Edytujesz Lotar Einhorn (sekcja)

===Polityka===

Lotar wszedł do polityki z pewnymi ideałami współpracy z cesarzem i ze wszystkimi środowiskami politycznymi. Oczywiście okazało się to niemożliwe. Edmund Vernichter bardzo mocno wspierał środowisko norymberskie. Einhorn chciał się do niego dostać, co okazało się niemożliwe ze względu na rodzinę jego matki. Konkurencyjne środowisko akwizgrańskie było słabe. Nie miało wyrazistego przywódcy ani pomysłu na zarządzenie czarodziejami. Lotar postanowił to zmienić. W liście do członków frakcji pisał:
{{Cytat|Cesarz Karol Wielki w Akwizgranie powiedział, że czarodzieje z tego miasta są stworzeni do wielkich rzeczy. Ród Volturi gdy objął władzę nad czarodziejami po raz pierwszy stanęli na akwizgrańskiej ziemi. Czas powrócić do ery chwały. To Akwizgran, nie Norymberga powinna wieśc prym wśród czarodziejów<ref>(niem) ''Kaiser Karl der Große sagte in Aachen, dass Magier aus dieser Stadt für Großes geschaffen sind. Als die Familie Volturi zum ersten Mal die Macht über die Zauberer übernahm, standen sie auf dem Land Aquizgrad. Es ist an der Zeit, in die Ruhmeszeit zurückzukehren. Es ist Aachen, nicht Nürnberg, das unter den Zauberern die Führung übernehmen sollte.</ref>.}}

List może wielkiego wrażenie nie zrobił. Jednak Lotar nie należał do osób bojaźliwych i podczas zebrania czarodziejów w czerwcu 1408 roku zabrał ostry głos jako reprezentant Arcybiskupstwa Kolonii. Wygarnął ministrowi Vernichterowi jego lekceważący stosunek do zachodniej części Niemiec. Retorycznie zapytał zebranych gdzie więcej jest czarodziejów. Wówczas dokładnie było wiadomo, że 3/5 mieszka na zachód od Łaby. Lotar Einhorn przez chwilę stał się rozchwytywanym politykiem. Potrafił to dobrze wykorzystać. Postawił Czechów przeciwko Norymberdze obiecując zwiększyć ich partycypację w strukturach władzy. Kolejne spotkania przynosiły osłabienie obozu norymberskiego. Edmund Vernichter w czerwcu 1417 roku wezwał króla rzymskiego i równocześnie króla Czech Zygmunta Luksemburskiego do aresztowania przywódcę stronnictwa akwizgrańskiego. To własnie wydarzenie spowodowało, że Einhorn został faktycznym liderem opozycji. W ciągu kolejnego roku pozbawiał ministra magii kolejnych stronników. Nie mogli zaakceptować co raz większe uzależnienie od monarchy. Czarodzieje od wieków uznawali, że są współpracownikami władców niemieckich, ale nie poddanymi. W ten właśnie deseń często przemawiał Lotar. Na przełomie 1419/1420 roku nawet Bawarczycy mieli dość swojego przywódcę, który ciągnął wszystkich na dno. Minister Magii próbował ratować się poprzez wysuniecie [[Karol Vernichter|Karola Vernichtera]] jako kandydata Bawarii na jego następcę. Pomysł został obalony głownie przez negatywną postawę Lotara. Potem już tylko blokował niemal wszystkie decyzje Vernichtera. Ten w zasadzie nie mając wyjścia abdykował. Lotar zanim został wybrany prowadził szczegółowe rozmowy z najważniejszymi graczami na niemieckiej scenie politycznej: 
{| class="wikitable" cellpadding=1 cellspacing=1 style="text-align:center" width="100%"
|+ Rozmowy Lotara Einhorna z przywódcami czarodziejów
|'''Numer rozmowy'''
|'''Data''' 
|'''Rozmówca'''
|'''Ustalenia'''
|-
|1 || 11 kwietnia 1420 w Akwizgranie|| Edmund Vernichter ||style="text-align:left" | - Edmund Vernichter zrezygnuje z urzędu, a w jego miejsce jako przedstawiciela Bawarii z aktywnym prawem głosu zajmie jego syn Karol.<ref>(niem.) ''Edmund Vernichter würde zurücktreten und sein Sohn Karl würde seinen Platz als Vertreter Bayerns mit aktivem Stimmrecht einnehmen.''</ref>.<br> - Lotar Einhorn zostaje uznany za sukcesora Vernichtera jako przedstawiciel Elektoratu Arcybiskupstwa Kolonii<ref>(niem) ''Lothar Einhorn wird als Nachfolger von Vernichter als Vertreter des Kurfürstentums des Erzbistums Köln anerkannt.''</ref>.
|-
|2 || 14 kwietnia 1420 w Akwizgranie || Karol Vernichter ||style="text-align:left" |- Karol Vernichter uznaje Lotara Einhorn za sukcesora swojego ojca<ref>(niem) ''Karl Vernichter betrachtet Lothar Einhorn als Nachfolger seines Vaters.''</ref>.<br>- Lotar Einhorn uznaje Karola Vernichtera za przedstawiciela Elektoratu Bawarii<ref>(niem) ''Für Lothar Einhorn ist der Vertreter des Kurfürstentums Bayern Karol Vernichter.''</ref>.<br>- Karol Vernichter zachowuje pełnie praw wyborczych<reF>(niem) ''Karl Vernichter behält sein volles Stimmrecht.''</ref>.
|-
|3 || 16 kwietnia 1420 w Kolonii || Robert von Hohenzollern ||style="text-align:left" |- Brandenburgia przechodzi do stronnictwa akwizgrańskiego w zamian za to, że jej przedstawiciel będzie w przyszłości przywódcą czarodziejów według ustalonego harmonogramu<ref>(niem) ''Brandenburg geht zur Aquisgrasparty über, im Austausch dafür, dass sein Vertreter in Zukunft nach einem festen Zeitplan Zaubererführer sein wird.''</ref>.<br>
|-
|4 || 2 maja 1420 w Pradze || Ludwig Hornerze Starszy ||style="text-align:left" |-Czarodzieje Bohemii uznają Lotara Einhorna za sukcesora Karola Vernichtera<ref>(niem.) ''Die Zauberer von Böhmen erkennen Lothar Einhorn als Nachfolger von Karl Vernichter an.''</ref>.<br>- Bohemia przechodzi do stronnictwa akwizgrańskiego w zamian za to, że jej przedstawiciel będzie w przyszłości przywódcą czarodziejów według ustalonego harmonogramu<ref>(niem) ''Böhmen begibt sich auf die Aquisgrasparty, im Austausch dafür, dass sein Vertreter in Zukunft nach einem festgelegten Zeitplan der Zaubererführer sein wird.''</ref>.
|-
|5 || 19 maja 1420 w Hamburgu || [[Paulus Rabenkralle]] ||style="text-align:left" |- Paulus Rabenkralle uznaje, w imieniu Elektoratu Palatynatu Reńskiego, Lotara Einhorna za sukcesora Karola Vernichtera<ref>(fra) ''Paulus Rabenkralle, au nom de l'électorat rhénan, considère Lotar Einhorn comme le successeur de Charles Vernichter.''</ref>.<br>Palatynat reński przechodzi do stronnictwa akwizgrańskiego w zamian za to, że jej przedstawiciel będzie w przyszłości przywódcą czarodziejów według ustalonego harmonogramu<ref>(niem) ''Rheinland-Pfalz wechselt zu Aachener Partei als Gegenleistung dafür, dass ihr Vertreter künftig nach einem festen Zeitplan die Leitung der Zauberer übernehmen wird.''</ref><br>- Paulus Rebenkralle w zamian za wsparcie militarne Lotarowi Einhornowi zostanie kolejnym Przewodniczącym Rady Czarodziejów<ref>(niem) ''Paulus Rebenkralle im Austausch von  militärische Unterstützung fürdie Lothar Einhorn wird der nächste Vorsitzende des Rates der Zauberer.''</ref>.
|- 
|6 || 9 czerwca 1420 w Dreźnie || Dietrich Arendt Wettin||style="text-align:left" |-Czarodzieje Saksonii uznają Lotara Einhorna za sukcesora Karola Vernichtera<ref>(niem) ''Paulus Rebenkralle im Austausch von  militärische Unterstützung fürdie Lothar Einhorn wird der nächste Vorsitzende des Rates der Zauberer.''</ref>.<br> - Saksonia przechodzi do stronnictwa akwizgrańskiego w zamian za to, że jej przedstawiciel będzie w przyszłości przywódcą czarodziejów według ustalonego harmonogramu<ref>(niem) ''Sachsen geht zur Aquisgrass-Party über, im Gegenzug wird sein Vertreter in Zukunft nach einem festen Zeitplan Zaubererführer sein.''</ref>.
|-
|7 || 17 czerwca 1420 w Wiedniu || Karol Habsburg ||style="text-align:left" |- Austria i Habsburgowie  przechodzą do stronnictwa akwizgrańskiego w zamian za to, że ich przedstawiciel będzie w przyszłości przywódcą czarodziejów według ustalonego harmonogramu<ref>(niem) ''Österreich und die Habsburger gehen zur Aquisgrasparty über, im Austausch dafür, dass ihr Vertreter künftig nach einem festgelegten Zeitplan der Führer des Zauberers sein wird.''</ref>.<br>- Arcyksięstwo Austrii uznaje Lothara Einhorna za następcę Karola Vernichtera <ref>''Der Erzherzogtum Oesterreich erkennt Lothar Einhorn als Nachfolger von Karl Vernichter an.''</ref>.
|}

W dniu 14 lipca 1420 roku jednogłośnie wybrano go na ministra magii. O tym fakcie powiadomił [[Wielki Mistrz rodu Volturi|Wielkiego Mistrza rodu Volturi]] [[Lucjusz Volturi (1284-1422)|Lucjusza Volturi]] o swojej elekcji. Paulus Rabenkralle został pierwszym zastępcą i dowódcą obrony czarodziejów. Pierwszym zadaniem nowego przywódcy czarodziejów było zapewnienie jedności społeczności. W tym celu pogodził się z rodem Vernichterów. Publicznie zapewnił, że Bawaria nie straci biernego prawa wyborczego. W latach 1422-1423 walczono z goblinami w Saksonii. Była to dość spora grupa, która opuściła swoje podziemne królestwa w poszukiwaniu nowego domu. Brutalnie rabowali i zabijali wszystko co spotkali na swojej drodze. Lotar zorganizował milicję. Przybyło kilkaset ochotników z całych Niemiec. Walki okazały się trudniejsze niż myślano. Gobliny nawet zaatakowały Drezno, ale dzięki współpracy czarodziejów i nieczarodziejów odparto atak. Przewodniczący Rady Czarodziejów zdał sobie sprawę, że w końcu przegrają, dlatego poprosił o [[Interwencja Pelopsa Volturi przeciwko Goblinom w Saksonii|interwencję zbrojną]]. W dniach 13-21 lutego 1423 dwa tysiące [[Styksowie|styksów]] wybiło większą część armii goblinów. W kolejnych miesiącach milicja doprowadziła do wymarcia wszystkich goblinów na ponad dwa wieki. Dzięki długiemu okresowi spokoju rozwijał się handel. Lotar wspierał handel pomiędzy wszystkimi regionami Niemiec. Martwił się, że czarodzieje z Czech są dosyć negatywnie nastawieni na pomysł ścisłej integracji gospodarczej. W czasie jego wizyty do Pragi doszło do skandalu kiedy to czescy notable mówili tylko po czesku i nie reagowali na prośby by mówili albo po niemiecku, albo po łacinie. W 1426 roku zakończyła się jedność. Czechy oficjalnie zażądały dymisji Lotara. Przeciwko temu wystąpili pozostali członkowie Rady. Konflikt zbrojny nie wybuchł, ponieważ w pogotowiu czekała armia Rabenkralla. W latach 1428-1430 rozbudował szkołę dla czarodziejów w Akwizgranie. Wzmocnił jej autonomię. Przede wszystkim hierarchowie kościelni nie mogli jej wizytować częściej niż raz na rok. Niedługi czas potem popadł w konflikt z Arcybiskupem Kolonii Dytrykiem II z Moers. Nie wyraził zgodę, aby czarodzieje płacili podatki kościelne skoro nie są jego członkami. Kościół uważał jednak inaczej. W ocenie arcybiskupa wszyscy mieszkańcy muszą płacić podatki elektorowi. Sprawa toczyła się przed sądem biskupim, którego negatywnego wyroku Rada Czarodziejów nie uznała. Czarodzieje odwołali się do Volturi. A ci w dniu 17 października 1433 roku wydali swój [[Zarządzenie Wielkiego Mistrza rodu Volturi Pelopsa Volturi w sprawie konfliktu o podatki w Elektoracie Kolonii pomiędzy Przewodniczącym Rady Czarodziejów Lotarem Einhornem a Arcybiskupem Kolonii Dytrykiem II z Moers|werdykt]] na korzyść Einhorna. Wyrok został potwierdzony przez cesarza Zygmunta Lukseburskiego. Pozostali władcy bacznie obserwowali sytuację. Postanowili nie popełniać błędu tak jak zrobił to arcybiskup Kolonii. Lotar Einhorn nie czuł się zwycięski, ponieważ sytuacja podatkowa w całych Niemczech nie była jasna. Od grudnia 1433 roku do marca 1435 roku prowadzono rozmowy poszczególnymi władcami elektoratów. Przyniosły one mizerny skutek. Niepowodzenie spowodowało, że Bawaria chciała odwołać Einhorna. Karol Vernichter wzywał czarodziejów do zmiany pokoleniowej w magicznych władzach. Przewodniczący Rady bronił się zaciekle: 
{{cytat box
|cytat=Obecny atak jest częścią planu osłabienia magii w cesarstwie rzymskim. Bawaria rękoma Vernichterów chce wprowadzić rządy dynastyczne, na co nie można pozwolić. Sprawy podatkowe dla kościoła są w toku, jednakże żaden z hierarchów kościelnych nie zaatakuje nas tak bezpardonowo jak to zrobił książę-elektor arcybiskup kolonii,
|align=left
|width=600px
}} Była to pierwsza próba zmiany władz w Radzie Czarodziejów od 1420 roku. Zakończyła się niepowodzeniem, ale pokazała już, że Lotar Eeinhorn nie jest już nietykalny. Co gorsza dla niego Paulus Rabenkralle powoli chciał, aby "minister magii" spełnił swoją obietnicę wyborczą wobec niego, tzn. oddał mu urząd. Einhorn zdawał sobie sprawę z zagrożenia, dlatego dla równowagi zbliżył się do dworu cesarskiego i bawarskiego. Poprzez nich utrzymywał stosunki z rodem Volturi. W lipcu 1434 roku wyjechał do [[Volter]]u, aby wzmocnić swoją pozycję w Niemczech. Na volterowskim dworze przyjęto go dość dobrze. Pelops Volturi w zamian za udzielenie poparcia Einhornowi otrzymał kilkanaście miejscowości w arcybiskupstwie Kolonii wcześniej należących do przewodniczącego Rady Czarodziejów. Cena ta mimo wszystko nie była zbyt wysoka patrząc na późniejsze wydarzenia. Gdy tylko Lotar wrócił do Akwizgranu ponownie próbowano go odwołać. Równocześnie wybuchły zamieszki. Wezwany na pomoc Pelops wysłał swoją [[Dowódcy armii Volturi|dowódczynię armii styksów]] [[Metalia Zła|Metalię]], Ta nie zachowała należytej ostrożności i zginęła w [[Zamach na Metalię Złą w Kolonii|zamachu]]. Volter zareagował tak jak można było to przewidzieć - wybuchem agresji. Opozycja na chwilę uspokoiła się. W tym czasie przewodniczący Einhorn obsadził większość urzędów swoimi stronnikami. Otwarcie ostrzegł Paulusa Rabenkralle, że jeśli jeszcze raz go zdradzi to obwini go przed Volterem za zamach na Metalię. Jego przewaga skończyła się gdy Brandenburgia przeszła na stronę stronnictwa norymberskiego. Teraz musiał za każdym razem szukać porozumienia ze wszystkimi grupami. W 1440 roku zapowiedział, że reformach administracyjnych zrezygnuje z urzędu. Minęło kilka lat harmonijnej współpracy. W latach 1443-1445 wspólnie z dworem władcy prowadził spis podatników. Lotar tak jak obiecał złożył rezygnację na ręce członków Rady w dniu 26 lipca 1447 roku.