Edytujesz Prawo Grzegorza Volturi (sekcja)

==Tło==
W 1908 roku rozpoczęła się druga kadencja parlamentu czarodziejów Związku Australijskiego. Parlamentarzyści zażądali, aby Alexander Grifits stanął przed nimi i uzyskał votum zaufania. Przywódca czarodziejów odmówił, ponieważ już uzyskał zatwierdzenie swojego rządu w 1905 roku. W jego ocenie nie trzeba było powtarzać czynności. Obie strony odwołały się do Wielkiej Brytanii. Metropolia kompletnie nie rozumiała tego problemu. Zlekceważyli problem do tego stopnia, że decyzje podejmowali urzędnicy ministerstwa magii średniego szczebla. Do Australii wróciła informacja, że oni sami muszą rozwiązać swój problem. Równocześnie, któryś z urzędników wysłał korespondencję do ambasady rodu Volturi w Londynie. Ambasadorem był Brytyjczyk [[Fineas Nigellus Black]] (1878-1981). On również nie rozumiał intencji Australijczyków. Ale skarga na Brytyjczyków dotarła, poprzez [[Espianie|espian]], do Volteru. [[Łukasz Nigellus Volturi]] wyznaczył swojego wnuka [[Grzegorz Volturi|Grzegorza Volturi]] (1871-1969) do załatwienia sprawy. Ten podszedł do sprawy bardzo poważnie i z pomocą kilku prawników stworzył akt prawny. Po akceptacji ze strony władcy czarodziejów wyjechał do Australii. Tam spotkała go niemiła niespodzianka. Traktowano go ze strachem. W 2016 roku opublikowano wspomnienia parlamentarzystów. [[Adam Lisner]] (1870-1966), późniejszy przewodniczący parlamentu w latach 1929-1953, opisał Grzegorza w ten sposób:<br>
{{Cytat|Wszyscy czekaliśmy w napięciu na Grzegorza Volturi. Wiedzieliśmy, że przynosi nam ofertę z Volteru, od samego władcy czarodziejów. Wielka Brytania nas olała, ale Volter tego nie zrobił. Nie porzucili swoich dzieci. Gdy wszedł powietrze jakby zgęstniało. Przed nim i za nim szło po dwóch żołnierzy zakutych w zbrojne. Eskorta robiła wrażenie, ale nie takie jak sam Grzegorz Volturi. Był to mężczyzna po 30. roku życia, wysoki i z ciemnymi włosami, które przykrywał kaptur. Wyglądał niczym jak mistyczny mnich. Miał na sobie płaszcz z kapturem, taki czarno-złoty z bogatymi ornamentami na rękawach. Nosił czarny garnitur, niczym jak węgiel, a na piersi miał jakby napierśnik z metalu. Na wszystkich zrobił wrażenie, mnie samego nie wykluczając. Przyniósł nam decyzję samego władcy czarodziejów dla nas, Australijczyków.}}<br>
Problem polegał na tym, że volterowska propozycja nie przypadła politykom do gustu. Nawet posłowie z Nowej Południowej Walii i Wiktorii uważali, że skład przyszłych rządów pierwszych gubernatorów, będący nie do akceptacji, może posłużyć do rozwiązania parlamentu gdy układ sił nie będzie dla nich zbyt korzystny. Grzegorz Volturi pozostawał nieugięty. Jednakże cierpliwe wysłuchał wnioski Australijczyków. Część miała nawet sens w jego oczach, dlatego postanowił dokonać korekty. Dodał trzeci wariant votum nieufności na wypadek gdyby dwa pierwsze zawiodły. Posłowie z Australii Zachodniej i Południowej od razu poparli te zmiany. Wkrótce potem rozpoczęła się ścieżka legislacyjna aktu prawnego. Za „tak” zagłosowało 105 posłów. Ród Volturi i Ministerstwo Magii Związku Australisjkiego od tego momentu liczy bieg obowiązywania dokumentu. Aczkolwiek on w dalszym ciągu przechodził przez ścieżkę legislacji. W dniu 7 czerwca podpisał go przywódca czarodziejów, pierwszy gubernator Australii Alexander Grifits. Następnie ratyfikacja należała do brytyjskiego ministerstwa magii i rodu Volturi. Stronę volterowską reprezentowali [[Wielki Mistrz rodu Volturi]] [[Łukasz Nigellus Volturi]] (1822-1919), [[Wielki Sędzia Volteru]] [[Łukasz Volturi (1849-1945)|Łukasz Volturi]] (1849-1945) i ambasador rodu w Londynie Fineas Nigellus Black. Władca czarodziejów podpisał „Prawo Grzegorza Volturi” w dniu 3 lipca, szef wymiaru sprawiedliwości nazajutrz. Problem pojawił się w Londynie. Zarówno ministerstwo magii, jak i ambasador długo zwlekali. Według brytyjskiego systemu prawnego prawo nie obowiązywało, ale jego zapisy już stosowano w Australii. Fineas Nigellus Black ociągał się, ponieważ dla niego Australia powinna robić to co chce rząd czarodziejów w Londynie. Ich inicjatywy traktował jak swego rodzaju bunt. De facto ambasador rodu Volturi wypowiadał posłuszeństwo swoim mocodawcom w kwestii ratyfikacji prawa. Dziennikarze w Australii głośno komentowali tę sprawę. Zauważyli, że brak dymisji dla Fineasa Nigellusa Black mógł wynikać z pokrewieństwa z rodem Volturi. Jest on wnukiem [[Helena Volturi|Heleny Black z Volturi]] (1825-1930), a ta jest siostrą władcy czarodziejów. Temat pochwycili w Volterze. Według przecieków prasowych doszło do konsultacji Wielkiego Sędziego Volteru z Wielkim mistrzem rodu Volturi. Ich efektem miało być podpisano Prawa Grzegorza Volturi przez Blacka w dniu 2 sierpnia. Minister Magii Wielkiej Brytanii nazajutrz.<br> Parlament, po tym jak elektorzy [[1909:Electio Curiae Australia|wybrali]] Alexandra Grifitsa na drugą kadencję, w dniu 30 lipca 1909 roku udzielił mu votum zaufania. Za "Tak" zagłosowało 111 posłów. Wielka Brytania uznała fakt tegoż głosowania dopiero gdy brytyjski minister magii ratyfikował Prawo Grzegorza Volturi.<br>