Edytujesz Winston MacMillian (sekcja)

===Szef rządu czarodziejów===

W dniu 8 sierpnia 1939  roku wystartował w pierwszej turze wyborów ministerialnych. Dwa tygodnie później zmierzył się z Aldoną MacFerell (1879-1944). Zdobył 61,88% głosów. Urząd objął 10 października. W latach 1941-1944 otwarcie wspierał działania Irlandczyków, którzy walczyli na frontach II wojny światowej. Osobiście dbał o bezpieczeństwo przed ewentualnymi niemiecki nalotami, mimo że Irlandia była krajem neutralnym. Za jego sprawą udzielono azylu 40 tysiącom czarodziejów uciekających z terenów okupowanych, w tym 15 tysięcy pochodziło z Polski. 

Po 1945 roku Irlandia popadła w recesję. Czarodzieje nie popierali nacjonalistycznej polityki fiskalnej państwa. Chodziło o próbę ograniczenia handlu z Volterem. Irlandzcy czarodzieje nie wyobrażali sobie utraty głównego źródła. To doprowadziło do konfliktu na linii rząd-ministerstwo magii. Polityka fiskalna stała się iskrą do niemal wojny pomiędzy obiema stronami. Prezydent Seán O’Kelly gdy tylko objął urząd w czerwcu 1945 roku próbował dojść do porozumienia z magami. Winston MacMillian nie tylko odmówił rozmów, ale zadeklarował ochronę interesów handlarzy. Po kilkunastu miesiącach zmienił zdanie, ponieważ po raz kolejny Volter kompletnie uznał sprawę za mało ważną i zostawił go sam na sam z problemem. Nie widząc innego wyjścia postanowił usiąść do stołu negocjacyjnego. Usłyszał wiele gorzkich słów, ale postanowił doprowadzić sprawę do końca. W dniu zawarto 7 października 1947 roku [[Układ z Dublinu]]: Przewodniczący rządu czarodziejów jest równocześnie wicepremierem i ministrem ds. magicznych. Polityka zagraniczna, obrona, polityka ogólnokrajowa polityka skarbowa pozostaje w gestii państwa, natomiast szkolnictwo, podatki lokalne, siły policyjne pod wspólną kontrolą Irlandii i czarodziejów. W gestii ministerstwa magii pozostaje zarządzanie magicznymi placówkami handlowymi, uniwersytetem, lokalną policją, magiczną administracją.

W dniu 24 sierpnia 1947 roku odbyły się wybory. Jego kontrkandydatem był [[Archibald MacCallister]]. Wygrał je zdobywając 51,44% głosów. Jednak miał świadomość, że stało się to tylko dzięki wpływom Volteru. Woleli jego niż MacCallistera. Na początku sierpnia 1953 roku rozpoczął starania o start na trzecią kadencję. Opozycja była naprawdę przestraszona, ponieważ miał ogromne szanse by pozostać na urzędzie. Ogromne poparcie uzyskał u handlarzy zagranicznych powiązanych z Volterem. W ocenie historyków wygrałby gdyby nie pomysł z października 1953 roku - podwyższenie opodatkowanie handlu międzynarodowego. Ta grupa społeczna odwróciła się od Winstona MacMilliana i wybrałaby mniejsze zło. Fineas Volturi od miesięcy słyszał o zapędach dyktatorskich ministra magii. A ministerstwo magii już wówczas było zdominowane przez współpracowników MacMilliana. Kontrola wykazała brak pluralizmu politycznego w organach urzędu. To spowodowało, że senior rodu Volturi [[Akt łaski Wielkiego Mistrza rodu Volturi Fineasa Volturi dla Irlandii (II)|wydał prawo]] ograniczające liczbę kadencji do dwóch. 

W dniu 10 października 1955 roku Archibald MacCallister zastąpił go na urzędzie.