Edytujesz Łukasz Volturi (sekcja)

==Zdobywanie szlifów magii==

Zakończenie szkoły magii i dwie wielkie bitwy z udziałem młodego tytana uświadomiły wszystkim, że nadszedł kolejny etap edukacji najmłodszego pokolenia rodu. Równowaga w świecie czarodziejskim uległa zachwianiu po działaniach zbrojnych Volturi, ale volterowskich polityków najbardziej martwiło jak bardzo jeden z następców seniora rodu będzie silnym czarodziejem w najbliższej przyszłości i jakie będą tego konsekwencje. Łukasz Volturi chciał, aby w ramach dalszej nauki udostępniono mu starożytne księgi czarów, dzięki czemu mógłby bardziej kontrolować swoją moc, a tak naprawdę zależało mu rozwinięciu drzemiącej w nim siły tytana. Wielu wyrażało sprzeciw wobec żądania księcia, ze względu na fakt jego jeszcze nienarodzonej potęgi. W styczniu 2005 roku po wielu tygodniach nic niewnoszących rozmów ostatecznie wyrażono zgodę. Głównym nauczycielem chłopca został Kajfasz Volturi, który był wobec niego bardzo wymagający. Wyznaczył mu [[Zaklęcia starożytne|zaklęcia starożytne]] jako pierwsze zadanie do wykonania  – należą one do bardzo trudnych klątw zarówno w użyciu, jak i panowania nad nimi choćby na przykład [[Cruciati Mortes]] służące do wielokrotnego zabijania ofiary. Łukasz przejawiał szczególne zainteresowanie tym działem, czego efektem było sprostanie wymaganiom nauczyciela w rekordowo krótkim czasie. 
  
Następnym punktem edukacji było warzenie eliksirów różnego typu. Tym razem nie wszystko poszło tak jakby wszyscy sobie tego życzyli, ponieważ chłopiec nie raz gubił się w gąszczu skomplikowanych receptur częstokroć doprowadzając do małych eksplozji. Łukasza Volturi zniechęciły ciągłe porażki, ale nie pozwolono mu na zrezygnowanie z tego działu, dlatego naukę skończył dopiero w marcu 2006 roku. W tym czasie był niemal więźniem we własnym domu – rzadko wychodził na zewnątrz, nie uczestniczył w zabawach organizowanych zarówno w pałacu, jak i w mieście. A do tej pory przyjacielskie relacje z Izabelą znacznie ochłodziły się do tego stopnia, że Łukasz popadł w apatię. Jedyną osobą, z którą miał dobre kontakty był Styks [[Żyllis|Camulus]]. Towarzyszył młodemu księciu podczas całego cyklu nauczania i wspierał go po każdej porażce czy sukcesie. Razem z końcem działu wyjechał na krótki odpoczynek do Rzymu. 

W dniu 7 kwietnia 2006 roku zatrudniono go magistracie miasta na stanowisku młodszego asystenta ds. historii rodu, gdzie po raz pierwszy zapoznał się z funkcjonowaniem administracji miasta i rodu. Ówczesna [[Gubernatorzy Volteru|Gubernator Volteru]] [[Emma Karoling]] (1904-2024), będącą też jego praprababką, pokazała mu jak powinno wszystko prawidłowo funkcjonować. Przez pierwsze trzy miesiące pracy przyjął kilkudziesięciu petentów, którzy zwykle chcieli otrzymać dostęp do dokumentów genealogicznych w celu poszukiwań własnych przodków. Chwalono sobie pomoc młodego Volturi w żmudnym przetrząsania archiwów, które on sam bardzo polubił. Podczas jednej rozmów ze swoimi szefami wyraził chęć kontynuacji stażu w gubernatoracie Volteru. W dniu 15. urodzin otrzymał wspaniały prezent od mieszkańców miasta: księgę z życzeniami<ref>Było ich aż 19 110</ref>. W podzięce za to wyszedł bez ochrony do ludzi, co przyjęto głośnymi owacjami. W tajemnicy odwiedził też szpital dziecięcy, aby odwiedzić chorego chłopca, który wcześniej wysłał mu zrobioną przez siebie laurkę. Pracę w administracji miasta kontynuował przez kolejne pół roku. Emma Karoling w liście do Kajfasza oceniła swojego praprawnuka jako solidnego i sumiennego pracownika, dostrzegła też poważną wadę – uwielbiał grozić agresywnym petentom starożytnymi klątwami. 

W Dniu 1 lutego 2007 roku zaliczono mu etap edukacji. 

Kajfaszowi Volturi zaczęło brakować pomysłów co do kontynuacji nauki, ale tu przyszedł na pomoc daleki krewny [[Scypion Koniecpolski]], który był wówczas [[Ambasadorowie Volturi w Państwie Kwitnącej Wiśni|Ambasadorem rodu Volturi w Japonii]], proponując pracę w dyplomacji. W pierwszym tygodniu maja Łukasz Volturi wyjechał do Tokio. W piątym dniu pobytu wziął udział w oficjalnej audiencji u cesarza Akihito. Pierwszym zadaniem młodego księcia była nauka języka japońskiego. Poświęcił temu aż sześć miesięcy, podczas których normalnie pracował przy dworze cesarza szlifując mowę i pismo. W 62. rocznicę zrzucenia bomby atomowej na Nagasaki i Hiroszimę wygłosił [[Mowa Łukasza Volturi potępiająca broń jądrową|mowę]] w parlamencie Japonii jako przedstawiciel rodu Volturi. Rząd amerykański wystosował notę protestacyjną, którą przemilczano. Łukasz Volturi uczestniczył także w projektach kulturalnych, a szczególnie w jednym – historia rodu Volturi za Rzymian. Na zgromadzonych wrażenie robił co raz lepszy japoński jakim mówił. W dniu 19 grudnia 2007 roku odznaczono go Medalem Chryzantemy za „szeroki wkład w rozwoju dobrosąsiedzkich stosunków Japonii i Volteru”. Trzy miesiące później wrócił do miasta rodzinnego na wezwanie swojej matki. W oficjalnej odprawie w pałacu cesarskim wzięli udział ambasador Cesarz Akihito razem z małżonką Michiko, następca tronu książę Naruhito, ambasador Volturi Scypion Koniecpolski i premier Japonii Yasuo Fukuda. W dniu 20 lutego 2008 roku powrócił do Volteru tym samym kończąc kolejny etap edukacji.