Edytujesz Aro Volturi (1915) (sekcja)

==Szwajcaria==

W czerwcu 1948 roku nastąpiła dla Aro ciekawa sytuacja. Szwajcarscy czarodzieje zaproponowali, że obejmie urząd [[Wielki Sędzia Konfederacji Helweckiej|Wielkiego Sędziego Konfederacji Helweckiej]]. Do tej pory funkcję tę pełnił [[Grzegorz Volturi]], jednak gdy zrezygnował musiano zgodnie z [[Układ w Campione d'Italia|Układem w Campione d'Italia]] wybrać następcę. [[Związkowi Ministrowie Magii Konfederacji Helweckiej|Minister Magii]] [[Thor Raul]] zaproponował kandydaturę Aro Volturi, ponieważ wiedział, iż Rada Federalna nie ośmieli się jego odrzucić. Fineas Volturi podchodził do sprawy bardzo sceptycznie. Uzależnienie szwajcarskiego systemu sprawiedliwości było mu z jednej strony na rękę a z drugiej musiał liczyć się z ogromnymi kosztami w razie konfliktów z władzami konfederacji. Sam Aro Volturi uważał całą sprawę za żart. Wszelkie wątpliwości rozwiał mu senior Volturi. Negocjacje przebiegały bardzo spokojnie. Fineas zaproponował mu, że może zrezygnować kiedy uzna to za stosowne, może prowadzić politykę sprawiedliwości według uznania, jednak nie sprzeczną ze stanowiskiem [[Kajfasz Volturi|Kajfasza Volturi]]. Nieoficjalnie reprezentował też ród przed władzami konfederacji. Do jego zadań należało odcinanie pępowiny czarodziejów od władz niemagicznych. Funkcję objął w dniu 10 lipca 1948 roku. 

Nie minął miesiąc a już naraził się wszystkim naokoło. Pierwszymi decyzjami były odwołania sędziów niespełniających drakońskich wymagań co do pochodzenia. Stanowili aż 19% personelu sędziowskiego, dlatego też powołał kilkudziesięciu czarodziejów z Italii i z amerykańskiej strefy okupacyjnej Niemiec by załatać powstałą dziurę. Rząd federalny zażądał jego dymisji. Uważali, że Aro złamał postanowienia [[Traktat z Versoix|traktatu z Versoix]] dotyczącego regulowania stosunków magiczno-niemagicznych. W dniu 17 sierpnia spotkał się z kierownikiem departamentu sprawiedliwości i policji Eduardem von Steigerem. W krótkiej rozmowie powiadomił go o swoich prerogatywach nadanych mu przez seniora. Równocześnie złożył wniosek do Wielkiego Sędziego Volteru, aby wydał decyzję w sprawie możliwości odwoływania sędziów 3/4 krwi. [[Zarządzenie Wielkiego Sędziego Volteru ws. Układu Campione d'Italia (I)| Zarządzenie Wielkiego Sędziego Volteru ws. Układu Campione d'Italia]] było na korzyść Aro. Wielki Sędzia Konfederacji miał prawo odwołać czarodziejów niespełniających warunków statusu krwi. W dniu 19 października Thor Raul otrzymał wniosek z Berna o odwołanie Aro z funkcji. Musiał odmówić, ponieważ oznaczałoby to odwołanie też ambasadora rodu. W listopadzie doszło do ogromnej zbrodni – czarodziej zabił siedmiu z dziewięciu czarnoskórych mężczyzn za gwałt na córce. Zarówno niemagiczny, jak i magiczny wymiar sprawiedliwości rościły sobie prawo do nadzoru nad sprawą. Pat został rozwiązany w dosyć dziwny sposób. Aro uważał, że obie strony powinny mieć równe prawo. Miało to na celu zakopanie dzielących ich rowów, ale nosiło też ogromne niebezpieczeństwo. Zabójstwo nieczarodziejów i gwałt na czarodziejce mógł stanowić kazus do wspólnego osądzania najcięższych przestępstw gdy świat czarodziejski przenika się z niemagicznym. Rozprawy odbywały się sądem Wielkim Sądem Konfederacji pod przewodnictwem Volturi. Skład sędziowski liczył 10 osób. Rząd mianował pięciu sędziów. Orzecznictwo przebiegało według prawa magicznego. Przewód sądowy toczył się od 17 stycznia do 9 grudnia 1949 roku. Luigi Mastai-Stein za zabójstwo siedmiu nieczarodziejów został skazany na dożywotnie pozbawienie wolności, natomiast sprawcy gwałtu na śmierć poprzez [[Cruciati Mortes]]. Obserwatorzy zauważyli, że życie czarodziejów tym wyrokiem jest wyżej cenione niż zwykłych ludzi. Inne zdanie reprezentowali sędziowie. Nie mogli zaprzeczyć, że gwałt na czarodziejce nastąpił z powodu posiadanych przez nią mocy. Uznano, że był to czyn rasistowski. Córka Luigiego Mastai-Steina popełniła samobójstwo co doprowadziło go do utraty kontroli nad swoimi zdolnościami magicznymi. Zabójstwo było w afekcie. Gwałciciele nieokazali skruchy, a przez cały proces zachowywali się butnie i wyszydzali Luigiego. Luigi przeprosił za atak. Wyraził skruchę potwierdzoną przez magiczne urządzenia. Z tego powodu nie otrzymał wyroku śmierci. Co ciekawe czterech sędziów czarodziejskich, w tym Aro w obu przypadkach, głosowało za najwyższą karą. Luigi nie mógł nigdy ubiegać się o wcześniejsze zwolnienie. Do końca życia nosił [[Łuk Obsydianowy]]. Zmarł w Bernie w 1988 roku w wieku 90 lat. Gwałciciele – Robert Obagwe i Kwazi Mugabe zostali przewiezieni do Volteru i tam Aro i [[Celius Cresco]] wykonali wyroki śmierci. 

W czerwcu 1949 roku [[Zygfryd Ambrosius]] został Ministrem Magii Konfederacji. Szybko popadł konflikt z Volturi gdy zwrócił mu uwagę, że za dużo spraw czarodziejów jest rozpatrywanych opieszale i większość wniosków wysyłanych do Volteru, a to nie powinno mieć miejsca. Aro zaproponował mu mediację Volteru w rozwiązaniu problemu, jednak Zygfryd nie chciał tak słabego zabezpieczenia. Sam złożył wniosek o rozstrzygnięcie jakie sprawy mają trafiać na biurko Kajfasza Volturi. Zgodnie z wydanym z dnia 16 grudnia [[Zarządzenie Wielkiego Sędziego Volteru ws. Układu Campione d'Italia (II)|zarządzeniem]] tylko przestępstwa zagrożone karą powyżej 25 lat mogą być zgłaszane do Wielkiego Sądu Volteru. Tym samym wycofano 44 wnioski.

Aro w ciągu swojego urzędowania mianował 42 sędziów. Aż jedna trzecia stanowili cudzoziemcy. Po raz ostatni promocja miała miejsce w dniu 7 kwietnia 1950 roku. Wówczas mianował aż 20 sędziów. Były to osoby wykształcone na volterowskim i szwajcarskich uniwersytetach w wieku 35-45 lat. 

W dniu 16 czerwca złożył dymisję na ręce Zygfryda Ambrosiusa. Jego następcą został Thor Raul. 

Aro był już tylko ambasadorem, dlatego w pierwszej kolejności po rezygnacji zarządził audyt czy prawo czarodziejskie jest przestrzegane przez samych czarodziejów. Decyzja ta wywołała kryzys dyplomatyczny. Kontrole wykazały, że od 1945 roku nie działa w pełni kuratela nad nieletnimi czarodziejami. Zaklęcia ochronne są przestarzałe i łatwo je ominąć. Aro wspólnie z władzami federalnymi ponad Ambrosiusem podjął decyzję o wzmocnieniu zabezpieczeń. Klucze kontrolne jednak przekazał Ministerstwu Magii, a nie rządowi.

W dniu 22 grudnia 1950 roku wrócił do Volteru.