Edytujesz Eteokles di Parma (1965) (sekcja)

====Była Jugosławia====
Od lutego 1994 roku do maja 1996 roku działał z przerwami na terenie Byłej Jugosławii. Chronił i pomagał czarodziejom w ewakuacji przed serbskimi siepaczami. Volturi zakazali mu walk bez wyraźnego rozkazu. Stosował wszystkie dostępne mu środki, aby chronić podopiecznych. Często były to dzieci zabitych czarodziejów, którzy odmówili udział w eksterminacji bośniackich muzułmanów. Od 13 listopada do 17 grudnia ochraniał sierociniec „Matki Babuszki” położony pięć kilometrów od Srebrenicy do czasu aż zostanie ewakuowany. Serbowie mordowali każdego kto im nie spodobał się. Eteokles dla swojej ochrony używał sztuki wtargnięcia do umysłu. Usilnie trzymał się rozkazu Volturi. Nieingerencja jednak spowodowała u niego niechęć do pracy. Mógł zrobić więcej, ale zakazywano mu tego. Bardzo mocno przeżył to emocjonalnie. Targały nim silne wątpliwości co do pełnionej misji. Oficjalnie przyznał się do jednorazowego złamania volterowskiego polecenia. Miało to miejsce w dniu 13 listopada 1994 roku. Trzech serbskich żołnierzy gwałciło napotkane dziewczynki i jednego chłopca. Nikt nie śmiał im przeszkodzić w dokonywaniu zbrodni. Parmeńczyk zaatakował ich poprzez wtargnięcie do umysłu i materializował w ich umysłach straszne wizje. Żołnierze wzajemnie powystrzelali się. Do tej pory nie wiadomo co dokładnie zobaczyli. Świadkowie twierdzili, że napastnicy myśleli, iż sami zostali ofiarami brutalnych gwałtów. Ochraniany sierociniec został otoczony tarczami, jednakże ich gwarantem był początkowo tylko Eteokles. Czarodzieje niemal natychmiast chcieli poddać budynek gdy tylko przyjechali Serbowie. Parmeńczyk nie wyraził zgody. Wezwał na pomoc innych volterowskich agentów, ale nikt nie pomógł. Otrzymał jedynie odpowiedzieć z samego Volteru, aby oczekiwał pomocy od samej stolicy czarodziejów. Książe stał się nie tylko obrońcą, ale i psychologiem. Wspierał wszystkich naokoło. Kilkukrotnie wzmacniał tarczę co kosztowało go sporo sił witalnych. W dniach 18-20 listopada Serbowie ostrzelali sierociniec z artylerii przeciwpancernej. Uszkodzeniu uległa część mieszkalna, ale tarcze powstrzymały większość pocisków. Za to warunki bytowe uległy dramatycznemu pogorszeniu. Ludzie ponownie chcieli się poddać. Eteokles zebrał wszystkich w sali gimnastycznej i przemówił im do rozsądku. Znamy treść przemowy, ponieważ została nagrana przez serbskiego szpiega.
{{Cytat|Kochani, jako jeden z was, jako czarodziej, muszę wam powiedzieć, że z rąk Serbów nie czeka was nic innego jak tylko gwałty i upokorzenia, a śmierć będzie dla was łaską. O ile was nie będą torturować nim pozbawią was tego co macie najcenniejszego – życia. Rozmawiałem z wami. Opowiadaliście mi o przeszłości. Niektórzy z was pamiętają czasy Imperium Osmnańskiego. Część z waszych rodzin mieszka na tych terenach kiedy panowało tu Bizancjum a nawet jeszcze wcześniej. Niektóre rodziny są starsze niż te włoskie czystokrwistych…Słuchajcie jesteście czarodziejami. Macie moc, aby pokonać tych zbrodniarzy. Volturi pomogą tylko wtedy, kiedy zobaczą, że jest warto inwestować w was.}}
Szpieg został nakryty na przekazywaniu informacji i zabity przez Parmeńczyka poprzez wizualizację strasznych scen. Wojna spowodowała, że wyćwiczył te umiejętność do tego stopnia, iż nieczarodziej nie był wstanie obronić się bez Kladuremensji. Serbowie próbowali zidentyfikować kim jest główny obrońca. Wzięto go za Chorwata lub Albańczyka. Apel do ludzi jednak przyniósł pozytywny rezultat i tarcza sierocińca została wzmocniona na tyle, że pociski artyleryjskie odbiły się od jej ścian. Dopiero w dniu 16 grudnia nadeszła pomoc z Volteru. Przez kolejne cztery dni budynki sierocińca opustoszały. Parmeńczyk wraz z kilkoma innymi czarodziejami został, aby walczyć z Serbami. Tylko on przeżył walki. Siał postrach w szeregach wroga umiejętnościami tworzenia wizji. Do Volteru wrócił na miesięczny urlop. Nie widział rodziny blisko pół roku, dlatego jego odpoczynek od zgiełku wojny pozostał tajemnicą przed postronnymi.
Do Bośni wrócił już w marcu 1995 roku. Brał udział w szturmie na Rokitę. Wraz z 70 ochotnikami odbijał wieś z rąk Serbów. Była ona bardzo ważna dla Volturi, ponieważ znajdowała się tam starożytna biblioteka zaklęć z okresu bizantyjskiego. Nie zniszczono jej tylko, dlatego, że dobrze ją zamaskowano, ale gdy tylko została odkryta Kajfasz Volturi wysłał tam swoich ludzi. Tym razem pozwolił na zabijanie Serbów. Cel uświęcał środki, dlatego akcję przeprowadzono szybko i brutalnie. Na nic niespodziewających się przeciwników spadł grad ognistych kul. Większość zginęła na miejscu. Pozostali wzięli za zakładników miejscowych. Parmeńczyk nie chciał zabijać niewinnych, ale towarzysze mieli inne zdanie. Chcieli wykonać misję za wszelką cenę. Przeciwnicy zabarykadowali się w bibliotece. Eteokles zmusił ich do otworzenia drzwi siłą własnego umysłu. Uniknął rzezi niewinnych, ale Serbów tak czy siak stracono na miejscu. On i dwóch pozostałych nieznanych mu druhów zebrali zbiory. Osobno wrócili do Volteru gdzie zdali towar.<br>
Parmeńczyk kilkukrotnie wracał do Bośni już po zakończeniu walk, jednakże to co tam robił pozostaje tajemnicą. Po zakończeniu misji został urlopowany.