Edytujesz Czysta krew (sekcja)

===Starożytny Rzym===

Rzymianie od początku swojej cywilizacji żyli razem z czarodziejami w pokoju i harmonii. W zdecydowanej mierze magowie byli to arystokraci odpowiedzialni w pierwszych wiekach za obronę. W 753 roku pn.e. zabezpieczyli nowozałożony Rzym świętym ogniem w zamian za pełne zaakceptowanie zasad czystości krwi. Najważniejsze rody nigdy nie traciły swojego statusu, ponieważ za nimi stoją czyny, dokonania a także majątek. Lukanosi, jako przywódcy świata czarodziejskiego, stali na straży porządku w sferze czystości krwi. Wydawali pozwolenia na nierówne małżeństwa. W dobie republiki powstało wiele zamożnych rodów, ale nigdy oni nie uzyskali rangi arystokratów. W 447 roku p.n.e. [[Ra Lukanos (579 p.n.e.-434 p.n.e.)|Ra Lukanos]] (579 p.n.e.-434 p.n.e.) ustanowił wysoką szlachtę. Dla nich pojęcie czystości krwi oznaczało, że mają odpowiednie majątki, są kultywowane tradycje magiczne i członkowie rodów zawierają odpowiednie małżeństwa. Nie zakazał mariaży z niemagami, ale musieli uzyskać pozwolenie na zawarcie ślubu. Równocześnie w zasadzie zamknął możliwość nobilitacji czarodziejom do dwóch najwyższych kast. Bywało często tak, że w magicznej części senatu zasiadali przedstawiciele najniższej grupy społecznej spokrewnionej z niemagiczną arystokracją. W 255 roku p.n.e. [[Aleksander Lukanos]] (377 p.n.e.-229 p.n.e.) wydał polecenie uznające takie osoby za czystokrwiste z racji pełnienia urzędu. Urzędowa czystość krwi zanikła wraz z upadkiem Imperium Romanum. Cesarstwo okresu pryncypatu przyniosło zmiany w kwestii małżeństw arystokracji. Uczyniono klauzulę, na mocy której raz na dwa pokolenia jest pozwolone by w rodzie czystej krwi była jedna osoba niemagiczna, ale równa pochodzeniem. Państwo rzymskie nie wtrącało do zasad aż do czasów rządów Dioklecjana. Cesarz bardzo chciał, aby panujący monarchowie sami władali magią. Lukanosi w żaden sposób nie życzyli sobie czarodzieja-cesarza. [[Kasiopejusz Lukanos]] (174-303) w 297 roku zakazał magom zajmowanie najwyższych stanowisk w państwie z monarchą na czele. Dioklecjan postanowił zemścić na czarodziejach ogłaszając państwową wersję zasad czystości krwi. Od tej pory polegała tylko na tym, że jest to osoba władająca magią. Automatycznie należą więc do arystokracji. Cesarz zniósł też wszelkie ograniczenia względem pełnienia funkcji. Czarodzieje w większości pozostali wierni Lukanosom. Po abdykacji Dioklecjana [[Imhotep Lukanos]] (196-341) wymógł na Konstantynie I Wielkim wycofanie cesarskiego prawa. W 315 roku Imhotep potwierdził obowiązywanie sytuacji prawnej rodów czystej krwi przed reformami Dioklecjana. W IV i V wieku w czasie Wielkiej Wędrówki Ludów czarodzieje nie wiązali się z napływowymi ludami. Choć prawnie nigdy tego im nie zakazano to wśród magów panowało poczucie, że tylko obywatele Rzymu są godni magii. Wraz z upadkiem zachodniej części imperium musieli sami poradzić sobie z ogromnym kryzysem.