Edytujesz Pogrzeb Ra i Wilberty Volturi (sekcja)

===Ostateczne ustalenia===
Wieczorem obie delegacje ponownie się spotkały. Dotychczasowe ustalenia zostały unieważnione. Spotkanie odbyło się w komnacie należącej do Wilberty. Do władcy czarodziejów dołączyli jego małżonka i następca tronu. Ferdynand zaproponował pogrzeb w Volterze. Argumentował to tym, że Wilberta Volturi jako wnuczka władcy czarodziejów ma prawo do pochówku w stolicy czarodziejów. Podkreślił, że nie chce organizować dwóch pogrzebów. Ra i Wilberta mogą spocząć razem w osobnych sarkofagach w jednej niszy. Pogrzeb miałby charakter państwowy, dla uczczenia ich obojga oraz ich wkładu w rozwój rodu Volturi. Kamil Volturi był ukontentowany propozycją i wyraził zgodę. Kleopatriusz nie miał nic przeciwko propozycji, ale dopytywał o takie szczegóły jak: ile będzie tablic, co będzie na nich napisane, z czego będą wykonane sarkofagi, czy będą identyczne. W kolejnym dniu omówiono te punkty także z przedstawicielami dworu. Sarkofagi będą identyczne i zostaną wykonane z czerwonego marmuru. Na ich wiekach zostaną umieszczone proste napisy: ''Ra Volturi'' i poniżej ''(1889-2025)'', ''Wilberta Volturi'' i poniżej ''(1888-2025)''. Nisza będzie pokryta kremowym tynkiem. Na lewej i prawej ścianie zostaną powieszone tablice informacyjne w języku włoskim. Tablica po lewej stronie zostanie poświęcona Ra Volturi, a po przeciwnej stronie – Wilbercie.
{| class="wikitable" width="100%" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 0 0 1em 1em; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; text-align:center;"
|-
! width="45%" colspan="2"|Ra Volturi
! rowspan=4 style="border-top-color: White; border-bottom-color: White; background-color: White;"|
! width="45%" colspan="2"|Wilberta Volturi
|-
!Wersja Językowa
!Treść
!Wersja Językowa
!Treść
|-
|Polska
|Książę Volteru<br>Ra Volteru<br>* 28 XI 1889<br>† 15 VII 2025<br>Syn Cadmusa Volturi (1868-1999) i Marii Volturi z Cenmorów (1869-1942)<br>Wnuk Ra Volturi (1840-1955) i Jadwigi Volturi z Jagiellonów (1844-1950)<br> Prawnuk Sokkara Volturi (1801-1910) i Aleksandry Volturi (1812-1922)<br>Praprawnuk Władcy Czarodziejów Juliusza Volturi (1772-1883) i Anny Volturi z Chigich (1774-1871)<br>Prapraprawnuk Władcy Czarodziejów Lucjusza Volturi (1747-1850) i Bellatriks Volturi z Malfoyów (1750-1812)<br>Małżonek Wilberty Volturi (1888-2025)<br>Ojciec Aro, Kamila i Syriusza<br>Ra wiernie służył rodu Volturi jako:<br>Ambasador Volturi w Etiopii (1951-1965)<br>Ambasador Volturi w kanadyjskim Quebecu (1975-1986)
|Polska
|Jej Królewska Wysokość<br>Księżniczka Volteru<br>Wilberta Volturi<br>* 27 III 1888<br>† 18 VII 2025<br>Córka Łukasza Volturi (1849-1945) i Anny Volturi z Dratinich (1853-1948)<br>Wnuczka Władcy czarodziejów Łukasza Nigellusa Volturi (1822-1919) i Karoliny Volturi z Gryfindorów (1824-1868)<br>Prawnuczka władcy czarodziejów Nigellusa Volturi (1797-1901) i Katarzyny Volturi ze Slitherinów (1799-1908)<br>Praprawnuczka Władcy czarodziejów Juliusza Volturi (1772-1883) i Anny Volturi z Chigich (1774-1871)<br>Prapraprawnuczka Władcy Czarodziejów Lucjusza Volturi (1747-1850) i Bellatriks Volturi z Malfoyów (1750-1812)<br>Małżonka Ra Volturi<br>Matka Aro, Kamila i Syriusza<br>Wilberta wiernie służyła rodu Volturi jako:<br>Ambasador Volturi na Malcie (1940-1959)<br>Ambasador Volturi we Włoszech (2002-2008)
|-
|Włoska
|Principe di Volter<br>Ra Volturi<br>* 28 XI 1889<br>† 15 VII 2025<br>Figlio di Cadmo Volturi (1868-1999) e di Maria Volturi dei Cenmore (1869-1942)<br>Nipote di Ra Volturi (1840-1955) e di Edvige Volturi dei Jagelloni (1844-1950)<br>Pronipote di Sokkar Volturi (1801-1910) e di Alessandra Volturi (1812-1922)<br>Quadrisavolo Giulio Volturi (1772-1883) e quadrisavola Anna Volturi dei Chigi (1774-1871)<br>Quadrisavolo Lucio Volturi (1747-1850) e quadrisavola Bellatrix Volturi dei Malfoy (1750-1812)<br>Coniuge di Wilberta Volturi (1888-2025)<br>Padre di Aro, Camillo e Sirio<br>Ra servì fedelmente la casata Volturi come:<br>Ambasciatore dei Volturi in Etiopia (1951-1965)<br>Ambasciatore dei Volturi nel Québec canadese (1975-1986)
|Włoska
|Sua Altezza Reale<br>Principessa di Volter<br>Wilberta Volturi<br>* 27 III 1888<br>† 18 VII 2025<br>Figlia di Luca Volturi (1849-1945) e di Anna Volturi dei Dratini (1853-1948)<br>Nipote del Sovrano dei Maghi Luca Nigellus Volturi (1822-1919) e di Carolina Volturi dei Gryfindor (1824-1868)<br>Pronipote del Sovrano dei Maghi Nigellus Volturi (1797-1901) e di Caterina Volturi dei Slitherin (1799-1908)<br>Trisavola del Sovrano dei Maghi Giulio Volturi (1772-1883) e di Anna Volturi dei Chigi (1774-1871)<br>Quadrisavola del Sovrano dei Maghi Lucio Volturi (1747-1850) e di Bellatriks Volturi dei Malfoy (1750-1812)<br>Coniuge di Ra Volturi<br>Madre di Aro, Camilla e Sirius<br>Wilberta servì fedelmente la casata Volturi come:<br>Ambasciatrice dei Volturi a Malta (1940-1959)<br>Ambasciatrice dei Volturi in Italia (2002-2008)
|}

Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się w południe 26 lipca na placu głównym. Swoje przemowy pogrzebowe wygłoszą Ferdynand Volturi jako władca czarodziejów, Kleopatriusz Volturi jako następca swoich dziadków w linii prostej, a także [[Łukasz Volturi]] jako [[Wielki Sędzia Volteru]]. Zmarli będą spoczywać na podwyższeniu w podwójnych trumnach — w drewnianej, która po zakończeniu uroczystości zostanie umieszczona wewnątrz cynowej. Poszczególne części pierwszej z nich wykonano z różnego rodzaju drewna, w tym gatunków ściśle chronionych. Ferdynand Volturi nie szczędził ani środków finansowych, ani wysiłków dyplomatycznych. W wielu przypadkach finansował badania nad ochroną drzew na okresy sięgające nawet dziesięciu lat, a także wysyłał styksów do pilnowania lasów. Szkielet trumny wykonano z Wolemii Szlachetnej, co miało symbolizować starożytność rodu oraz wyjątkową rangę zmarłych. Wolemia Szlachetna jest drzewem nazywanym żywą skamieliną. Pochodzi z Australii, a dokładne położenie naturalnych stanowisk objęte jest ścisłą tajemnicą. Prawo zakazuje wykorzystywania jakichkolwiek części tego drzewa, w tym również martwych. Zakazany jest również eksport. Na potrzeby trumny nie ścięto żadnego żywego drzewa. Użyto materiałów pozyskanych z laboratorium, w którym badano właściwości powalonego konaru sprzed czterdziestu laty. W zamian teren występowania Wolemii został objęty volterowskimi barierami czarodziejskimi, a bezpieczeństwa drzew strzeże trzydziestu styksów. Dodatkowo tego terenu nie można nanieść na mapę. O jej położeniu wie ten kto ma wiedzę o nim. Ferdynand Volturi sfinansował badania ochronne na kolejne dziesięć lat oraz zabezpieczenie w postaci straży styksów na następne dwadzieścia lat. Szkielet trumny należącej do Wilberty Volturi wykonano znacznie grubszy niż w przypadku trumny Ra Volturi. Trumna Ra zawierała natomiast większą liczbę tytanowych wsporników, aby zapewnić jej trwałość porównywalną z tą należącą do małżonki. Ramy obu trumien wykonano w Australii w dniu 21 lipca, a następnie — za pomocą teleportera — przeniesiono je do Volteru. Sam fakt użycia drewna objętego zakazem prawnym ukryto na mocy tajnej umowy pomiędzy władcą czarodziejów a rządem Związku Australijskiego. Wieka trumien wykonano z drewna Sekwoi Wiecznozielonej; były one lite, o grubości trzech centymetrów, ciężkie i pozbawione pęknięć oraz sęków. Materiału nie sprowadzano z zewnątrz, ponieważ wykorzystano do tego jedno z kilku biurek należących do Łukasza Volturi Starszego, ojca Wilberty. Biurko to zostało podarowane Łukaszowi Volturi Starszemu w 1905 roku przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Theodore’a Roosevelta podczas jego wizyty w Waszyngtonie (otrzymał wówczas trzy). Na wiekach umieszczono napis informujący, kto w nich spoczywa. Drewno sekwoi symbolizuje wieczność, majestat oraz widoczne wpływy rodu na świecie. Dna trumien wykonano ze specjalnego gatunku — jednego z drzew żelaznych. Pobrano je z parku należącego do Ra Volturi; była to osobista decyzja dzieci zmarłych. Rodzice stanowili dla nich fundament wychowania oraz prawdziwej wiary w służebność rodowi. Boki wykonano z mahonia niskopiennego. Jego ciemny, naturalny kolor podkreślał piękno pozostałych elementów. Wieka trumien zamykano na specjalne złote zasuwy. Cynowe trumny odlano w Wenecji. Sarkofagi zajęły najwięcej czasu: wykuwano je przez pięć dni i były gotowe zaledwie na 12 godzin przed pogrzebem. Każdy ważył niemal półtorej tony. Nisza grobowa znajdowała się nieopodal grobu Sokkara Volturi, zmarłego w 1910 roku.