Edytujesz Winston MacMillian (sekcja)

==kariera polityczna==
W więzieniu spędził osiem miesięcy. Gdy wyszedł na wolność zaczął uczestniczyć w życiu politycznym Dublinu. W dalszym ciągu pisał wiersze, artykuły i agitował na wiecach o niepodległej Irlandii. Krytykował lorda [[Aleksander MacCallister|Aleksandra MacCallistera]] za to, że nie podziela jego stanowiska. Z wielkim rozczarowaniem przyjął wiadomość mianowania głównego oponenta gubernatorem magicznego okręgu Dublin. Potem zmienił o nim zdanie gdy ten prowadził irlandyzację urzędów. Gorąco popierał zmiany i stawiał je jako zwór dla pozostałych gubernatorów. W marcu 1908 roku założył własną gazetę "The Irish Dublin". 

W ciągu kolejnych trzech lat stał się jedną z najbardziej rozpoznawanych osób w kraju. Brytyjczycy wielokrotnie go aresztowali, ale za każdym razem musieli go wypuścić. W grudniu 1910 roku w czasie balu charytatywnego był autorem skandalu gdy wręczył królowi Jerzemu V list z prośbą o autonomizacji kraju. We wrześniu 1911 roku Winston został mianowany gubernatorem magicznego okręgu Cork. Podobnie jak MacCallister prowadził politykę zastępowania angielskich urzędników tymi rodzimymi. Londyn nic nie robił do czasu aż wszyscy zachowywali wierność koronie. A było to co raz trudniejsze. I wojna światowa pokazała Irlandczykom, że ich metropolia nie jest do końca nie do pokonania. Mimo to czarodzieje w czasie powstania wielkanocnego zachowywali się neutralnie. Winston MacMillian i Aleksander MacCallister zostali usunięci z urzędów by pokazać pozostałych co czeka za niewierność narodu względem korony. 

W latach 1919-23 najpierw on i Aleksander sondowali [[Ambasadorowie Volturi w Anglii, Szkocji i Walii|angielską ambasadę rodu Volturi]] czy pomogą w rozpoczęciu rozmów z Volterem w sprawie utworzenia centralnego urzędu centralnego Irlandii. Ambasador [[Fineas Nigellus Black]] odmówił pomocy. [[Almeryka Visconti (1857-1966)|Almeryka Visconti]] z [[Ambasadorowie Volturi we Francji|paryskiej placówki]] podjęła się w pośredniczeniu z seniorem [[Fineas Volturi|Fineasem Volturi]]. Sprawa nabrała tempa gdy w dniu 6 grudnia 1921 roku Wielka Brytania uznała niepodległość Irlandii. Volter wysłał do Paryża [[Gubernatorzy Volturi-en-Cholet|Gubernatora Volturi-en-Cholet]] [[Renata Volturi (1896-2016)|Renatę Volturi]] (1896-2016) i [[Gubernatorzy Volteru|Gubernatora Volteru]] [[Celius Cresco|Celiusa Cresco]] (1887-2011). Odbyły się dwie tury rozmów. Pierwsza miała miejsce w lipcu 1922, a druga w marcu 1923 roku. W ostatniej części pertraktacji uczestniczyli członkowie rządu z Thomsaem Cosgravem na czele. W dniu 10 września Fineas Volturi wydał [[Akt łaski Wielkiego Mistrza rodu Volturi Fineasa Volturi dla Irlandii (I)|akt łaski]], na mocy którego utworzono Ministerstwo Magii Irlandii i nawiązano [[Ambasadorowie Volturi w Irlandii|stosunki dyplomatyczne]].

Nim wybrano przywódcę okazało się, że brakowało przepisów przejściowych. Volturi zapomnieli o nich, a potem nie chcieli uzupełnić braków. Aleksander MacCallister uświadomił Winstonowi peryferyjną pozycję Irlandii w polityce rodu Volturi. W dniu 22 września 1923 roku podpisano [[Edykt z Dublinu]], na mocy którego przeprowadzono jak najszybciej wybory. Ministrem został Aleksander MacCallister. 

Winston w latach 1923-1926 przebywał w Volterze jako przedstawiciel irlandzkich czarodziejów. Do jego zadań należało lobbowanie na rzecz irlandzkich interesów. Spotkał się ze straszliwym lekceważeniem ze strony volterowskich elit. Dopiero tam na własne skórze zobaczył peryferyjne znaczenie Irlandii. Przez te trzy lata udało mu się spotkać tylko z Celiusem Cresco. Fineas Volturi, [[Anna Burbońska]], [[Kajfasz Volturi]] czy [[Ermena Black]] nigdy nie wyrazili zgodę na osobistą audiencję. MacMillian uczestniczył tylko w audiencjach generalnych jako osoba prywatna. 

W lutym 1927 roku powrócił do Dublinu. Na mocy [[Edykt z Cork|Edyktu z Cork]] został przewodniczącym rady prowincji Cork i szefem komisji spraw wewnętrznych. Prowadził politykę obsadzania urzędów gmin przez swoich popleczników. Dzięki czemu jego władza nad lokalną społecznością czarodziejów pozostawała nienaruszona. Mimo silnej pozycji w kraju i magicznym rządzie poparł Aleksandra MacCallistera w czasie wyborów ministerialnych w 1931 roku. Utrzymał stanowisko szefa komisji spraw wewnętrznych i prowincji Cork. 

===Szef rządu czarodziejów===

W dniu 8 sierpnia 1939  roku wystartował w pierwszej turze wyborów ministerialnych. Dwa tygodnie później zmierzył się z Aldoną MacFerell (1879-1944). Zdobył 61,88% głosów. Urząd objął 10 października. W latach 1941-1944 otwarcie wspierał działania Irlandczyków, którzy walczyli na frontach II wojny światowej. Osobiście dbał o bezpieczeństwo przed ewentualnymi niemiecki nalotami, mimo że Irlandia była krajem neutralnym. Za jego sprawą udzielono azylu 40 tysiącom czarodziejów uciekających z terenów okupowanych, w tym 15 tysięcy pochodziło z Polski. 

Po 1945 roku Irlandia popadła w recesję. Czarodzieje nie popierali nacjonalistycznej polityki fiskalnej państwa. Chodziło o próbę ograniczenia handlu z Volterem. Irlandzcy czarodzieje nie wyobrażali sobie utraty głównego źródła. To doprowadziło do konfliktu na linii rząd-ministerstwo magii. Polityka fiskalna stała się iskrą do niemal wojny pomiędzy obiema stronami. Prezydent Seán O’Kelly gdy tylko objął urząd w czerwcu 1945 roku próbował dojść do porozumienia z magami. Winston MacMillian nie tylko odmówił rozmów, ale zadeklarował ochronę interesów handlarzy. Po kilkunastu miesiącach zmienił zdanie, ponieważ po raz kolejny Volter kompletnie uznał sprawę za mało ważną i zostawił go sam na sam z problemem. Nie widząc innego wyjścia postanowił usiąść do stołu negocjacyjnego. Usłyszał wiele gorzkich słów, ale postanowił doprowadzić sprawę do końca. W dniu zawarto 7 października 1947 roku [[Układ z Dublinu]]: Przewodniczący rządu czarodziejów jest równocześnie wicepremierem i ministrem ds. magicznych. Polityka zagraniczna, obrona, polityka ogólnokrajowa polityka skarbowa pozostaje w gestii państwa, natomiast szkolnictwo, podatki lokalne, siły policyjne pod wspólną kontrolą Irlandii i czarodziejów. W gestii ministerstwa magii pozostaje zarządzanie magicznymi placówkami handlowymi, uniwersytetem, lokalną policją, magiczną administracją.

W dniu 24 sierpnia 1947 roku odbyły się wybory. Jego kontrkandydatem był [[Archibald MacCallister]]. Wygrał je zdobywając 51,44% głosów. Jednak miał świadomość, że stało się to tylko dzięki wpływom Volteru. Woleli jego niż MacCallistera. Na początku sierpnia 1953 roku rozpoczął starania o start na trzecią kadencję. Opozycja była naprawdę przestraszona, ponieważ miał ogromne szanse by pozostać na urzędzie. Ogromne poparcie uzyskał u handlarzy zagranicznych powiązanych z Volterem. W ocenie historyków wygrałby gdyby nie pomysł z października 1953 roku - podwyższenie opodatkowanie handlu międzynarodowego. Ta grupa społeczna odwróciła się od Winstona MacMilliana i wybrałaby mniejsze zło. Fineas Volturi od miesięcy słyszał o zapędach dyktatorskich ministra magii. A ministerstwo magii już wówczas było zdominowane przez współpracowników MacMilliana. Kontrola wykazała brak pluralizmu politycznego w organach urzędu. To spowodowało, że senior rodu Volturi [[Akt łaski Wielkiego Mistrza rodu Volturi Fineasa Volturi dla Irlandii (II)|wydał prawo]] ograniczające liczbę kadencji do dwóch. 

W dniu 10 października 1955 roku Archibald MacCallister zastąpił go na urzędzie.