Edytujesz Oskar Engelberg (sekcja)

=== Emerytura ===

Oskar na emeryturze nie angażował się w życie polityczne czarodziejów i królestwa. W chwili zakończenia urzędowania miał 83 lata. Przewodniczącym Rady Czarodziejów Zelandii był przez ponad 36 lat. Na urzędzie zastąpił go Hrabia [[Anders Hare]] (1655-1771). Engelberg nie uczestniczył w wyborach. Nawet nie skorzystał z czynnego prawa wyborczego. Wyjechał do swojej rezydencji rodowej i tam się zaszył mając nadzieję na wieczny spokój. Od dwóch lat należała do niego po śmierci ojca. W 1703 roku po raz ostatni sfinansował edukację młodych czarodziejów. Mimo upragnionego czasu wolnego w żaden sposób nie potrafił znaleźć odpowiedniego zajęcia. W końcu 1704 roku zaproponował Radzie Czarodziejów, że będzie uczył w szkole na zasadzie wolontariatu. Znał się bardzo dobrze na pojedynkach czarodziejów. Ten przedmiot wykład od września 1704 do czerwca 1707 roku. Uczniowie niezbyt mile wspominali czasy, kiedy Oskar uczył ich zaklęć i pojedynków. Uskarżali się na jego zbyt teoretyczny styl nauczania. Być może właśnie to było powodem, dla którego zwolniono go z posady. Tylko interwencja Rady Czarodziejów spowodowała, że we wrześniu wrócił do szkoły. Nie za bardzo wiedziano co nim zrobić, dlatego specjalnie dla niego stworzono zupełnie coś nowego – wychowanie obywatelskie dla starszych klas. Przedmiot wykładał do momentu zwolnienia w maju 1711 roku. Oskar wdał się w awanturę z rodzicami jednego chłopca, który został spoliczkowany za uwagę, że jako Przewodniczący Rady Czarodziejów łamał prawo w czasie rządów za pomocą dekretów. Tym razem nie obronił go nawet parlament. Oskar wrócił do swojego domu. Postanowił za to pisać pamiętniki z okresu swoich rządów. 10 miesięcy zajęło mu napisanie całkiem pokaźnego tomu wspomnień. Dużą część z nich poświęcił Deodymie Antoniusz z Koniecpolskich. Publikację ostatecznie zablokowali Koniecpolscy. W dniu 22 października 1713 roku [[Sykstus Koniecpolski]], były ambasador Volturi w Danii, złożył skargę do króla Fryderyka IV. Monarcha przy poparciu Rady Czarodziejów Zelandii skonfiskował cały nakład. Rozjuszony Oskar rozmawiał z [[Seniorzy Rodu Koniecpolskich|seniorem Koniecpolskich]]. Jasno mu przedstawił stanowisko swojego rodu. W żaden sposób były przywódca duńskich czarodziejów nie może pozbawić czci Deodymy Koniecpolskiej. Sykstus przypomniał, że jego rodzina jest blisko spokrewniona z rodem panującym: sam jest prawnukiem [[Anna Volturi (1554-1670)|Anny Volturi]] (1554-1670), c. [[Endymion Volturi|Endymiona Volturi]] (1516-1632) i [[Eufrozyna Krescencjusz|Eufrozyny Krescencjusz]] (1517-1603). Dalej wyliczał mu jakie małżeństwa zawarli jego potomkowie. W ocenie Koniecpolskiego miało to być ostrzeżenie, jednakże na Engelbergu nie zrobiło to żadnego wrażenia. Doszło do skandalu, kiedy to w odpowiedzi przedstawił swoje drzewo genealogiczne wskazując, że pochodzi ze szlachetnego rodu, który był wierny jednemu państwu. Obrażony Sykstus wyjechał z kraju. Oskar mimo wszystko zachował pierwodruk w swojej prywatnej bibliotece, 

W 1720 roku chciał odwiedzić Volter. Celem jego podróży miały być ruiny wybiegu dla smoków. W stolicy czarodziejów chciał zatrzymać się na dwa tygodnie. Podróż nie miała autoryzacji Rady Czarodziejów, przez co nie nadano jej priorytetu. Oskar po prostu traktował to jako osobistą wycieczkę. I właśnie taka była. W żaden sposób nie prowadził misji politycznej. Sprawa jednak stała się taka. Konflikt z Koniecpolskimi odżył, ponieważ ich senior nie odpuścił, nawet w przypadku tak błahej sprawie jak podróż do stolicy władców czarodziejów. Nowy senior [[Henryk Koniecpolski]] (1678-1732) zażądał przeprosił za obrazę dziadka sprzed lat. Raczkująca prasa dla czarodziejów w Danii zainteresowana się tym problemem. Obszernie opisywano problem. Oskar został przedstawiony jako starszy Pan, który nie dał się zakneblować. Wypomniano mu niezbyt jasne stosunki z Deodymą Antoniusz z Koniecpolskich. Uważali, że ujawnienie „życia seksualnego” byłego przywódcy czarodziejów byłaby być może ciekawą lekturą, ale dla miłośników sztuki erotycznej. Wbito również szpile w samego Henryka Koniecpolskiego. Brutalnie pisano z sarkazmem, że jego rodzina po kłótni z Engelbergiem wiązała się z kolejnymi członkami rodu Volturi, aby udowodnić swoją wyższość nad nimi. Sprawa nie mogła umrzeć śmiercią naturalną. Kolejne artykuły docierały do Volteru i doprowadzały Henryka do szewskiej pasji. Ostatecznie musiała interweniować ambasada. [[Albus Terentius (1672-1774)|Albus Terentius]] (1672-1774) poprosił Oskara o ucięcie tematu dla dobra Danii i ich czarodziejów. Engelberg niespodziewanie zapytał go czy jego pokrewieństwo z Koniecpolskimi wpływa na jego stanowisko. Nigdy nie uzyskał odpowiedzi. Konflikt jednak zakończył przepraszając Koniecpolskich. Nigdy nie wyjechał do Volteru. Ostatnie lata spędził „na spokojnie” w rezydencji. Rodzina pilnowała go dyskretnie, aby nie zwracał zbytnio uwagi na siebie. 

Zmarł we śnie nad ranem w dniu 29 listopada 1732 roku w wieku {{wiek w latach i dniach|1619|08|11|1732|11|29}}.