Edytujesz Izabela Volturi (sekcja)

==Watykan==

Stolica Apostolska nie była zachwycona gdy poinformowano ich o zmianie na urzędzie ambasadora; Od wieków seniorzy wyznaczali kogoś ze swojej rodziny, przez co żaden papież nie wyrażał sprzeciwu wobec Volturi. Desygnowanie Izabeli część hierarchów kościelnych potraktowała jak policzek w majestat kościoła katolickiego. Papież Benedykt XVI zapowiedział, że złoży veto wobec tej decyzji. Ówczesny ambasador – [[Ferdynand Volturi]] zagroził śmiercią głowie kościoła, jeśli publicznie zakwestionuje tę kandydaturę.  

W dniu 1 września 2008 roku Izabela objęła urząd. Wyznaczyła Volter jako siedzibę swojej placówki dyplomatycznej. Wyjątkowo często wyjeżdżała do samego Watykanu, bo nawet cztery razy w miesiącu. W pierwszych miesiącach nie miała zbyt wielu obowiązków, dlatego znaczną część czasu spędzała w towarzystwie członków Gwardii Szwajcarskiej. Benedykt XVI z miłą przyjemnością powiadomił jej męża o całej sytuacji, ale nic nie wskórał. Zdrada cielesna nie wchodziła w grę bo ten przypomniał jej o  [[Święte prawo o zachowaniu wierności nadanych przez Voltura, Gravisa i Pullusa|klątwie zachowania wierności]]. Póki są małżeństwem nie mogą mieć dzieci z innymi osobami. Izabela przysięgała na pamięć ojca, że Gwardziści są jedynie jej towarzyszami. 

W latach 2011-2013 prowadziła bardzo ryzykowną grę mającą na celu usunięcie Biskupa Rzymu, który co raz bardziej otwarcie mówił o ograniczeniu roli Volturi w świecie nieczarodziejskim. Wielokrotnie papież Benedykt XVI spotykał się z różnymi czarodziejami, aby próbować namówić ich na otwarty bunt przeciwko Kajfaszowi Volturi. Efekty jego działań były mizernie niemniej Izabela w dniu 19 lipca 2012 roku poinformowała Stolicę Apostolską o tym, że wie o działaniach papiestwa w ostatnich dwóch latach żądając tym samym wyjaśnień. Odpowiedź Sekretarza Stanu Tarcisio Bertone wyraźnie rozczarowała panią ambasador i zapowiedziała, że będzie dążyła do dobrowolnej rezygnacji papieża. W dniu 9 grudnia 2012 roku Stolica Apostolska oficjalnie wydała [[Protesty papieża Benedykta XVI przeciwko Izabeli Volturi|protest przeciwko Izabeli Volturi]], który został zlekceważony. Watykan jednak nie zrezygnował i po raz kolejny wystosował list. 

Izabela chcąc doprowadzić do ogromnego kryzysu pomogła ujawnić wszelkie przejawy przestępstw na tle seksualnym w kościele, w tym celu rzucała klątwy [[imperius]] na osoby z bliskiego otoczenia samego Biskupa Rzymu i Kurii Rzymskiej. Efekty przerosły oczekiwania młodej księżniczki; media na całym świecie informowały co raz to o nowych ujawnionych przypadkach molestowania, a władze państwowe w wielu krajach wszczęły postępowania karne, które kończyły się wyrokami skazującymi. 

Przez kolejne miesiące Izabela próbowała wpłynąć na papieża, aby ogłosił sobór lub oktrojował reformy, jednak spotkało się z jego gwałtowną odmową. Na domiar złego została spoliczkowana przez Biskupa Rzymu gdy ponownie próbowała namówić Ojca Świętego do podjęcia już konkretnych kroków przeciwko ciągle oponującej reformom Kurii Rzymskiej. Księżniczka nie mogła zabić winnego, dlatego postanowiła zmusić go do abdykacji. W dniu 10 lutego 2013 roku rzuciła na Benedykta XVI zaklęcie Imperius, a następny dzień ogłosił zamiar rezygnacji z korony ze względu na stan zdrowia. 

Po wyborze Franciszka znacznie rzadziej przebywała w Watykanie, ale utrzymuje z nim przyjazne stosunki. Nowy papież traktuje jej rady bardzo poważnie; doprowadziła do usunięcia Tarcisio Bertonego z funkcji Sekretarza Stanu Stolicy Apostolskiej. Zastąpił go [[Espianie|Espian]] Pietro Parolinem będącym otwartym stronnikiem Volturi. 

W związku z kolejną ciążą w dniu 10 czerwca 2015 roku podała się do dymisji. Zastąpił ją [[Trajan de Vendome (1960)|Trajan de Vendome]], były [[Ambasadorowie Volturi w Polsce|Ambasador Volturi w Polsce]].