Edytujesz Kryzys dyplomatyczny z Litwą (sekcja)

===Volturi===

Kajfasz Volturi jeszcze przed mianowaniem Tadeusza Amnel na litewską placówką wiedział, że jest to człowiek konfliktogenny i bardzo propolski. Przemawiało za nim doświadczenie i umiejętności. Nie zwracano uwagę na niechęć Litwinów do Polaków czy osób sprzyjającym im. Kajfasz Volturi, pomimo że wówczas miał ponad 120 lat zdawał się wiedzieć co robi, natomiast jego krytycy widzieli w jego decyzji postępujący wiek i niedołężność. 

Z początku Volturi zlekceważyli początek kryzysu, ponieważ utarczki w Kłajpedzie nie były nowością. Tadeusz Amnel widząc, że przełożeni nie reagują na jego działania zaczął jeszcze bardziej wtrącać się w sprawy wewnętrzne kraju. Stało się to główną kością niezgody do tego stopnia, że jeszcze pod koniec 1995 roku zagrożono wyrzuceniem go z Litwy. Nawet i to nie powstrzymało ambasadora. Wydaje się, że Kajfasz Volturi, jak również i inni nie przywiązywali także wagę niedopuszczania do wspólnych kontaktów swoich przedstawicieli w Warszawie i Kłajpedzie. Nikt nie mógł widzieć w tym źródła jakiegokolwiek konfliktu. A właśnie do tego doszło, kiedy Tadeusz Amnel i Jan Romanowicz wspólnie wracali do swoich placówek. 

Na początku 1996 roku prezydent Algirdas Brazauskas spotkał się z Kajfaszem Volturi na prywatnej rozmowie, podczas której przedstawił swoje zastrzeżenia wobec pracy ambasadora. Poprosił o zbadanie sprawy i podjęcie odpowiednich kroków. Atmosfera spotkania była napięta, nie dlatego, że temat należał do drażliwych, ale z powodu antypatii Seniora rodu wobec Litwina. Obie strony zachowywały zasady dobrego wychowania, ale każdy mógł zauważyć przy tym panującą oziębłość. Rozmowa zakończyła się tylko na słowach, ponieważ nie podjęto żadnych działań. Tadeusza Amnel nie powiadomiono nawet o wizycie Algidrasa Brazauskasa w Volterze, co dowodzi o całkowitej ignorancji rodzącego się kryzysu. 

Decyzja Sejmasu o zmianie przepisów Konwencji Wileńskiej niewątpliwie zaskoczyła Kajfasza Volturi. Był wściekły nie tylko na Litwinów, ale także na ambasadora. W dniu 19 lipca Tadeusz Amnel wysłał raport do centrali, który wywołał popłoch wśród urzędników kancelarii rodu. Napisał, że:
„Litwini dokonawszy zmian w Piątej Konwencji Wileńskiej złamali prawo międzynarodowe i tym samym unieważnili ją, związku z tym czuję się zobowiązany do przedłożenia waszej królewskiej wysokości Przewodniczący Rodu Volturi Kajfaszowi Volturi następujące rady
# Ograniczyć lub zerwać stosunku z Litwą
# Przysłać do ambasady dodatkowy personel ochronny”

Dopiero teraz Kajfasz Volturi zdał sobie sprawę, że całość zmierza do otwartego konfliktu i nie ma możliwości zapobieżenia temu. Jedynym ratunkiem wydawało się odwołanie Tadeusza Amnela ze swojej funkcji, ale równocześnie świat uznałby to za słabość wiekowego seniora Volturi. Kłopot rozwiązali sami Litwini, kiedy to ogłoszono szefa volterowskiej placówki dyplomatycznej „osobą nieproszoną”. Amnelowi nakazano powrót do Volteru, a na miejsce przybyła Ministra Magii Italii Natalię Malfoy w celu ochrony budynku ambasady. 

Społeczny akt wypowiedzenia wojny potraktowano jak pośrednią agresję, dlatego Kajfasz nakazał stworzenie scenariusza [[Wojna Volturi-Litwa (Scenariusz)|wojny Volturi-Litwa]]. Odrzucenie żądania Litwinów przez Sejmas uważano w Volterze za dobry ruch.