Edytujesz Scytia Delacour (sekcja)

==Działalność antyvolturi==
Po zakończeniu nauki zaczęła utrzymywać kontakty z czarodziejami krytycznie oceniającymi politykę Volturi oraz metody, jakimi ród ten rozszerzał swoje wpływy. Początkowo nie angażowała się jeszcze w działalność organizacyjną, lecz obserwowała sytuację i wyrabiała sobie własne zdanie. Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy zetknęła się z [[Albus Cullen|Albusem Cullenem]]. To właśnie siła jego charakteru miała zadecydować o dalszym kierunku jej życia.

Scytię Marię Delacour uderzyło w Albusie Cullenie nie tyle samo przeciwstawianie się Volturi, ile sposób, w jaki to robił. Widziała w nim człowieka nieugiętego, ale nie zaślepionego nienawiścią; stanowczego, lecz kierującego się zasadami; gotowego do oporu, lecz nie do moralnych kompromisów za wszelką cenę. Jego postawa zrobiła na niej ogromne wrażenie, ponieważ odpowiadała wartościom, które sama wyniosła z młodości i lat nauki. Cullen uosabiał dla niej przekonanie, że sprzeciw wobec przemocy ma sens tylko wtedy, gdy opiera się na odwadze, uczciwości i gotowości ponoszenia konsekwencji.

Pod wpływem Albusa Cullena Scytia ostatecznie uznała, że neutralność wobec Volturi jest w istocie formą bierności wobec zła. Zaczęła postrzegać opór nie jako wybór polityczny, lecz jako obowiązek moralny. Nie chodziło jej wyłącznie o walkę z konkretnymi osobami, ale o sprzeciw wobec całego sposobu sprawowania władzy, w którym strach, nacisk i demonstracja siły zastępowały prawo oraz szacunek dla innych społeczności czarodziejów. Z tego powodu w 1985 wstąpiła do [[Zakon Białej Róży|Zakonu Białej Róży]], wiążąc się z ruchem antyvolturi już na stałe.

W organizacji była ceniona za opanowanie, lojalność i zdolność działania pod presją. Nie należała do osób najbardziej widowiskowych ani najgłośniejszych, ale uchodziła za jedną z tych członkiń, na których można było polegać w najtrudniejszych momentach. Jej wcześniejsza szkolna dyscyplina i rozwaga dobrze sprawdzały się w pracy konspiracyjnej, wymagającej milczenia, cierpliwości oraz umiejętności podporządkowania własnych emocji sprawie. Dla młodszych członków ruchu była przykładem tego, że przeciwstawienie się potężnemu przeciwnikowi nie musi wynikać z porywczości, lecz może być następstwem głęboko przemyślanych zasad.