Edytujesz 1905:Electio Curiae Australia (sekcja)

==Wybory do kolegium elektorskiego==

Alexander Grifits uważał, że każdy stan powinien przeprowadzić wybory w sposób nieskrępowany. Ordynacje wyborcze miano ustalić do końca grudnia 1903 roku. Jako pierwsza skończyła Nowa Południowa Walia. W dniu 19 lipca ogłosiła, że [[Australijscy Komendanci Stanu Nowa Południowa Walia|komendant stanu]] jest automatycznie elektorem, pozostałych dwóch czarodzieje wybiera ogół czarodziejów. Nową Południową Walię podzielono na dwa okręgi – City Sydney i Sydney. Alexander Grifits w stolicy zarządził głosowanie na 26 sierpnia. W pierwszej turze wygrał Aleksander Dashner, który uzyskał 56,55% głosów. W pozostałej części stanu tydzień później wybrano Lukasa Doyla (61,77%). 

Australia Południowa pomimo swoich początkowych problemów uchwaliła ordynację wyborczą, która zakładała podział stanu na jeden okręg wyborczy. Czarodzieje, którzy zdobyli trzy najwyższe wyniki stają się elektorami. Ustawodawcy przy tworzeniu zasad ordynacji popełnili fatalny błąd. Z przepisów jasno wynikało, że w razie śmierci, rezygnacji elektora to jego miejsce zajmuje osoba wyłoniona w kolejnych wyborach. W dniu 17 września wybrano [[Tyson Bryan|Tysona Bryana]], [[Australijscy Komendanci Stanu Australia Południowa|komendanta]] Johna Calcuti i Charlesa Camerona. Czarny scenariusz spełnił się trzy tygodnie później gdy zmarł John Calcuti. Wybory musiano powtórzyć, ale żeby je zarządzić potrzebny był komendant. Władze federalne naciskały, aby wybierano równocześnie stanowego przywódcę czarodziejów, jak również elektora. Pozostali komendanci bardzo oponowali przeciwko temu. Ostatecznie czarodzieje z Australii Południowej najpierw wybrali na przywódcę Charlesa Towna, zwolennika podporządkowania spraw magicznych władzom niemagicznym. Zgodnie ze swoimi przekonaniami politycznymi organizowanie wyborów uznał za niepotrzebne. Początkowo wszyscy przyjmowali jego argument o potrzebie czasu na ogarnięcie powstałego bałaganu, jednak po pięciu miesiącach co raz częściej komendant otrzymywał od wszystkich ponaglenia. W dniu 19 maja 1904 roku Alexander Grifits i [[Jefferson Wanker]] na spotkaniu z przedstawicielami stanów zaproponowali, że poproszą Londyn o pomoc. Charles pewny wsparcia rządu federalnego odrzucił wszelkie próby mediacji. Zastój w utworzeniu jednostki centralnej w Australii co raz bardziej niepokoił Volter. Najpierw [[Ambasadorowie Volturi w Anglii, Szkocji i Walii|ambasador Volturi w Wielkiej Brytanii]] [[Septimus Potter]] bezskutecznie interweniował u premiera Arthura Balfoura, aby ten wymusił zmianę nastawienia polityków w Sydney i Melbourne. Gdy to nie pomogło [[Łukasz Nigellus Volturi]] osobiście interweniował nie tylko u brytyjskiego szefa rządu, ale i u króla Edwarda VII. Charles Town co raz bardziej osamotniony trzymał się swoich poglądów. Dopiero w styczniu 1905 roku, po tym jak volterowski dyplomata [[Orion Sforza]] przyjechał do Adelaide na rozmowy, wyłoniono Jamesa Parkera na elektora. 

W Australii Zachodniej zanim wprowadzono ordynację wyborczą przez stan przetoczyła się debata na temat sensu powoływania magicznej centrali. Wielu czarodziejów uważało, że sami komendanci w zupełności wystarczą. [[Australijscy Komendanci Stanu Australia Zachodnia|Komendant]] Thomas Andrey przedstawiał inne zdanie. Uważał, że tworzenie własnych struktur nie prowadzi do niszczenia państwa. Stanowi to świadectwo rozwoju cywilizacyjnego. Dodatkowym atutem komendanta były jego zdolności oratorskie. Przekonał większość czarodziejów do ordynacji, która weszła w życie w dniu 17 listopada 1903 roku. W elekcji czarodzieje wybierają dwóch z trzech elektorów. Jedyny lokal wyborczy znajdował się w Perth, dlatego wybory przeprowadzano w dwóch turach terminowych. Pierwszego przedstawiciela stanu do kolegium wybierano w dniach 10-17 stycznia 1904 roku. Uczestniczyli w nim mieszkańcy miasta i miejscowości położone tydzień pieszej drogi od niego. Czarodzieje wybrali działacza społecznego i przeciwnika centralizacji Gilberta Fawkesa, który zdobył 50,14% głosów. Druga tura terminowa odbyła się w dniach 9-20 czerwca. Rywalizację zwyciężył Matthew Alaska, zwolennik ścisłej współpracy z Volturi. 

Queensland uchwalił ordynację wyborczą w pierwszy dzień października 1903 roku. Legislatura wyznaczyła spośród siebie trzech przedstawicieli. Byli to [[Australijscy Komendanci Stanu Queensland|komendant]] Daniel Jackson, Renata D’Arcy i James Rhoades. Jako elektorzy zostali zaprzysięgnięci przed legislaturą w dniu 12 stycznia 1904 roku. 

W stanie Tasmania obowiązywała najbardziej skomplikowana ordynacja wyborcza uchwalona w dniu 3 grudnia 1903 roku. Czarodzieje wybierali mężów zaufania, którzy stali na czele lokalnych społeczności. Na początku wieku było ich trzydziestu dwóch. Spośród siebie w maksymalnie dziesięciu głosowaniach w turze wybierali pięciu kandydatów. Każdy z nich musiał uzyskać minimum 2/3 głosów. Dopuszcza się pięć tur, po czym niezależnie ilu jest kandydatów przechodzono do kolejnego punktu. Następnie legislatura wybiera dwóch. Trzeci mandat elektorski zwyczajowo pełnił [[Australijscy Komendanci Stanu Tasmania|komendant]]. Na wyspie w dniach 28 grudnia 1903-12 marca 1904 wybierano mężów zaufania. Spotykali się czterokrotnie by wybrać kandydatów na elektorów:
* 30 kwietnia-4 maja:
* 29-30 czerwca:
* 17-19 sierpnia:
* 2-14 października:<br>
Podczas pierwszego spotkania nie wyłonił się żaden lider, dlatego szukano metodą prób i błędów chętną osobę. Gdy to nie dało rezultatu wybrali [[Jefferson Wanker|Jeffersona Wankera]] (29 głosów). Wyczerpano możliwości tury, dlatego komendant Charles Asheville wyznaczył kolejny termin na koniec czerwca. Miał nadzieję na szybkie zakończenie procedury, jednak było to niemożliwe. Elektorzy zbytnio nie spieszyli się z wyborem. Padały argumenty, że do czasu aż Australia Południowa nie wybierze swojego przedstawiciela należy poczekać i zobaczyć rozwój sytuacji. Tak więc druga tura zakończyła się niepowodzeniem. Kolejną wyznaczono na dzień 17 sierpnia. Niespodziewanie tego dnia przyjechał specjalny wysłannik Volteru, potężny czarodziej [[Leon Colonna (1847-1916)|Leon Colonna]]. Sama jego obecność bardzo pomogła, bo wybrano aż trzech elektorów. Pierwszym był [[Espianie|espian]] Michael Dickson (1844-1933) – otrzymał 27 głosów, drugi to Adam Maxwell (1855-1948) i trzeci Donald Trump (1866-1977). Czwarta kandydatura została odrzucona w siedmiu głosowaniach. Wobec czego komendant wyznaczył kolejne wybory na 2 października. Colonna miał świadomość, że rządowi federalnemu na rękę są wszelkie zawirowania w australijskiej społeczności magicznej. Na zlecenie Łukasza Nigellusa Volturi wmieszał się w sprawy polityki. Premier Chris Watson został szefem mniejszościowego rządu gdy jego poprzednik Alfred Deakin przegrał głosowanie nad zmianą ustawy arbitrażowej praw pracowniczych. Colonna wykorzystując nastroje społeczne wymusił ponowne głosowanie w tej sprawie poprzez łapówki. Chris Watson nie mógł pochwalić się taką skutecznością jak italski przeciwnik. Nowy rząd powstały na gruzach gabinetu Partii Pracy pod kierownictwem George’a Reid obiecał, że nie będzie ingerował w proces wyboru ministra magii. Czwartą turę rozpoczęto z ogromnym poślizgiem organizacyjnym. W dniu 2 października przybyło 13 z 32 elektorów. Postanowili, że nie będą obradować do czasu przybycia ustawowej większości potrzebnej do wyłonienia kandydatów. Dopiero gdy mijał tydzień wyborów było łącznie 22 osoby. Do 13 października przeprowadzono 8 głosowań. Było to bitwa pomiędzy Edmoundem Muterem a Alexandrem Wanker. Obaj otrzymywali 10-12 głosów przy potrzebnych 15. Gdy ponownie przybył Leon Colonna tego samego pojawili się pozostali elektorzy. W kuluarach Italczyk poparł Wankera. Wybrano go rankiem 14 października większością 29 głosów. Zgodnie z prawem Charles Asheville miał 14 dni na ogłoszenie terminu elekcji w legislaturze. Wybory muszą odbyć się pomiędzy 75. a 90. dniem od wyznaczenia daty elekcji w legislaturze. W dniu 22 października Charles Asheville na specjalnej konferencji ogłosił, że radni wybiorą elektorów 6 stycznia 1905 roku. Z przedstawionych kandydatur wyznaczono Jeffersona Wanker i Alexandra Wanker. 

W stanie Wiktoria ordynacja została uchwalona w dniu 30 grudnia 1903 roku. Elektorów wybierała legislatura spośród siebie z kandydatów przedstawionych przez [[Australijscy Komendanci Stanu Wiktoria|komendanta]] zwykłą większością głosów. W dniu 17 stycznia 1904 roku James Coldwell przedstawił swoją propozycję przedstawicieli stanu Wiktoria. Byli to John Fergusson odpowiadający za sprawy skarbu, James Cameron dowódca straży pożarnej stanu i Sirius Coldwell przedstawiciel rządu Wiktorii przy komendancie. Pierwsza kandydatura uzyskała 14 z 15 głosów, druga 14 z 15, a trzecia najmniej bo 8 z 15. Przeciwnicy Siriusa twierdzili, że reprezentuje on interesy zwykłych ludzi a nie czarodziejów. Mimo krytyki James Coldwell w dniu 1 marca zaprzysiągł elektorów.