Edytujesz Łukasz Volturi (1849-1945) (sekcja)

==Wielka Brytania (1877-1903)==

Juliusz Volturi nie mógł już dłużej czekać i dlatego wezwał wnuka do Volteru. Groźba utraty świetnie wykształconego obiecującego dyplomaty kosztowałaby go za dużo. W dniu 20 stycznia 1876 roku Łukasz Volturi spotkał się po raz pierwszy od kilku lat z seniorem i rodziną na prywatnej stopie. Wszystkim do gustu przypadł jego synek [[Grzegorz Volturi|Grzegorz]] (1871-1969). Zanim przyznano mu placówkę, to najpierw musiał poznać dokładnie środowisko. Celem podróży był Londyn. Do jego pierwszych zadań należała obserwacja stosunków brata [[Fineas Volturi|Fineasa]] z brytyjską królową Wiktorią podczas wspólnej audiencji. Łukasz zauważył ukrytą wrogość obojga do siebie. Monarchini doskonale pamiętała nieprzejednaną postawę ambasadora wobec niej, czego nie mogła mu darować. Po powrocie zapisał w dzienniku, że nowy ambasador od początku będzie miał bardzo silnego wroga. Kolejnym przystankiem była Moskwa. Ówczesna [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|ambasador]] [[Joanna Burbońska]] należała do bardzo doświadczonych dyplomatów. Zwróciła Łukaszowi uwagę na to, że należy dostosować się do partnera i równocześnie potrafić nagiąć go do własnych celów o ile tylko można. Wrażenia z duchowej stolicy Rosji był średnie. Usłyszał coś co kłóciło się z jego do tej pory systemem wartości. Wrócił do Volteru pełen sprzecznych uczuć. 

Ostatecznie w dniu 20 maja 1877 roku Juliusz Volturi mianował go następcą brata w Zjednoczonym Królestwie. Łukasz przybył do Londynu w bardzo bogatym orszaku. Na specjalnej audiencji jaką mu udzieliła królowa Wiktoria wygłosił przemówienie po angielsku:

{{Cytat|Obejmując urząd ambasadora rodu Volturi w Wielkiej Brytanii mam świadomość, że przybywam jako przedstawiciel potęgi czarodziejów do bardzo potężnego imperium. Oba podmioty są równe sobie na stopie niemagicznej. Utrzymujemy ze sobą kontakty od czasów zjednoczenia Anglii. Nawiązaliśmy wspaniałe nici współpracy. Ja sam jestem członkiem kultury brytyjskiej dzięki mojej matce Karolinie Gryfindor, babce Katarzynie Slitherin. W zamyśle rodu Volturi jest rozszerzenie współpracy na tyle, aby stosunki bilateralne mogły być rozwijane bez przeszkód przez rząd Waszej Wysokości i Gubernatorat Volteru.}}

Pomimo pięknych słów dochodziło bardzo często do sporów z brytyjskimi premierami. Łukasz nie chciał słyszeć o tworzeniu specjalnych praw dla czarodziejów. Szukał wsparcia nie tylko w Izbie Lordów, ale też wśród magicznych rodów. Premier William Galdstone wielokrotnie próbował powstrzymać działania ambasadora. Uważał je za szkodliwą dla interesów imperium. Łukasz pod koniec 1881 roku zorganizował spotkanie, na które przybyli - [[Elendil Black]], [[Karol Cullen]], [[Ajschylos Gaunt]], [[Godryk Gryfindor (1798-1889)|Godryk Gryfindor]], [[Jan Lestrange]], [[Juliusz Longbottom]], [[Albus Malfoy]], [[Kajusz Potter]] i [[Ptolemeusz Slitherin]]. Celem tak licznie zgromadzonego grona było próba wytworzenia jednolitej polityki względem korony. Oficjalnie zakończono je sukcesem, jednak Volter wiedział o totalnej porażce tego projektu. Było to pierwsze zebranie tzw. czystokrwistych. Po raz kolejny doszło do konfliktu na linii rząd-Volter. Łukasz ponownie uzyskał audiencję u królowej Wiktorii, podczas której wyjaśnił jej, że spotkanie miało na celu rozwój stosunków pomiędzy społecznościami magicznymi. Wskazywał, iż podczas zebrania [[Godryk Gryfindor (1798-1889)|Godryk Gryfindor]] (1798-1889), jego własny dziadek, wskazywał, że kooperacja będzie możliwa za przyzwoleniem Jej Królewskiej Mości o co właśnie zabiega. 

W latach 1883-1885 ambasador przebywał w Szkocji, gdzie zajął się organizacją mieszanej straży obywatelskiej w górzystych terenach. Mieszkańcy, i czarodzieje i zwykli ludzie, byli atakowani przez wielkie wilki, które nie wiadomo skąd przybyły. Ostatni raz pojawiły się ponad 500 lat temu. Ich ofiarą padły setki ludzi i tysiące zwierząt. Bestie zachowywały się bardzo zuchwale wpadając nawet do większych wsi i miasteczek. Rząd udawał, że problem nie istnieje. Łukasz Volturi widział w tym szanse pokazania siebie jako dobrego "czarodzieja". Wyjazd do Szkocji oczywiście został dobrze zabezpieczony kontyngentem Styksów. Królowa Wiktoria osobiście pożegnała ich w czasie przepływu przez Tamizę. Poszukiwania nie szły tak jak wszyscy tego chcieli. Brakowało spektakularnych zwycięstw. Tropiciele pomimo swojej przewagi znajdowali tylko poszlaki. Część sił już po trzech miesiącach odesłano z powrotem do Volteru. Półtora roku później zlokalizowali legowisko wilków, a następnie je zniszczyli zaklęciami podpalającymi. Przygotowania do akcji zajęły blisko kilka dni. Ewakuowano okoliczne wsie. Volturi zaatakowali z trzech stron. Bestie walczyły bardzo dzielnie, ale magia i broń palna pokonały ich. Truchła spalono na wielkim stosie. Jaskinię, w której mieszkali zamurowano. Od tamtej pory nie można do niej wejść. Przed zapieczętowaniem złożono w niej kości przeciwników i poległych. W marcu 1885 roku Łukasz wracał do Londynu jako triumfator. 

Podczas ostatniego dziesięciolecia panowania monarchini działalność ambasady skupiła się prawie wyłącznie na imprezach kulturalnych. Wydarzenia polityczne przestały cieszyć Łukasza. Rząd nie był zainteresowany konfliktem, a najważniejsze rody wolały współpracować z Wiktorią. Ambasada Volturi została wyalienowana przez to, że nie stanowiła żadnej alternatywy. Taka sytuacja była bardzo nie na rękę Volterowi, dlatego pod koniec maja 1898 roku ambasador został wezwany na konsultacje. Premier Cecil uznał to za wielki sukces powstrzymywania ekspansywnej polityki Volturi. Łukasz musiał tłumaczyć się przed seniorem [[Nigellus Volturi|Nigellusem Volturi]] z powodów swojej klęski. Widząc zrozumienie swoich wyjaśnień zasugerował zmianę sposobu podejścia do korony brytyjskiej. Dotychczasowa polityka równoczesnego rozgrywania rodów i monarchii przestała przynosić jakiekolwiek zyski. To co funkcjonowało za czasów Jerzego I, Jerzego II czy Jerzego III całkowicie zawiodło w czasie panowania Wiktorii. Łukasz wskazał, że jedynym wyjściem wbicia klin pomiędzy monarchinią i rządem a najważniejszymi rodzinami czarodziejskimi jest przestanie szukanie pomiędzy nimi antagonizmów. Podczas konsultacji wewnątrzrodzinnych postanowiono, iż należy wspierać poszczególne jednostki z najważniejszych brytyjskich familii. Głównym celem jest włączenie jak najwięcej osób do volterowskiej dyplomacji. Łukasz, wraz z bratem Fineasem i siostrą [[Arianna Volturi|Arianną]] spisali listę dobrze rokujących czarodziejów. W czasie nieobecności ambasadora rząd brytyjski próbował wysondować czy Volter wyznaczy kogoś innego w jego miejsce. Sugerowano, że może być to nawet [[Łukasz Koniecpolski]]. Zanim jednak cokolwiek zrobiono to oficjalnie w lipcu 1898 roku premier Cecil wysłał zapytanie dlaczego konsultacje trwają tak długo. Odpowiedź przyszła po kilku tygodniach. W niej zapewniono o rychłym powrocie Łukasza Volturi do Londynu. 

Okres 1898-1902 przyniósł ogromne straty dla Korony. Wielu czarodziejów skorzystało z okazji jaką proponowali Volturi. Zapewniono im bardzo silną bazę szkolnictwa. Brytyjscy magowie bardzo szybko byli włączani w tryby polityki [[Volturi (ród)|rodu Volturi]], co przerażało rząd. Nie mogli zapewnić podobnych środków, dlatego starano się zwalczać nową ofensywę Volturi starymi środkami - godnościami i pieniędzmi. Śmierć królowej Wiktorii pokrzyżowała dalsze plany powstrzymywania. Edward VII całkowicie zlekceważył uwagi dotyczące uzależnienia czarodziejów od funduszów z Volteru. W efekcie rząd nie miał podpory. Monarcha również niezbyt mocno uważał za stosowne spotkać się z ambasadorem. Dopiero doszło do niego pod koniec 1902 roku. 

Łukasz Volturi został odwołany ze stanowiska w dniu 10 października 1902 roku. Trzy miesiące później zastąpił go [[Septimus Potter]].