Edytujesz Stefan Tijger (sekcja)

==Biografia==

Stefan przyszedł na świat w Brukseli będącej wówczas częścią Zjednoczonego Królestwa Niderlandów powstałego na mocy kongresu wiedeńskiego. Jego rodzice walczyli najpierw o oderwanie się od Austrii, jak i potem o uzyskanie niepodległości od Holandii. W latach 1828-1835 studiował magię w Beauxbatons. Po zakończeniu czarodziejskiej edukacji studiował prawo w Paryżu. Do Belgii wrócił w 1846 roku jako doktor nauk prawnych. Stefan czynnie uczestniczył w polityce Brukseli. Wielokrotnie wybierano go radnym. Potrafił zjednać sobie Flamandów i Walonów. Mówił o współpracy pomiędzy tymi narodami, ale w poszanowaniu do ich odrębności. W czerwcu 1851 roku objął urząd dyrektora departamentu edukacji u ministra [[Hubert Zwart|Huberta Zwart]] (1797-1909). Obaj panowie niezbyt dogadywali się ze względu na poglądy koegzystencji Flamandów i Walonów obok siebie. W listopadzie 1854 roku król Leopold I Koburg (1790-1865) nadał mu tytuł profesora królewskiego. Z biegiem lat aktywność polityczna Stefana malała. Skupił się na karierze naukowej. Jako jeden z pierwszych magicznych naukowców uważał, że dziwne skamieniałe kości zwierząt nie pochodzą od tych współczesnych. Niestety nie chciał rozwijać paleontologii magicznej. Zajął się karierą prawniczą. W 1858 roku wystartował w wyborach na ministra magii jako kandydat konserwatywny, po tym jak namówił go do tego król Leopold I. Niestety [[Simon Joyeux]] zdobył aż 64% głosów. Przez całą jego czteroletnią kadencję punktował działania ministra. Gdy ponownie stanęli do boju jasno potwierdził, że będzie szanował odrębność Walonów i Flamandów w porównaniu do oponenta. W zasadzie to zapewniło mu zwycięstwo. 

Jako minister magii korzystał z dorobku poprzedników. Bardzo mocno przestrzegał dotychczas przyjętych zasad narodowościowych. Rozwijał przede wszystkim kulturę. Pisał do króla, że erozja kultury czarodziejskiej jest zbyt mocno postępująca i za mało belgijska. Promował krajowe uczelnie dla czarodziejów osłabiając tym samym placówkę w Beauxbatons. W 1865 roku zmarł król Leopold I Koburg. Minister Magii w imieniu czarodziejów powiedział na jego pogrzebie, że "był to wielki i wspaniały władca". Nowy monarcha nie przepadał za Stefanem. Jasno określił go mianem "bezdennego kretyna". Również prasa liberalna wytykała mu brak działalności w sektorze gospodarczym czy administracyjnym. Czarodzieje mogli zobaczyć co raz bardziej pogłębiający się kryzys w stosunkach z dworem i rządem. A nikt, zwłaszcza minister magii, nie podejmował działań by to naprawić. Nic dziwnego, że przegrał wybory z [[Domenico Toscaanse]] (1795-1882) w 1866 roku. 

Stefan przez kilka lat uczył w szkole dla czarodziejów w Brukseli. W latach 1871-1881 był dyrektorem szkoły. Zasłynął jako piewca belgijskich wartości narodowych. Szkoła miała dwa oddziały - waloński i flamandzki, ale każda z tych grup uczyła się obu języków plus francuskiego. W październiku 1881 roku partia konserwatywna zaproponowała mu start w wyborach na ministra magii. Stefan miał opory by ponownie wejść do polityki. Cztery miesiące później minister magii [[Simon Joyeux]] publicznie zapowiedział, że poprze go w nadchodzących wyborach. Belgowie potrzebowali polityka, który ponownie wszystkich zjednoczy. Stefan był jedynym kandydatem. 91% wyborców zagłosowało na  "tak" pod jego nazwiskiem. W latach 1882-1886 poprawił komunikację pomiędzy częściami administracji. Ograniczył jednak ich autonomię. Władza centralna od czerwca 1885 roku miała prawa anulować[ decyzje społeczności jeśli naruszają równowagę. Po zakończeniu kadencji przeszedł na emeryturę. 

Stefan wypłynął ponownie w czasie niemieckiej okupacji Belgii. Niemcy starali się legitymizować odsunięcie [[Caesare van Oranje|Cezara, księcia Oranje]] (1861-1955) z urzędu. Stefan wyraził zgodę na objęcie teki w departamencie spraw wewnętrznych. Niemiecki minister magii Królestwa Belgów [[Rudolf von Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe]]  zwykle słuchał jego rad. W 1917 roku niespodziewanie Stefan odszedł z rządu i wyjechał do Wielkiej Brytanii. Po zakończeniu wojny nie wrócił od razu do kraju, ponieważ groził mu proces za kolaborację z wrogiem. W dniu 17 listopada 1922 roku król Albert I Koburg wydał akt amnestii dla niego. Dzięki temu mógł bezpiecznie wrócić do Brukseli. Jednakże niedługo potem został zaatakowany przez grupę nieznanych czarodziejów. W wyniku tego stracił kontrolę nad zmysłami. Dzisiaj wiadomo, że wykonano na nim zabieg lobotomii. Umarł pozbawiony większości zmysłów w dniu 6 stycznia 1925 roku bezżennie i bezdzietnie.