Edytujesz Deukalion Cullen (sekcja)

==Minister Magii==

===Wybory 1981===

{| class="wikitable" align="left" style="margin-right: 5px"
|+ Wyniki wyborów na ministra magii Wielkiej Brytanii w 1981 roku
! |#
! |I Tura
! |%
|-
! |Henryk Downstreet || 1 079 114 || 35.84
|-
! Deukalion Cullen || 2 714 771 || 64,15
|-
|colspan="3" align="center"|'''Podsumowanie'''
|-
|colspan="3" align="center"|Frekwencja: 92.67%
|} W wyborach stanęło dwóch kandydatów. W pełni zrozumiały był start urzędującego ministra magii. Miał za sobą poparcie dworu królewskiego i rządu Wielkiej Brytanii. Deukalion cieszył się poparciem ze strony swojej rodziny, a także Lancasterów, Stuartów, Danwynów czy Cenmorów. Czarodzieje poszli do urn w dniu 13 sierpnia 1981 roku. Ambasadorka rodu Volturi Patrycja von Dietrichstein spotkała się oboma kandydatami na kilka dni przed głosowaniem. Deukalion wyraził potem niezadowolenie, że nie otrzymał od niej żadnego wsparcia. Prawdopodobnie nie mogła tego zrobić z wyraźnego polecenia Kajfasza Volturi. Volter bacznie obserwował rozwój sytuacji w Wielkiej Brytanii. Bardziej odpowiednim ministrem dla nich był Henryk Downstreet, który musiałby się do nich zwrócić, aby powstrzymać kampanię negatywną ze strony rodu Cullenów. Deukalion nauczony przez lata ciężkich upokorzeń nauczył się widzieć kto mówi prawdę. Volturi mogli dać przewagę Henrykowi poprzez odpowiednie ułożenie okręgów wyborczych. Pierwotnie miały wyglądać tak, aby środowiska miejskie dały zwycięstwo urzędującemu ministrowie magii. W parlamencie czarodziejów tak mu zapewniono odpowiednią większość. Zabezpieczenie to miało spowodować, że w razie wygranej Deukaliona posłowie odrzuciliby trzykrotnie skład jego rządu i czarodzieje ponownie poszliby na wybory. Ambasada uważała, że wyborcy mogli by nie wybrać osoby, która nie dała rady sformować takiego gabinetu by uzyskać większość. Wybory okazały się klęską rodu Volturi. Cullenowie wygrali w stosunku 3 do 1.

===[[Rząd brytyjskich czarodziejów Deukaliona Cullen (1981-1987)|I rząd]]===

W dniu 10 września 1981 roku Deukalion został ministrem magii. Pierwszym jego zadaniem było zdobycie większości w parlamencie. Jak wyżej wspomniano był on antycullenowski i wydawało się niemożliwym uzyskania wotum zaufania. Cullen jednak nie poddawał się. Jego rząd był mieszanką arystokratów i klasy średniej. Blisko tydzień trwały negocjacje z poszczególnymi frakcjami. W tym czasie bardzo aktywna była również ambasada. Część posłów należała do obozu niezdecydowanych, którzy zdecydowaliby o dalszym działaniu magicznego gabinetu. Bezpośrednio przed głosowaniem Dekalina zabrał głos. 
{{cytat box
|width=450px
|align=right
|cytat=Szanowni państwo. Przed wami stoję jako przedstawiciel narodu czarodziejskiego Zjednoczonego Królestwa. Wielu niesprzyjających mówi, że służę tytanicznemu rodu Cullenów. Pochodzę z tej rodziny jak wielu moich przodków stojących na czele ministerstwa magii. Zawsze stali na straży niezależności naszego narodu przed zakusami monarchów, premierów rządu Zjednoczonego Królestwa, a nawet rodu Volturi. Dzisiaj stoję przed wami z prośbą o zatwierdzenie składu mojego rządu. Rząd ten jest reprezentatywny, Znajdziecie tam ludzi z różnych warstw społecznych chcących ze sobą współpracować w imię dobra wspólnego. 
|źródło=Przemowa księcia Deukaliona Cullena przed brytyjskim parlamentem czarodziejów<br>16 IX 1981
}} Po zakończonej przemowie otrzymał owacje na stojąco. Otrzymał wotum zaufania stosunkiem głosów 88 na "tak", 2 na "nie" i 10 wstrzymujących się. Czarodzieje prowadzili aktywną politykę w państwie. Rząd chętnie współpracował z Deukalionem, ponieważ można było dojść z nim do kompromisu. W dniu 17 marca 1983 roku rząd dopuścił nieczarodziejów do magicznej technologii maskowania. Minister magii obawiał się, że projekt zostanie zinfiltrowany przez ród Volturi, a następnie dostosowany do wymogów seniora. W tym momencie za ochronę projektu również był odpowiedzialny rząd. Deukalion często w rozmowie z bliskimi współpracownikami narzekał, że wielu brytyjskich czarodziejów są bardziej wierni Volterowi niż własnej czarodziejskiej administracji magicznej. Przykładowym takim zachowaniem była reakcja [[Samon Black|Samona Black]] (1899-2017) na wezwanie, aby wrócił do Wielkiej Brytanii. W liście senior Blacków napisał wprost, że służy rodu Volturi a nie Wielkiej Brytanii. Znacznie mniej negatywny stosunek pokazywał [[Euzebiusz Lestrange (1936)|Euzebiusz Lestrange]] (1936-2026), jeden z liderów opozycji. Uważał, że minister magii popełnia błąd dopuszczając nieczystokrwistych do wysokich urzędów.

Formalne dopiero w dniu 29 sierpnia 1984 roku zniesiono ograniczenia dla czarodziejów nie pochodzących z rodów czystej krwi. Mogli oni od tej pory pełnić funkcje we wszystkich aspektach życia magicznego w Zjednoczonym Królestwie. Ustawa była popierana przez premiera Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher, a także w miarę możliwości przez królową Elżbietę II. Innymi reformami przeprowadzonymi przez ten rząd była większa kontrola monetarna. Deukalion pilnował inflacji. Nie wyraził zgody na osłabienie wartościzłota, w którym czarodzieje trzymali swoje majątki. W latach 1986-1987 zreorganizował administrację czarodziejską w Szkocji. Powstały nowe gminy. Niekoniecznie pokrywały się z granicami gmin państwowych. Każda gmina otrzymała prawo do nakładania podatków lokalnych w porozumieniu z tamtejszymi władzami.

===Wybory 1987===

Wraz z mijającą kadencją Patrycja von Dietrichstein ponownie musiała wyznaczyć datę wyborów ministra magii. W dniu 18 sierpnia czarodzieje poszli do urn. Uprawnionych do oddania głosów było 4 miliony 714 tysięcy 110 obywateli. Udział wzięło 3 miliony 990 tysięcy 714 czarodziejów. Frekwencja wyniosła 84,65%. Ponowne głosowanie miało miejsce w dniu 28 sierpnia. Liczba uprawnionych do głosowania wzrosła o 13 osób. W drugiej turze udział wzięło 4 miliony 2 tysiące czarodziejów. Frekwencja wyniosła 84,89%. W wyborach uczestniczyło trzech kandydatów. 
{| class="wikitable" align="left" style="margin-right: 5px"
|+ Wyniki wyborów na ministra magii Wielkiej Brytanii w 1987 roku
! |#
! |I Tura
! |%
! |II Tura 
! |%
|-
|Deukalion Cullen || 1880700 || 47,54 || 2100781 || 52,49
|-
|Abraham Farage || 748700 || 17,92 || - || -
|-
|[[Cezar Jason]] || 1326700 || 33,67 || ‭‬1899799 || 47,47
|-
|Głosy nieważne || 34614 || 0,87 || 1420 || 0,04
|-
|Frekwencja || 3990714 || 84,65 || 4002000 || 84,89
|}Kampania wyborcza była dość ostra ze względu na uczestnictwo Abrahama Farage'a. Pomimo wielu niepowodzeń utrzymał popularność wśród ludzi, ponieważ mówił to co myśli. Czarodzieje bardzo to cenili. Pozostali dwaj kandydaci to przedstawiciele starych brytyjskich rodów. Deukalion często odwoływał się do różnorodności jaką wprowadził. Inny model pokazywał za to Cezar Jason. Uważał, że tradycyjnie społeczeństwo magiczne dawno temu ustaliło czym się kto zajmuje. Farage jako jedyny całą kampanię spędził w terenie. Odwiedzał nie tylko okręgi wiejskie, gdzie miał pokaźne poparcie, ale i do wielkich miast. Szkoci niechętnie patrzyli na wszystkich. Nigdy bezpośrednio nie opowiadali się za żadnym pretendentem do urzędu ministra magii. Ministerstwo magii obawiało się niskiej frekwencji. Szkoci przez to mogli stać języczkiem uwagi. Do takiej sytuacji nie chciało dopuścić zarówno ministerstwo magii, jak rząd brytyjski. Rozumiała to cała trójka, ale tylko Farage zapowiedział, że w swoim gabinecie powołania Szkota wiceministrem magii odpowiedzialnego za sprawy szkockie. W pozostałej części królestwa wybuchło niezadowolenie z powodu tej deklaracji. Jako pierwszy wystąpił Cezar Jason. W wywiadzie telewizyjnym jasno stwierdził, że unia pomiędzy Anglią a Szkocją istnieje od 1707 roku i obowiązuje również czarodziejów. Minister magii nie ma prawa do wydzielania osobnych urzędów będących sprzecznych z aktem unii realnej. Deukalion nie mógł już być tak nieprzystępny. Przede wszystkim reprezentował wszystkich czarodziejów w kraju, dlatego zachował umiar przed kwestią niezależnością Szkocji. Na pewno nie przyniosło mu to popularności w szkockich ośrodkach niepodległościowych. Nie mniej komentatorzy wskazywali, że minister zachował się bardzo profesjonalnie i nie pozwolił, aby emocje nim rządziły. Pierwsza tura w oczach konserwatystów miała zrzucić Deukaliona z urzędu. Na ich nieszczęście wygrał ją, chociaż nie uzyskał ponad połowy głosów. Cezar Jason zdobył drugie miejsce z wynikiem 1 326 700 głosów. Czyli miał o ponad 500 tysięcy mniej niż Cullen. Trzecie miejsce zajął Abraham Farage. Znaczna część Szkotów oddała na niego głos, ale zupełnie poległ w Anglii, Walii czy Irlandii Północnej. Druga tura był pojedynkiem dwóch wielkich rodów. Cullenowie byli wspierani przez premier Thatcher, część rodów czystej krwi i środowiska liberalne. Jasonowi poparcia udzieliły najbardziej zatwardziałe rody czystokrwistych i konserwatyści. Deukalion wygrał drugą turę zdobywając 2 100 781 głosów, mimo że Cezar Jason uzyskał lepszy wynik aż o 500 tysięcy. Nie wystarczyło mu to do zdobycia urzędu.

===[[Rząd brytyjskich czarodziejów Deukaliona Cullen (1987-1993)|II rząd]]===

W dniu 14 sierpnia 1987 roku rząd formalnie przestał działać. Minister magii musiał uzyskać w parlamencie wotum zaufania. Jasonowie w dalszym ciągu prowadzili kampanię wśród posłów, aby mu go nie udzielili. Głosowanie miało miejsce w dniu 16 sierpnia. Cała izba udzieliła wotum zaufania. Skład rządu został w pełni zaakceptowany. Pierwszym problemem z jakim musiał zmierzyć się ten rząd był problem szkocki. Czarodzieje domagali się zwiększenia autonomii w dziedzinie edukacji. Deukalion wyznaczył [[Łukasz MacLoed|Łukasza MacLoed]], aby pojechał do Szkocji i dokładnie wysłuchał ich propozycji. Potem rząd zapozna się z propozycjami i zobaczą co można zrobić. Pod koniec 1988 roku rząd uchwalił wprowadzenie języka gaelic w miejscu tam gdzie 40% czarodziejów mówi nim płynnie zarówno w domu, jak i w życiu publicznym. Gminy czarodziejskie na dalekiej północy zostały tak przebudowane, aby odpowiadały podziałom klanowym. Do dnia dzisiejszego niektóre rodziny prowadzą ze sobą utarczki wynikające z wojowniczej natury Szkotów. W Walii również rozpoczął się powolny ruch emancypacyjny czarodziejów. Z tymże tamtejsi magowie nie znali walijskich zaklęć. Minister magii w rozmowie z premier Margaret Thatcher bezpośrednio powiedział, że nie pozwoli, aby kolejna część królestwa zaczęła dążyć do niezależności. Aby temu zapobiec nie podjął żadnych inicjatywy, aby w szkołach przygotowawczych do nauki magii uczono walijskiego. Pozostawił to w osobistej gestii rodziców. Aby zamaskować to wymyślił pokrętny plan. tworzył program propagowania walijskiego, ale samorządy magiczne wraz z rodzicami najpierw musieli ponieść koszty, a następnie udowodnić, że inicjatywa przyniosła pozytywne skutki, aby uzyskać zwrot pieniędzy od ministerstwa magii. W 1990 roku premierem Wielkiej Brytanii został John Major. Zmienił się też stosunek City do ministra Cullena. Szef rządu Brytanii kontrolował co robi minister magii w kwestiach podatkowych. Za jego sprawą Deukalion Cullen musiał przekazać część nadwyżki budżetowej ministrowi skarbu. Opozycja w osobie Cezara Jasona wytoczyła przeciwko niemu ciężkie działa obszernie informując o tej sprawie. Wniesiono sprawę przeciwko niemu do Wielkiego Sądu Volteru. [[Kajfasz Volturi]] (1871-2010) poprosił Patrycję von Dietrichstein o dokładne przedstawienie sytuacji w Wielkiej Brytanii. W tajemnicy przed nią wysłał tam również Samona Black. Obie opinie mówiły jasno - Deukalion Cullen skorzystał z niepisanej zasady, że nadwyżki budżetowe zostają w kasie ministerstwa magii. Gdy tylko premier John Major zażądał wpłacenia jej do kasy szef czarodziejskiego gabinetu natychmiast to zrobił, ponieważ obligowało go do tego prawo z 1779 roku. Mówiło ono jasne, że wszelkie nadwyżki budżetowe mogą zasilić budżet Zjednoczonego Królestwa na wezwania szefa rządu. W dniu 17 marca 1991 roku Kajfasz Volturi odmówił rozpatrzenia sprawy, ponieważ nie znalazł w niej znamion przestępstwa. Podobnie robiły brytyjskie sądy opierając się na volterowskim orzecznictwie.

===Wybory 1993===
Ambasador rodu Volturi Patrycja von Dietrichstein zarządziła wybory na 11 sierpnia 1993 roku. Uprawnionych do głosowania było 4 miliony 779 tysięcy 791 czarodziejów. W elekcji wzięło udział 4 miliony 114 tysięcy 917 obywateli. Frekwencja wyniosła 89,09%. Była wyższa niż sześc lat wcześniej zarówno w czasie pierwszej, jak i drugiej tury. W wyborach w 1993 roku odbyło się tylko jedno głosowanie, które wyłoniło ministra magii.  
{| class="wikitable" align="left" style="margin-right: 5px"
|+ Wyniki wyborów na ministra magii Wielkiej Brytanii w 1993 roku
! |#
! |I Tura
! |%
|-
|Deukalion Cullen || 2 795 741 || 67,94%
|-
|Cezar Jason || 1 097 100 || 26,66 
|-
|Abraham Farage || 217 795 || 5,29
|-
|Głosy nieważne || 4 281 || 0,10
|}Podobnie jak sześć lat wcześniej było trzech kandydatów. Ponownie trzy wrogie wobec siebie obozy stanęły na przeciwko siebie. Farage ponownie próbował zagrać szkocką kartą nacjonalistyczną. Gorzko rozczarował się gdy tym razem Szkoci nie tylko nie udzielili mu poparcia, ale otwarcie podziękowali ministrowi magii za działania ministra na rzecz Szkocji. Cezar Jason również nie miał łatwego zadania. Przeciwko niemu stanęło wiele środowisk, które nie chciały powrotu do starych czasów gdy klasa średnia miała mocno ograniczony głos nawet we własnych sprawach. Nie mniej zwrócił uwagę, że czarodzieje nie bogacą się w takim tempie jak pozostała część społeczeństwa Wielkiej Brytanii. Deukalion Cullen miał świadomość swoich zaniedbań w kwestiach gospodarczych. Oponenci jednak walczyli pomiędzy sobą i kontynuowali tematu. Mógł on pogrzebać szanse na jego trzecią reelekcję. Liberałowie niezbyt chętnie chcieli oddać głos na Culllena, ale również nie mieli na kogo innego zagłosować. Abraham Farage gdy zorientował się, że już nie może liczyć na Szkotów próbował grać na uczuciach Walijczyków, ale i tu spotkała go nie miła porażka. Walia formalnie posiadała własną językową edukację. Wypomniał mu kosmetyczną, wręcz fasadową zmianę jaka zaistniała w ciągu jego drugiej kadencji. Minister magii wybronił się tym, że stwierdził, iż jego plan wprowadzania walijskiego jest wieloetapowy. Pierwszy etap jest najtrudniejszy, jednakże idzie do przodu. Cezar Jason próbował zdobyć jak najwięcej głosów w takich miastach jak Londyn, Manchester czy Edynburg. Wyniki głosowania tak jak ambasada przewidywała wygrał Deukalion. Zdobył dwie-trzecie głosów. Należy zwrócić uwagę na to, że Londyn zdecydowanie zagłosował Cezara Jasona.

===[[Rząd brytyjskich czarodziejów Deukaliona Cullen (1993-1999)|III rząd]]===

Trzeci rząd został powołany w dniu kiedy kończyła się kadencja poprzedniego. Tym razem Deukalion nie szukał poparcia w całej izbie. Oparł się o swoje stronnictwo zasiadające w parlamencie czarodziejów. Za udzieleniem mu wotum zaufania głosowali również posłowie od Abrahama Farage'a, mimo że ten zapowiedział tego nie zrobi. Pierwszym zadaniem nowego rządu była poprawa sytuacji gospodarczej. Przede wszystkim bank Anglii zezwolił na obniżenie wartości złota o 2%. Popuszczenie inflacji spowodowało rozwój niektórych gałęzi gospodarki jak przemysł chemiczny. Rząd miał lekką nadwyżkę budżetową, którą przeznaczył na rozwój tego sektora. W zasadzie został zmuszony do zrobienia tego, ponieważ istniała całkiem spora szansa, że premier John Major ponownie nakaże przekazać mu pieniądze ministerstw magii. W latach 1993-1997 nadwyżka budżetowa była wpompowana ponownie w gospodarkę. Z początku efekty był mizerne, ale już w 1998 roku ministerstwo magii raportowało, że ma o 23% więcej pieniędzy więcej niż zakładano. W czerwcu 1997 roku wprowadzono język walijski we wszystkich szkołach prymarnych jako pomocniczy na terenie Walii. Według danych z 2007 roku około 35% uczniów korzystało z dodatkowego kursu językowego. Deukalion chciał, aby Hogwart był mniej konserwatywny, dlatego wprowadził komisarza, który miał na celu dokonanie konkretnych reform. W 1999 roku wprowadzono nakaz, aby nauczyciele odbyli również studia w zakresie szkolnictwa. Sam program nauczania uległ kosmetycznym zmianom.

===Wybory w 1999===
{| class="wikitable" align="left" style="margin-right: 5px"
|+ Wyniki wyborów na ministra magii Wielkiej Brytanii w 1999 roku
! |#
! |I Tura
! |%
|-
|Deukalion Cullen || 1 999 870 || 50,01
|-
|Abraham Farage ||1 974 777 || 49,38
|-
|Głosy nieważne ||23 969 || 0,61
|} Wybory w 1999 roku zapowiadały się bardzo ciekawie, ponieważ pozycja Deukaliona Cullena została obniżona, ponieważ konserwatyści zebrali szeregi i mogli wystawić bardzo mocnego kandydata. Minister magii od początku 1998 roku próbował zewrzeć szyki liberałów, jednakże ci mieli dość jego łagodnego kursu wobec co raz bardziej wojowniczych czystokrwistych. Przedstawiciele najważniejszych rodów nie mogli pogodzić się z utraconymi wpływami, dlatego chcieli zdobyć najwyższy urząd czarodziejski w kraju i wprowadzić własne porządki nawet gdyby oznaczało to skonfliktowanie się z rodem Volturi. Publicyści próbowali odpowiedzieć na pytanie skąd taka radykalizacja poglądów. Odpowiedź była dość zaskakująca. Czystokrwiści brali przykład od rodu Volturi, który rządził Volterem twardą ręką. Wszelkie przejawy demokratyzacji tępili od razu w zarodku. Ambasador rodu Volturi Patrycja von Dietrichstein raportowała, że Wielką Brytanią mogą wstrząsnąć ogromne protesty jednej, bądź drugiej strony w razie porażki. Przewidywała, że konserwatywny kandydat uzyska poparcie w wielkich ośrodkach miejskich i zdeklasuje rywali na wsi, która przez lata nic nie uzyskała od Deukaliona Cullena. Minister magii postanowił dojść do porozumienia z konserwatystami. W zamian za poparcie zawrarł z nimi koalicję. Była to wysoka cena za zachowanie spokoju w kraju.<br>
W wyborach stanęło dwóch kandydatów - Deukalion i Abrahama Farage. Wybory odbyły się w dniu 12 sierpnia 1993 roku. Uprawnionych do głosowana było 4 miliony 766 tysięcy 991 czarodziejów. Udział wzięło 3 miliony 998 tysięcy 616 obywateli. Frekwencja wyniosła 83,88%. Była znacznie niższa niż w poprzednich wyborach. Deukalion wygrał z Abrahamem Faragem zaledwie różnicą dwudziestu pięciu tysięcy głosów. Farage nie uznał wyniku wyborów i zażądał ponownego przeliczenia głosów. Sprawa trafiła do Wielkiego Sędziego Volteru Kajfasza Volturi, który odmówił rozpoznania sprawy.

===[[Rząd brytyjskich czarodziejów Deukaliona Cullen (1999-2005)|IV rząd]]===

Czwarty i ostatni rząd Deukaliona był rządem koalicyjnym, w którym konserwatyści uzyskali dominującą pozycję. Gabinet otrzymał 71 głosów za wotum zaufania. Przez kolejne sześc lat Cullen musiał zmierzyć się różnymi interesami. Rząd przez to nie mógł pracować efektywnie. Nadwyżka budżetowa w latach 1999-2002 nie została kompletnie wykorzystana, dlatego w dniu 29 października 2002 roku premier Anthony Blair zażądał przekazania środków finansowych ministerstwu skarbu. Konserwatyści podnieśli alarm, a minister miał poważny problem. Zupełnie nie mógł poradzić sobie z członkami własnego rządu. Sytuacja trwała aż do 2002 roku kiedy to wyrzucił najbardziej radykalnych konserwatystów z rządu na fali ogólnokrajowych protestów. Protestujący wdarli się do parlamentu, który zamierzał wypowiedzieć posłuszeństwo ministrowi magii. Całe wydarzenie było z uwagą obserwowane przez ród Volturi. W końcu w dniu 17 maja 2002 roku Kajfasz Volturi w rozmowie z Anthonym Blairem, Elżbieta II i Deukalionem Cullenem zasugerował interwencję wojsk styksów. Spowodowało to nie tylko stłumienie protestów, ale i buntu konserwatystów. Wielu z nich zostało aresztowanych za podburzanie do rewolucji. Rząd został zreorganizowany i do końca kadencji miał silne oparcie w ambasadzie rodu Volturi. W wyborach w 2005 roku zwyciężył konserwatywny kandydat [[Wergiliusz Malfoy]].