Edytujesz Matas Varnu (sekcja)

===Do 1945 roku===

Matas urodził się jako najstarszy syn żmudzkiego mieszczanina Ladislavasa (1868-1942) i Polki Teresy Sawickiej (1878-1942). Miał czworo rodzeństwo: Ladislovasa (1902-1942), Algirdasa (1906-1945), Evę (1910-1998) i Lukasa (1918-2003). Kształcił się w [[Durmstrang]]u (1911-1918), a następnie studiował prawo, najpierw na Uniwersytecie Wileńskim (1920-1923), potem w Berlinie (1923-1926). Pracę magisterską napisał pod tytułem "Historia prawa karnego Wielkiego Księstwa Litewskiego za Zygmunta II Augusta". Gdy wrócił na Litwę bardzo rozczarował się postawą swojego państwa wobec sąsiadów, zwłaszcza wobec Polski. Nawet rodzice będący dotąd nastawieni propolsko prywatnie pokazywali teraz niechęć. Powodem takiego stanu rzeczy był fakt, że warszawskie władze centralne odebrały rodzinie Varnu cały majątek, po tym jak odrzucili ultimatum wojewody wileńskiego - musieliby mieszkać na stałe w granicach państwa polskiego. 

Matas rozpoczął pracę w kowieńskim sądzie w charakterze asystenta sędziego, równocześnie przygotowywał się do zawodu adwokackiego. W 1929 roku, po zdanym egzaminie, mianowano go rządowym adwokatem. Mimo młodego wieku bardzo szybko zdobył poważanie wśród elit politycznych kraju. W 1932 roku Matas doktoryzował się na Uniwersytecie Kowieńskim. W latach 1936-1940 był posłem na Sejmas. Do jego obowiązków parlamentarnych należała kodyfikacja prawa karnego względem czarodziejów, jak również zwykłych ludzi. Niestety jego pracę przerwała aneksja Litwy przez Związek Radziecki. Władze sowieckie uznały Matasa za niewygodnego. W wyniku procesu pokazowego Sąd Ludowy skazał go i jego rodzinę na 7 lat więzienia w łagrze za "pomaganie kontrrewolucjonistom". Rodzinę Varnu osadzono w okolicach Murmańska. Surowy klimat bardzo źle wpływał na zdrowie więźniów. Choroby plus wycieńczenie ciężką pracą spowodowały masową śmierć osadzonych. Na samym początku Matas stracił ojca i brata Ladislovasa - zginęli podczas drogi do fabryki. Na Wielkanoc 1941 roku trzech żołnierzy sowieckich najpierw zgwałcili jego matkę, a potem spalili żywcem. Ten szok spowodował u Matasa utratę zdolności magicznych. Wydarzenia zeszły się w czasie kiedy wyszedł dekret zakazujący używania magii. Za złamanie prawa groziła śmierć przez powieszenie. Do 1944 roku wykonano 113 egzekucji. Zarówno Matas, jak i jego rodzina ukrywali fakt posiadania mocy. Udawało się to ze względu na umiejętności aktorskie rodzeństwa, jak też brakiem zainteresowania ścigania czarodziejów przez kierownika ich baraku - Ivana Romeykowicza. W styczniu 1945 roku wszystkich zwolniono z obozu. Przewieziono ich koleją do Tallina. Gdy tylko wyszli ze stacji oficerowie NKWD aresztowali braci. Nie przedstawiono im żadnych zarzutów. Jedynie grożono im stryczkiem za próbę ucieczki. Na komendzie powiadomiono ich o wcieleniu do Armii Czerwonej bez możliwości odmowy. 

Walczyli dzielnie nie raz ryzykując życiem dla ratowania własnej krwi. Matas spełniał się wojskowo, ale nie miał też żadnych złudzeń co przyjdzie po wojnie. Nie wierzył w wolność jaką nieśli innym. Wiedział, że komuniści przed nikim nie ustąpią, zwłaszcza jak już coś zdobyli. Ostatnią ich wspólną walkę była bitwa o Berlin. Pomimo zakazu używania czarów zabijali Niemców za pomocą klątwy [[Avada Kedavra]]. Cała trójka była dumna z siebie do czasu kiedy to Algirdas zginął pod zawalającym się schronem w czasie obchodu dwa tygodnie od zdobycia miasta. Śmierć brata spowodowała brak ochoty na jakiekolwiek świętowanie. Jedynie czego pragnęli to powrotu do domu.