Edytujesz Vaclav Dupny (sekcja)

==Biografia==

Vaclav urodził się w mieszanej rodzinie w Pradze. Jego ojciec - Vaclav Dupny Senior (1891-1977) był rodowitym Czechem a matka, Krystyna Gerdorf (1894-1955), pochodziła z Niemiec. Magię odziedziczył z linii po kądzieli. Od małego dziecka czuł się lepiej w kulturze niemieckojęzycznej to też powodowało, że był źle traktowany przez ojca, czeskiego narodowca. W latach 1930-1933 studiował magię w niemieckiej szkole dla czarodziejów Berlinie, a po przejęciu władzy przez nazistów przeniesiono go do Austrii. Po zdaniu egzaminów końcowych (1937) pozostał w Wiedniu. Jego marzeniem było studiowanie prawa. Dostał się na nie w październiku 1937 roku. Po Anszlusie Austrii do Trzeciej Rzeszy nie wstąpił do NSDAP, dlatego z tego powodu relegowano go z uczelni. Wcielono go siłą do Wermachtu. We wrześniu 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej przeciwko Polsce, a potem w następnym roku na Francję. Gdy tylko mógł zdezerterował i uciekł do Wielkiej Brytanii. Tam go aresztowano i przetrzymywano w więzieniu przez kolejne trzy lata. Aby odzyskać wolność musiał wstąpić w szeregi armii brytyjskiej. Vaclav uczestniczył w inwazji wojsk sprzymierzonych w Normandii. W czerwcu 1945 roku zwolniono go ze służby. Wrócił do Czechosłowacji. Rodzina niezbyt dobrze go przyjęła. Ojciec uważał go za zdrajcę, podobnie jak dawni sąsiedzi. W listopadzie 1945 roku czechosłowackie władze bezpieczeństwa aresztowały go pod zarzutem działalności antypaństwowej i nielegalne wstąpienie w szeregi Wermachtu. Uciekł gdy tylko nadarzyła mu się okazja. Po wielu latach nieobecności wrócił do Wiednia. W latach 1946-1949 dokończył studia prawnicze. Doktorat uzyskał w 1953 roku. Pozostał na uczelni w katedrze doktryn polityczno-prawnych. W latach 1965-1972 był dziekanem Wydziału Prawa jako pierwszy czarodziej po drugiej wojnie światowej. We wrześniu 1969 roku doszło do skandalu podczas jego wyjazdu do Moskwy. Służby bezpieczeństwa aresztowały go na wniosek władz czechosłowackich. Miał stanąć przed sądem za działalność w szeregach armii niemieckiej w czasie wojny i ucieczki z więzienia. [[Ambasadorowie Volturi w Czechach i na Słowacji|Ambasador Volturi w Pradze]] [[Aaron Estorian (1900-2015)|Aaron Estorian]] osobiście wstawił się za nim u I sekretarza Gustáva Husáka. Ostatecznie by uwolniono Vaclava potrzeby był [[List żelazny Wielkiego Sędziego Volteru Kajfasza Volturi dla Vaclava Dupnego|list żelazny]]. Całą sytuacją żyły media w Europie. Działania władz czechosłowackich uważano na Zachodzie za pozbawione sensu, ponieważ Dupnego siłą wcielono do armii niemieckiej pomijając fakt, że podobnie zrobili Alianci. Natomiast gazety Bloku Wschodniego właśnie też to akcentowały. Wyśmiewano wręcz Vaclava z powodu jego awersji do obrony własnego kraju. Po czterech dniach policja praska przekazała Dupnego ambasadzie, a stamtąd wrócił do Wiednia.

W 1975 roku uzyskał mandat poselski do Parlamentu Czarodziejów. W latach 1979-1983 był jego wiceprzewodniczącym. Po zakończeniu kadencji wrócił na uczelnię. Uzyskał wówczas tytuł profesora zwyczajnego. Do polityki wrócił w 1987 roku. Stał się bardzo bliskim współpracownikiem [[Anna Poniatovsky|Anny Poniatovskiej]].  W 1989 roku Vaclav został przewodniczącym parlamentu czarodziejów. [[Dawid Ross]] był naturalnym kandydatem na nowego ministra magii, ale odrzucił propozycję startu w wyborach. Otwarcie poparł Vaclava. Zaplecze polityczne ministry Poniatowskiej zaakceptowało jego kandydaturę. [[Ambasadorowie Volturi w Austrii|Ambasador Volturi w Wiedniu]] [[Benedykt Farnese]], za zgodą [[Kajfasz Volturi|seniora Kajfasza]], otwarcie poparł Vaclava, podobnie zrobił rząd państwa austriackiego. W wyborach mających miejsce w 1991 roku wystartował jako kandydat niezależny. Uzyskał już w pierwszym głosowaniu 122 tysiące głosów tym samym od razu wygrywając elekcję. W czasie gdy Austria negocjowała traktat akcesyjny do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej wspierał działania rządu i propagował wśród czarodziejów integrację europejską. Minister Dupny pozostawał przeciwnikiem przynależności Austrii do NATO. W jego ocenie kraj wystarczająco ucierpiał podczas drugiej wojny światowej. W latach 1996-1998 przeprowadził reformę rynku motoryzacyjnego magicznych środków transportów. Wprowadził obowiązek posiadania prawa jazdy na miotły mogące poruszać się z prędkością większą niż 60 km/h. Choć społeczność magiczna rosła w siłę to ministerstwo magii co raz częściej wpadało kłopoty przez jego politykę kadrową. Usuwał tych, którzy nie chcieli realizować ministerialnej wizji polityki. W ich miejsce zatrudniano osoby wierne ekipie rządowej. W marcu 1997 roku Vaclav Dupny był jedynym kandydatem w wyborach na ministra. Austriacy odpowiadali na pytanie: ''"Czy wybierasz Vaclava Dupnego na ministra magii Republiki Federalnej Austrii''<ref>Wählen Sie Vaclav Dupny als Minister für Zauberei der Bundesrepublik Österreich?</ref>. W wyborach wzięło udział 175 tysięcy czarodziejów. Frekwencja wyniosła 88.83%. Na tak zagłosowało 86110 ludzi (49,21%), natomiast na nie 86748 (49,57%), 2100 oddało nieważne głosy. Prawo nie przewidywało takiego przypadku, dlatego przewodniczący parlamentu czarodziejów zwrócił się do ambasadora Volturi [[Marcin Ottelini (1943)|Marcina Otteliniego]] z prośbą o rozwiązanie problemu. Przedstawiciel rodu nie podjął tematu, tylko przekazał zapytanie do Wielkiego Sędziego Volteru. Kajfasz Volturi [[Zarządzenie Wielkiego Sędziego Volteru Kajfasza Volturi ds. Austrii|zarządził]] wybór ministra poprzez parlament czarodziejów większością 2/3 głosów. W razie gdyby parlament nie dokonał elekcji wówczas przeprowadza się głosowanie powszechne, w czasie którego obwiązuje zwykła większość. Parlament nie dokonał wyboru, dlatego czarodzieje poszli w maju ponownie do urn. I tym razem Vaclav nie miał kontrkandydata. [[Ludwig Fuchs (1900-2014)|Ludwik Fuchs]] odmawiał stania do walki, ponieważ chciał doprowadzić do upadku stronnictwo ministra Dupnego. W drugim głosowaniu powszechnym uczestniczyło 173 tysiące czarodziejów. Z tego 88714 było na tak, 51.28% głosów. Druga kadencja była podobna do pierwszej. Znaczną część władzy przekazał [[Dawid Ross|Dawidowi Rossowi]]. W październiku 2002 roku planował zrezygnować z urzędu, jednakże powstrzymał go bliski współpracownik. Podczas kolejnych wyborów wygrał lider opozycji Ludwig Fuchs. Po zakończeniu kadencji przeszedł w stan spoczynku. 

Vaclav w 1952 roku ożenił się z Katariną Sudcek, z którą ma jednego syna.