Edytujesz Imperius (sekcja)

== Historia ==  
Pierwsze wzmianki o zaklęciu podobnym do ''Imperius'' pojawiają się już w starożytnej Mezopotamii, gdzie czarodzieje królów mieli posługiwać się czarami narzucającymi wolę poddanym. Według fragmentarycznych tabliczek z Nippur, magowie ci „kładli rękę na człowieku, a on zapominał o sobie i wykonywał rozkazy tak, jakby były jego własną wolą”. Choć nie jest pewne, czy chodziło o dokładnie to samo zaklęcie, badacze uznają te opisy za jedno z najwcześniejszych świadectw magii kontroli umysłu.  

W starożytnej Grecji zaklęcie znane było pod nazwą ''δεσπότης νόος'' („panowanie nad umysłem”) i miało być stosowane w czasie wojen peloponeskich. Źródła opisują sytuacje, w których całe oddziały hoplitów miały nagle zmieniać stronę w bitwie. Rzymscy czarodzieje w okresie republiki i cesarstwa używali natomiast formuły zbliżonej do współczesnego ''Imperius'', nadając jej konotacje prawnopaństwowe – tak jak konsul sprawował ''imperium'' nad armią, tak czarodziej miał prawo panować nad ofiarą zaklęcia. 

W średniowieczu Imperius rozpowszechnił się na ziemiach Europy. Często wykorzystywano go w procesach politycznych i religijnych – są źródła wskazujące, że niektórzy inkwizytorzy posługiwali się klątwą, aby wymusić przyznanie się do winy. W tym okresie pojawiły się też pierwsze traktaty zakazujące stosowania zaklęcia, ale miały one charakter wyłącznie moralny i nie były powszechnie respektowane.  

Najbardziej dramatyczny rozdział w historii zaklęcia przypada na VIII wiek, w czasie wielkiej wojny rodu Volturi z rodem Lukanosów. Klątwa Imperius była wówczas stosowana na szeroką skalę – zarówno wobec jeńców, jak i całych wspólnot czarodziejów. Przekazy mówią, że dzięki masowemu użyciu klątwy Volturi byli w stanie podporządkować sobie całe grupy przeciwników i wykorzystywać ich do własnych celów wojennych. Zwycięstwo Volturi w roku 753 często przypisuje się właśnie umiejętnemu zastosowaniu ''Imperius'' jako narzędzia kontroli politycznej i militarnej.  

W epoce nowożytnej zaklęcie stało się synonimem absolutnej władzy i manipulacji. Procesy sądowe z XVII i XVIII wieku pokazują, że czarodzieje coraz częściej bronili się, twierdząc, iż działali „pod wpływem Imperiusa”. Rosnąca liczba nadużyć doprowadziła do wpisania ''Imperius'' na listę Zaklęć Niewybaczalnych w 1772 roku, w tym samym okresie co [[Cruciatus]] i [[Avada Kedavra]]. Od tego czasu używanie go stało się jednoznacznie zakazane i surowo karane.  

Mimo zakazu, zaklęcie nigdy nie zniknęło z praktyki magicznej. Było używane w tajnych konfliktach politycznych, podczas rebelii, a także przez same elity rządzące, które oficjalnie deklarowały walkę z nadużyciami, a nieoficjalnie korzystały z mocy narzucania woli innym.