Edytujesz Oskar Engelberg (sekcja)

==Biografia==

===Wczesne lata i edukacja===
Oskar przyszedł na świat jako jedno z licznych dzieci hrabiego Fryderyka Engelberga (1598-1700) i Anny z Gryfitów (1594-1668). Co do jego dzieciństwa nie posiadamy zbyt wielu informacji. Większość z nich prawdopodobnie została zniszczona przez jego następców lub przez ząb czasu. W wieku sześciu lat rozpoczął edukację w domu. Na początku uczył się czytać i pisać, potem sztuk czarodziejskich jak władanie prostymi zaklęciami. Nauczyciele uważali go za nieuka i niechętnego do uczenia się. Wychowawcy reprezentowali stary pogląd, że dzieci należy od początku hartować niemalże w przemocy. To spowodowało, że małomówny Oskar, chłopiec delikatny, zamknął się w sobie. Stan ten trwał do czasu aż wyjechał do szkoły dla czarodziejów w Warszawie. Można więc przypuszczać, że właśnie w czasie pobytu w Polsce poznał język polski i łacinę. W 1632 roku w obliczu wielkiej wojny Polski z Moskwą po śmierci króla Zygmunta III rodzice postanowili przenieść go do Akwizgranu. Tam w czerwcu 1637 roku zdał egzaminy końcowe. po namowach rodziców, wbrew swoim pacyfistycznym poglądom, wstąpił do armii cesarskiej walczącej w wojnie 30-letniej. Nie uczestniczył w żadnej bitwie. Skierowano go do administracji. Do jego obowiązków należało sporządzanie dokumentacji oddziałów walczących w Niderlandach. Po zakończeniu kontraktu w 1640 roku wrócił do Danii.

Jedną z pierwszych czynności, które wykonał było zawarcie związku małżeńskiego z dobrze urodzoną hrabiną Małgorzatą Gyldhorn (1621-1700). Dzięki temu mógł rozpocząć samodzielne życie poza kontrolą rodzicielską. Za zgodą ojca zajął zameczek myśliwski. Młodzi Engelbergowie zrobili z niego spokojną oazę dla rozrastającej się rodziny. Oskar przez kolejne lata obserwował konflikty wewnątrz społeczności czarodziejów. Każda rodzina arystokratyczna gromadziła swoich zwolenników. Te rozdrobnione fakcje wzajemnie zwalczały się a przy tym chciały mieć jak największe wpływy na dworze królewskim i przy samym uchu monarchy. Bierna postawa Oskara bardzo mocno denerwowała jego ojca. Brak zaangażowania w umacnianiu pozycji rodu doprowadziła do tego, że Gyldhornowie zażądali powrotu Małgorzaty. Miała ona wyjść za jednego ze Książąt Sortów. Oskar zaskoczył wszystkich swoją reakcją. Uważano go "leciwego młodzieńca". Nie tylko wystąpił przeciwko własnej rodzinie, ale też Sortom, najpotężniejszej czarodziejskiej familii królestwa. W 1655 roku doprowadził przed sądem królewskim do uznania nienaruszalności jego małżeństwa. W czasie batalii nabrał hartu walki o swoje. Wokół siebie zgromadził wielu młodych arystokratów chcących dokonać zmian i stworzyć ministerstwo Magii. W chwili gdy król Fryderyk III oddalił powództwo Sortów i Gyldhornów Oskar wezwał natychmiast swoich współpracowników do gromadzenia zwolenników. W pałacyku myśliwskim w dniu 17 listopada 1655 roku założył Radę Czarodziejów Zelandii. Ku jego zdziwieniu ojciec wystąpił przeciwko niemu. Uważał, że nie należy walczyć z rodem Sortów. Protesty na nic się nie zdały, ponieważ do Rady przystępowali kolejne osoby i rodziny. Razem zaczęli stanowić zagrożenie nie tylko dla Sortów, ale i władzy monarszej, ponieważ stanowili jedność. Sortowie tracili wasalów i zwolenników na rzecz Engelberga. Rada pozwala na znoszenie barier w handlu, a zjednoczonych czarodziejów nie można było lekceważyć. Gyldhornowie ostatecznie w czerwcu 1659 roku zawarli sojusz z Oskarem. W tym czasie otwierał się rynek Polski, która potrzebowała wymiany towarów po ogromnych zniszczeniach w Drugiej Wojnie Północnej. Jednakże za początek istnienia Rady Czarodziejów Zelandii uważa się oficjalne przystąpienie do niej rodu Sortów. 

===Pierwsze lata działalności politycznej===

Oskar będąc świadomy znaczenia rodu Sortów natychmiast zaangażował ich w politykę lokalną i w krajową. Będąc na czele Rady musiał zmierzyć się problemami, z którymi inne fakcje nie doświadczały. Po pierwsze chodziło o stosunki z królem Fryderykiem III i z dynastią Oldenburgów. Monarcha prowadził własną politykę wobec czarodziejów. Często na zasadzie "divede et impera". A pod koniec lat 50. sprzyjał właśnie Engelbergowi jako przeciwwagę dla wielkich rodów. W ten sposób osłabiał wszechpotężnych Sortów. Jednakże po tym jak ogłoszono powstanie centralnego urzędu dla czarodziejów zmienił punkt widzenia. A jako władca absolutny nie mógł tolerować innego ośrodka niż on sam. Próbował przekonać Gyldhornów do secesji oferując im różne posady w królewskiej administracji, jednak ci pozostawali wierni rasie czarodziejów. Oskar Engelberg był świadomy, że teraz jako przywódca społeczności będzie musiał zmierzyć się z machiną królewską. Unikał otwartego konfliktu z Fryderykiem III. W oficjalnych dokumentach określał siebie samego tytułem ''„Przewodniczący Rady Czarodziejów Zelandii Jego Królewskiej Wysokości Króla Danii Fryderyka III”'' ''(den. "Formand for Sjællands Troldmandsråd Hans Kongelige Højhed Kong Frederik III af Danmark")''. W ten sposób chciał podkreślić, że nie działa przeciwko monarsze. Równocześnie dążył do międzynarodowego uznania swojej funkcji, jak i samej Rady. Pierwsze kroki skierował ku sąsiadom: Szwecji, Rosji, Polsce i Rzeszy Niemieckiej. Królestwo Szwecji na samym początku odmówiło współpracy. Rosja również nie wyraziła żadnego zainteresowania sprawami duńskich czarodziejów. Cesarz Aleksy miał powiedzieć delegacji Oskara, że "nie są tymi, z którymi chce dyskutować".  Podobna porażka spotkała go w Rzeszy Niemieckiej, nawet w księstwach Szlezwiku-Holsztynu będących pod kontrolą Królestwa Danii. Natomiast inaczej rozmowy przebiegały w Rzeczpospolitej. Kraj podnosił się po pyrrusowym zwycięstwie nad Szwecją w drugiej wojnie północnej. [[Ministrowie Magii Polski|Minister Magii]] [[Jan Kaczyński]] potrzebował wznowić kontakty gospodarcze. W tym celu, a także zapewnienie sobie sojuszu zawarli w dniu 16 kwietnia 1667 roku [[Życzliwe porozumienie Oskara Engelberga i Jana Kaczyńskiego|Życzliwego porozumienia]]. Król Fryderyk III planował siłowo nie dopuścić do ratyfikacji układu przez Radę, jednakże Oskar przekupił go darem w wysokości blisko 10 tysięcy [[Złoty|złotych Volteru]]. Od 19 do 24 grudnia 1668 roku Przewodniczący Rady przebywał w Volterze. Jego głównym celem było spotkanie z [[Wielki Mistrz rodu Volturi|Seniorem rodu Volturi]] [[Romulus Volturi|Romulusem]] (1558-1671). Do niego oczywiście nie doszło. Problemem Engelberga było to, że nie był rozpoznawalny poza Danią. Wrócił do kraju ze świadomością porażki. Zapowiedział dymisję swojego [[Rząd duńskich czarodziejów hrabiego Oskara Engelberga I (1665-1672)|rządu]]. [[Parlament Czarodziejów Danii I kadencji (1665-1672)|Parlament]] jednak nie wyraził na to zgody. Jego członkowie zwrócili się do Oskara z propozycją, aby nawiązał stosunki z [[Ambasadorowie Volturi w Danii|volterowską ambasadą]]. [[Odoaker Xan]] (1600-1705) pełnił funkcję ambasadora władców czarodziejów w Królestwie Danii od 1663 do 1675 roku. Był zwolennikiem niezależności władzy czarodziejów nad państwową. Jednakże placówka nie mogła angażować się w rozwój Rady. Oskar początkowo nie widział potrz4eby współpracy z volterowskim przedstawicielem. To był jeden z głównym powodów, dla których nie otrzymał audiencji u Romulusa Volturi. Przewodniczący Rady, po tym jak zrozumiał swój błąd, spotkał się po raz pierwszy z Odoakerem Xan w dniu 11 stycznia 1668 roku. Obaj czarodzieje rozmawiali o możliwości uznania władzy Rady nad czarodziejami przez ród królewski, a także zapewnienie wolności przed ingerencją ze strony króla Fryderyka III. Po wielomiesięcznych rozmowach ustalono wniosek do Wielkiego Mistrza rodu Volturi o uznanie władzy Rady Czarodziejów Zelandii jako jedynego przedstawicielstwa czarodziejów w Królestwie Danii. Ambasador Xan wysłał dokumenty do Volteru w dniu 29 sierpnia. Odpowiedź przyszła zaskakująco szybko. Romulus Volturi odmówił wydania aktu. Argumentował to tym, że nie wszyscy członkowie Rady złożyli swoje podpisy na akcie. W kuluarach Oskar Engelberg usłyszał niepokojącą wiadomość. Senior Volturi nie chciał występować przeciwko królowi Danii. Pomimo tego Przewodniczący Rady nie poddawał się. Tym razem postanowił zrobić wszystko w oficjalną drogą. W dniu 11 października powiadomił króla Fryderyka III, że wystąpił do Volteru z prośbą o uznanie Rady. Monarcha nic nie odpowiedział. Postanowił rozwiązać zgromadzenie czarodziejów i siłą pojmać jego członków. Tego samego dnia wszyscy posłowie złożyli swoje podpisy pod wnioskiem do Romulusa Volturi, a także wnieśli opłaty w złocie jako dar dla seniora. Odoaker Xan przewidując aresztowanie Engelberga wysłał go do Volteru. Romulus Volturi uważał Fryderyka III za osobę provolterowską i proczarodziejską. Dlatego na wniosek specjalnego posła duńskiego aresztował Przewodniczącego Rady. Planował wysłać go do Kopenhagi, wiedząc, że czego go szafot za zdradę stanu. Oskar zginąłby gdyby nie przypadkowe wydarzenie. Odoaker Xan wysłał niepokojący raport, że członkowie Rady zostali aresztowani wraz z rodzinami. Niektórzy z nich zostali poddani torturom. W dniu 13 października zginął najstarszy syn Oskara, również Oskar. Ambasador opisał moment egzekucji: „Młody Engelberg został przywiązany do czterech koni. Nieznajomy mi mężczyzna podszedł do niego i obciął mu przyrodzenie, potem rozerwały go konie, a truchło wystawiono na widok publiczny”. Okaleczono też wiele innych osób. Romulus Volturi wobec takiego obrotu sprawy nie mógł już popierać stanowiska króla Danii, nie ryzykując przy tym swojej reputacji obrończy czarodziejów. Odesłał Oskara wolnego do Kopenhagi, a wraz z nim dwa tysiące zbrojnych [[styksowie|styksów]]. Ambasador otrzymał nakaz uwolnienia członków Rady i ich rodzin. Volturi zakazali czarodziejom wszczynania wojny domowej z Fryderykiem III. Rozumiał to Oskar Engelberg, dlatego musiał zrezygnować z zemsty za śmierć pierworodnego syna. W imię interesów czarodziejów poświęcił swoje małżeństwo. Jego małżonka odeszła od niego za to, że nic nie zrobił po śmierci ukochanego dziecka. Od tej pory rzadko kiedy widzieli się. Ich małżeństwa nie rozwiązano, ponieważ mogłoby to oznaczać koniec sojuszu Engelbergów z Gyldhornami i Sortami. Oskar wspominał w pamiętnikach, że jego tragedia otworzyła drogę do zabezpieczenia praw narodu czarodziejów. Król Fryderyk III widząc na horyzoncie interwencję militarną ze strony Volturi zmienił swoje postępowanie. Po pierwsze wyraził ubolewanie nad śmiercią "tylu zacnych czarodziejów". Musiał znieść afront ze strony Oskara Engelberga, który nie zaprosił go na pogrzeb syna. Pochówek stał się otwartą manifestacją czarodziejów przeciwko wszechwładzy króla nad rasą magiczną. Doszło do bezprecedensowej sytuacji. Ambasador Odoaker Xan otrzymał od żałobników księgę kondolencyjną. Ponad cztery tysiące czarodziejów i czarodziejek wyraziło swoje obawy o prawo do życia i autonomii. Wzywali Volturi do poparcia ich praw podstawowych. Król był przerażony rozwojem sytuacji.

===Porozumienie z królem===

W dniu 22 listopada Romulus Volturi podjął decyzję co do uznania Rady Czarodziejów. Prześladowania społeczności magicznej spowodowały, że musiał zdecydowanie zareagować. Pomimo swojej sympatii do króla Fryderyka III nie mógł pozwolić, aby ktokolwiek w jakikolwiek sposób podważał prymat rodu Volturi nad bezpieczeństwem czarodziejów. Za pośrednictwem ambasady powiadomił monarchę i Radę o zamiarze uznania Rady Czarodziejów Zelandii i zagwarantowania jej istnienia. Do Kopenhagi dwa tygodnie później przybili przedstawiciele "traktatowi". Wyznaczyli ramy, w których będą mogli dyskutować. Zażądali również obecnego przedstawiciela władcy. Fryderyk III odmówił. Uznał, że sprawa dotyczy czarodziejów i on nie będzie się do tego mieszał. Oskar Engelberg również uważał obecność monarchy lub jego przedstawiciela za konieczny. W ten sposób legitymowałby ustalenia Volteru i czarodziejów. Niestety nie udało się. W dwa tygodnie powstał tekstu jednolity. W dniu 2 stycznia 1669 roku podpisano [[Układ z Volteru (1669)|układ]], na mocy którego ród Volturi uznawał Radę Czarodziejów Zelandii za jedyne przedstawicielstwo społeczności czarodziejów w Królestwie Danii. Równocześnie oprócz uznania istnienia zagwarantowano prawo do bezpiecznego i niezależnego działania pod egidą rodu Volturi. Ambasada rodu Volturi stała się łącznikiem pomiędzy administracją czarodziejów a stolicą władców społeczności magicznej.

===Szczyt potęgi i kryzys===

Podpisanie układu z rodem Volturi dało Oskarowi powód do sprawdzenia swojej popularności w Radzie. Jeszcze silniejszą legitymizację dawał mu votum zaufania. W dniu 12 stycznia czarodzieje dali mu to co chciał. W głosowaniu uczestniczyło 96 posłów. Za udzieleniem votum zaufania zagłosowało 90 z nich. Było to zdecydowane zwycięstwo. Z tym mandatem mógł reprezentować czarodziejów przed monarchą i ambasadą rodu Volturi. Tego samego dnia, korzystając z okazji wygłosił expose, w czasie którego zapowiedział kolejny krok, jakim było zawarcie porozumienia z Koroną.

Zanim jednak do tego przystąpił, wybadał poprzez Sortów, jak wygląda sytuacja na dworze, jakie są koterie i która ma największy wpływ na Fryderyka III, a także jaki miał stosunek do czarodziejów po porozumieniu z rodem Volturi. Król Fryderyk III czuł, że przegrał, jednak duma wzięła górą. Postanowił o nieukładaniu się z Engelbergiem. Szybko zmienił zdanie, ponieważ uważał, że znalazł sposób na przejęcie kontroli nad Radą. W zamian za uznanie jej żądał dymisji Engelberga. Sam Oskar nie miał zamiaru zrzekać się urzędu. Był bardzo pewny siebie i dążył, aby to monarcha jako pierwszy zmienił zdanie. Ambasador Odoaker Xan odmówił mediacji. Ród Volturi w tym przypadku nie miał żadnego interesu. Żadna ze stron nie zaproponowała Volterowi wymiernych korzyści w zamian za poparcie. Przewodniczący Rady naciskał na ambasadę w sprawie interwencji na dworze królewskim, a gdy spotkał się z kategoryczną odmową, poprosił Romulusa Volturi o osobistą interwencję. Tu również spotkała go odmowa. Śmierć króla Fryderyka III zakończyła okres najostrzejszych sporów. Nowy władca Chrystian V wyraził chęć zakończenia konfliktu. Miał pozytywny stosunek do czarodziejów. Nie przegrał z Engelbergiem konfliktu, dlatego porozumienie stało się realne. 

W dniu 9 września 1672 roku doszło do podpisania [[Umowa pomiędzy przewodniczącym Rady Czarodziejów Zelandii Oskarem Engelbergiem a królem Danii Chrystianem V|umowy]]: Korona uznawała Radę i zapewniła jej swobodne działanie w ramach prawa krajowego. Król uznał także volterowskie gwarancje dla czarodziejów. Równocześnie społeczność czarodziejów ma płacić podatki dla króla. Ich wysokość ustala sam monarcha, a Rada je zatwierdza.

====II kadencja i problem z Deodymą Antoniusz z Koniecpolskich====

W dniu 1 lipca 1672 roku arystokraci wybrali parlament [[Parlament Czarodziejów Danii II kadencji (1672-1679)|II kadencji]]. W zdecydowanej większości byli to dotychczasowi zwolennicy Oskara Engelberga. Zanim jednak doszło do pierwszego zebrania zawarto nową umowę koalicyjną Engelbergów, Sortów i Gyldhornów. Łącznie te trzy rody wprowadziły 88 posłów. Pierwsze zebranie nowo wybranej Rady miało miejsce w dniu 1 sierpnia. Tego samego dnia wybierali [[Wybory Ministra Magii Danii w 1672|Przewodniczącego Rady Czarodziejów]]. Dotychczas urzędujący Oskar był jedynym kandydatem. Uzyskał 94 głosy, przeciwko czterem przeciwnych i jednym wstrzymującym się. Po zawarciu porozumienia z królem opublikował skład [[Rząd duńskich czarodziejów hrabiego Oskara Engelberga II (1672-1679)|rządu]]. Funkcje i obowiązki podzielono równo pomiędzy koalicjantów, co miało pokazywać jedność, dzielenie się władzą i równowagą między trzema wielkimi rodami. 

Corocznie Rada uchwalała podatki na rzecz króla. Dzięki prospericie gospodarczej czarodzieje korzystali na handlu, zwłaszcza z Polską toczącą wojnę z Imperium Osmańskim i Niderlandami. Współpraca z rodem Volturi również przebiegała bardzo dobrze. W 1675 roku nowym przedstawicielem Seniora [[Aro Volturi (1577-1692)|Aro Volturi]] (1577-1692) została [[Deodyma Koniecpolska (1622-1729)|Deodyma Antoniusz Koniecpolskich]]. Oskar w swoich pamiętnikach opisywał ją jako najpiękniejszą kobietę jaka kiedykolwiek przybyła z Volteru. Oboje przypadli sobie do gustu. Szybko połączyły ich sprawy służbowe. Wysyłał do niej listy z pytaniem o rady w sprawach bieżących. Potem jednak zaprzyjaźnili się na tyle, że nawiązali relacje osobiste. Najbliżsi współpracownicy utrzymywali w sekrecie adorację przewodniczącego do księżniczki Antoniusz z Koniecpolskich. Gdyby wyszło na jaw, że ta kobieta ma za duży wpływ na sprawy duńskie mogłoby dojść do pęknięcia koalicji. Kolejnym problemem stanowiła sama ambasadorka. Była to kobieta bardzo ambitna i dumna. Chciała zdobyć w świecie czarodziejów uznanie poprzez ekspansję wpływów rodu Volturi i dla samej siebie za wszelką cenę. Wydaje się, że wykorzystywała uczucie Oskara do niej do tego stopnia, że wręcz była faktyczną „Ministrą Magii”. Ta zależność została brutalnie zerwana przez króla Chrystiana V. Uważał ten sojusz za niebezpieczny dla swojej władzy i delikatnej równowagi z czarodziejami. O poczynaniach Deodymy powiadomił Volturi. Samego Oskara wezwał, aby złożył raport o wpływie ambasadorki Volturi na sprawy duńskie. Król zapewnił Engelberga, że nie zostanie opublikowany. Niestety nie dotrzymał obietnicy i wraz z jego publikacją Oskar musiał mierzyć się z rozległą krytyką. W tym wewnątrz własnej koalicji. Król natomiast uzyskał wymierną korzyść – osłabił zarówno Przewodniczącego Rady, jak i ambasady. Rada zmusiła Oskara go do złożenia wyjaśnień na temat wpływu Deodymy Antoniusz z Koniecpolskich na politykę Rady. Engelberg na pewno stracił poważanie w oczach wielu czarodziejów. Stronnictwo rodu Engelbergów rozpadło się. Większość byłych członków przeszło albo do Sortów, albo do Gyldhornów. Ci którzy odeszli wraz z opozycją złożyli wniosek do króla, aby zezwolił na głosowanie nad udzieleniem Przewodniczącemu votum nieufności. Równocześnie wskazali Bjorna Engelberga (1617-1685), brata Oskara, jako kandydata na Przewodniczącego. Głosowanie odbyło się w dniu 14 grudnia 1677 roku. 33 posłów było za udzieleniem votum nieufności dla Oskara, przeciwko tylko 18, zaś aż 49 wstrzymało się od głosu. Powodem takiego obrotu sprawy była osoba Bjorna. W żaden sposób nie przypominał brata. Interesowały go tylko intrygi i możliwość powiększenia majątku bez względu na cenę. Oskar pozostał na urzędzie, ale nigdy wcześniej, ani nigdy później nie był tak słaby.

=== Odbudowa ===

Zanim czarodzieje ponownie wybrali nowy parlament Oskar Engelberg pracował nad tym, aby poprawić swój wizerunek. Po raz pierwszy zaczął jeździć po królestwie i wizytować największe ośrodki czarodziejów w Danii. Dotychczas wszystko było zarządzane z centrum za pomocą delegatów. W terenie mógł zauważyć, że jest pilnie potrzebna reforma administracyjna. Postanowił wysłać głosu ludzi i utworzył trzy gubernatoria w: Kopenhadze, Arhuss i Odense. Gubernatorów mianował Przewodniczący Rady na okres pięciu lat spośród lokalnych polityków. Nowopowstała administracja została obsadzona ludźmi popierający Oskara. Administrację centralną również przerzedzono. Dotychczasowych, pochodzących ze starej szlachty, zamieniono na młodych czarodziejów. Wszystko zawdzięczali Engelbergowi. W zamian za to również pokazywali swojego dobrodzieja w lepszym świetle. Ambasada zupełnie nie wiedziała o reformie administracyjnej. Oskar specjalnie pominął volterowską placówkę dyplomatyczną. Nie chciał wywrócenia reformy nim została by dokończona. Deodyma Antoniusz jawnie pokazywała niezadowolenie z odsunięcia jej od reformy. Uważała, że ochrona rodu Volturi nie sięga nowoutworzonej administracji. Innego zdania był król i Oskar Engelberg. Zmiany prawne nie musiały być zatwierdzane przez ambasadę. Postawa ambasadorki, jednak budziła co raz więcej zastrzeżeń. Jednakże nie zdecydowali się na odesłanie ambasadorki do Volteru. Wyrażali obawy, że dzięki koneksjom rodzinnym zaszkodzi nie tylko czarodziejom, ale i państwu. 

Wybory do [[Parlament Czarodziejów Danii III kadencji (1679-1686)|parlamentu III kadencji]] przeprowadzono w dniu 2 lipca 1679 roku. W 99-cio osobowej Radzie tylko sam Oskar wprowadził 49 przedstawicieli. Sortowie 12-tu, a Gyldhornowie 7-miu. W dniu 13 lipca trzy wielkie rody ponownie zawiązały koalicję liczącą 68 posłów. [[Wybory Ministra Magii Danii w 1679|Wybory]] przewodniczącego odbyły się w dniu 30 lipca. Było trzech kandydatów: ubiegający się o trzecią reelekcję Oskar Engelberg, jego Brat Bjorn i Grinma Lapoński (1633-1766). Obserwatorami byli Deodyma Antoniusz z Koniecpolskich wraz z mężem [[Sykstus Antoniusz (1620-1738)|Sykstusem]] (1620-1738). Króla reprezentowali: Królowa Danii Karolina Amelia heska (1650-1714), a także brat monarchy Jerzy Heski (1653-1708). Deodyma udzieliła oficjalnego wsparcia Bjornowi. Chciała w ten sposób ukarać Oskara za lekceważenie jej pozycji i jednocześnie pokazać mężowi, że nic go nie łączy z Engelbergiem. Odbyło się tylko jedno głosowanie. Dotychczas urzędujący Przewodniczący uzyskał reelekcję zdobywając 69 głosów. Dwa dni później opublikował skład [[Rząd duńskich czarodziejów hrabiego Oskara Engelberga III (1679-1686)|rządu]]. Zachował w nim dotychczasową równowagę pomiędzy rodami. Zgodnie ze sugestiami koalicjantów zakończył cotygodniowe konsultacje z ambasadą Volturi. Ambasadorka mogła pojawiać się na zebraniach Rady czy rządu tylko jako obserwator i nie mogła samodzielnie zabierać głosu. Jedynie mogła składać pisma. Oskar starał się dokończyć reformę administracyjną. Zlecił Radom, aby tworzyły gminy. Gminy te mają raportować o inwestycjach, o problemach, a także pomysły na rozwój. Rada Czarodziejów Zelandii w dniu 31 grudnia utworzyła fundusz inwestycyjny. Jego głównym celem był rozwój ośrodków społeczności czarodziejskiej. Z tych pieniędzy zbudowano m.in. kanalizację dzielnicy biedoty w Odense likwidując tym samym problem słabej kondycji zdrowotnej najbiedniejszych czarodziejów. Innym problemem dla Oskara był niski poziom edukacji. W porozumieniu z królem Chrystianem V oddał swoją dawną rezydencję – pałacyk myśliwski – jako początek szkoły dla czarodziejów. Początkowo mogli uczyć się w niej tylko arystokraci. Przewodniczący Rady postanowił rozbudować placówkę i zapewnić edukację szerzej rzeszy ludzi. W tym celu przekazał podmokłe nieużytki należące do jego rodu. Od zawsze Engelbergowie mieli problem z tymi terenami. W mokre dni woda podchodziła aż pod główny pałac. Koszty zmeliorowania wody przekraczały ich możliwości finansowe. Zaproponował Radzie sprzedaż tej ziemi po niskich kosztach, ale w zamian za rozwiązania problemu hydrologicznego. Aby wybudować szkołę jednak należało wprowadzić specjalne podatki. W latach 1681-1685 osuszono teren. A pierwsze zabudowania powstały już w 1681 roku. Uczniowie po raz pierwszy rozpoczęli naukę w 1684 roku. Na początku mogło się w niej uczyć 50-ro dzieci. W kolejnych latach powiększano placówkę. Arystokraci natomiast w dalszym ciągu uczyli się w pałacyku myśliwskim.

====Rozwiązanie problemu z Deodymą Antoniusz z Koniecpolskich ====

Problemy z reformą administracji czy szkolnictwa nie przesłoniły ten najważniejszy z Ambasadorką rodu Volturi Deodymą Antoniusz z Koniecpolskich. Kobieta dążyła do ostateczna starcia. Nie chciała przegrać z Oskarem Engelbergiem. Dwór rodu Volturi co raz częściej otrzymywał skargi od całej rzeszy czarodziejów. Natomiast Deodyma próbowała ingerować w życie codzienne Rady Czarodziejów do tego stopnia, że przekupywała posłów, aby utrącali propozycje Oskara. Przewodniczący wielokrotnie usuwał ją z posiedzeń. Kilka razy nawet doszło do pojedynków pomiędzy nimi. W końcu sam król Chrystian V postanowił działać. W dniu 17 października 1683 roku otrzymała oficjalne upomnienie od niego za niewłaściwe zachowanie, a dwa tygodnie później Oskar Engelberg złożył oficjalną skargę do Volteru. Informował, że ich przedstawicielka dąży do załamania reformy administracyjnej poprzez stosowanie dezinformacji. Jednakże najpoważniejszym zarzutem jakie przedstawił była korupcja. Na poczet dowodów przekazał zeznania siedmiu posłów, w tym jednego z ław opozycji. Skarga oczywiście nie przeszła bez echa. W dniu 27 listopada otrzymała zgodę na przedstawienie swojego stanowiska na obradach Rady, Ambasadorka oskarżyła Oskara o „napastowanie seksualne”. Przedstawiała siebie jako ofiarę „samczych zapędów Engelberga”. Na nic jednak to się zdało, ponieważ posłowie nie wyrazili zgodę na głosowanie nad udzieleniem votum nieufności swojemu Przewodniczącemu.  Impas trwał przez wiele tygodni aż niespodziewanie król Chrystian V nakazał Deodymie opuszczenie Danii zanim ogłosi ją [[Magus non grata]]. O swojej decyzji powiadomił Volter. Stolica czarodziejów uszanowała decyzję Duńczyków. Deodyma została ostatecznie odwołana a jej miejsce zajął brat, [[Sykstus Koniecpolski]] (1623-1714).

===Rozpad koalicji===

Deodyma Antoniusz z Koniecpolskich odeszła postanowiła zadać Oskarowi śmiertelny cios. Całą prywatną bibliotekę listów z Engelbergiem przekazała jego koalicjantom. Liderzy Sortów i Gyldhornów dowiedzieli się o planach wobec ich formacji. Przede wszystkim szczególnie zwracali uwagę na plany przejęcia ich posłów. Nie podejmowali od razu działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Najpierw umacniali swoje wpływy w terenie, niekoniecznie bazując na administracja Rady Czarodziejów. Oskar nie przeszkadzał im. Uważał, że to umocni całą formację. Nie podejrzewał nic.

W wyborach do [[Parlament Czarodziejów Danii IV kadencji (1686-1693)|parlamentu czarodziejów IV kadencji]] trzy wielkie rody zdecydowanie zdominowały wszystkich. Najwięcej głosów uzyskali Engelbergowie. zdobyli łącznie 48 mandatów. Wynik mocno ucieszył koalicjantów, ponieważ już wiedzieli , że bez nich reelekcja Oskara stała się niemożliwa. Sortowie pod wodzą Azraela (1618-1727) uzyskali 24 mandaty, tak samo jak Goldhyrnowie. Trzy mandaty przypadły „Góralom”. Było to nowe stronnictwo. Słabe i niedoceniane przez przeciwników. Grupowało pasterzy owiec i rolników. Oskar Engelberg wydawał się nic nie wiedzieć o zamierzeniach dotychczasowych koalicjantów. Ze zdziwieniem przyjął żądania od nich. Za cenę utrzymania koalicji najpierw przez 3,5 roku przewodniczącym Rady ma być Azrael Sort, a następnie Widikund Gyldhorn (1615-1709), brat jej małżonki. Oczywiście żądania nie mogły zostać przyjęte, dlatego odrzucił propozycję i wysunął kontrpropozycję. Zaproponował równy podział resortów w rządzie czarodziejów, jak i administracji terenowej. Oficjalnie tylko Goldhyrnowie nie wyrazili zgodę na odnowienie koalicji. Sortowie jednak nic nie powiedzieli. Czekali na rozwój sytuacji. W dniu 2 sierpnia odbyły się [[Wybory Ministra Magii Danii w 1686|wybory]] przewodniczącego. Było dwóch kandydatów. Oskar Engelberg ponownie ubiegał się o reelekcję a kontrkandydatem Azrael Sort. Był to pojedynek gigantów. Obaj wiedzieli o sobie bardzo dużo, jednakże debata skupiła się na związku Oskara Engelberga z Deodymą Koniecpolską na podstawie ich listów. Stronnictwo Przewodniczącego walczącego o reelekcję zapowiedziało bezwzględne poparcie dla Oskara. Uważali, że obecny „minister” wraz z królem Christianem V stanowią świetną parę rządzących z jednej strony światem czarodziejów a z drugiej Królestwem Danii. Starcie gigantów zakończyło się remisem. Oskar Engelberg otrzymał 48 głosów i tyle samo Azrael Sort. To była pierwsza taka sytuacja w historii elekcji przewodniczących Rady Czarodziejów Zelandii. Niespodziewanie dla wszystkich, do tej pory lekceważone, stronnictwo pasterzy-rolników stała się głównym graczem na scenie politycznej. Z nikim już nie chcieli rozmawiać, ponieważ niewielu widziało w nich równego. Chcieli przeprowadzenia od razu drugiego głosowania. W żaden sposób nie chcieli już negocjować. Decyzję podjęli wcześniej. Podczas pierwszej próby zagłosowali przeciwko obu. Teraz poparli Oskara Engelberga czyniąc go Przewodniczącym na kolejne siedem lat. Pasterze-rolnicy zostali członkami [[Rząd duńskich czarodziejów hrabiego Oskara Engelberga IV (1686-1693)|IV rządu Engelberga]]. Otrzymali resorty zajmujące się gospodarką. Sam Przewodniczący kontynuował reformę systemu edukacji. Planował wprowadzić obowiązek szkolny, jednakże posiadane środki nie pozwały na to. Główny budynek szkolny był za mały. Na początku kadencji przekazał nadwyżkę budżetową na jej rozbudowę. W latach 1689-1691 wybudował drugi budynek dla chłopskich czarodziejów. Był wstanie pomieścić 120 osób. Engelberga spotkała za to ogromna fala krytyki. Arystokraci zarzucali mu, że sprzedał interesy swojej grupy społecznej byleby utrzymać się przy władzy. Król Chrystian V również wyraził swoje obawy. Nie chciał, aby chłopscy czarodzieje mieli większe prawa społeczne niż nie magiczni. Przewodniczący Rady Czarodziejów Zelandii podczas zebrania parlamentu w dniu 11 maja 1690 roku wyraźnie zaznaczył, że jego celem nie jest obalanie porządku społecznego w Danii. Chce, aby w przyszłości każdy czarodziej miał podstawowe wykształcenie, dzięki czemu społeczność magiczna będzie silna. Sortowie i Gyldhornowie zaproponowali, aby do szkoły obowiązywały egzaminy wstępne. Rada Czarodziejów zatwierdziła tę propozycję niewielką przewagą. Oskar Engelberg musiał uszanować tę decyzję. We wrześniu 1692 roku pierwsza setka nowych uczniów zasiliła drugi budynek szkoły czarodziejów. Nauczyciele byli utrzymywani z wielu źródeł na raz. Głównie z subwencji królewskich. Pod koniec kadencji został utworzony dedykowany budżet na to opłacany z części podatków z przepływu towaru z Rzeszy. 

Oskar w czasie czwartej kadencji urzędowania co raz bardziej czuł, że traci kontrolę nie tylko nad swoim rządem, ale i stronnictwem. Znaczna część jego posłów nie wyrażała zgody na rozpoczęcie szerokiej edukacji chłopów. Na wymianę kadr już było za późno. Zakończyłoby się to jawnym buntem. W dniu 13 listopada 1692 roku próbowano odwołać Engelberga z urzędu na wniosek Azraela Sort. Przewodniczący był przekonany, że przegra to głosowane. Od jakiegoś czasu nawet część jego stronników w parlamencie otwarcie krytykowało go. Oskar postanowił stawić czoła wyzwaniu. Zaproponował Azraela Sort by go zastąpił. Zapowiedział, że wraz ze swoim odejściem rozwiąże swoje ugrupowanie i poprosi króla o rozwiązanie parlamentu. Przed głosowaniem ambasador rodu Volturi [[Pius Chigi]] (1627-1706) zapewnił, że obecny rząd pod obecnym kierownictwem cieszy się poparciem władców czarodziejów. Również król Chrystian V zapowiedział rozwiązanie Izby. Votum nieufności wzięło udział 96 posłów. Za usunięciem zagłosowały cztery osoby, przeciwko było 33. Pozostali wstrzymali się od głosu. Oskar do końca kadencji pamiętał o tym votum. Już nigdy potem nigdy nikomu nie zaufał do końca. Doprowadził również do zakończenia pierwszego etapu reformy szkolnictwa. Zagwarantował darmową naukę dla 100 osób z kmieckich rodzin, którzy najlepiej zdadzą egzamin wstępny.

===Schyłek i upadek===
W dniu 5 lipca 1693 roku czarodzieje ponownie poszli do urn wyborczych. Parlament [[Parlament Czarodziejów Danii V Kadencji (1693-1700)|piątek kadencji]] jak nigdy inny wcześniej nie był tak podzielony. Oskar Engelberg przed elekcją wyrzucił z szeregów swojego stronnictwa największych przeciwników. Pomimo podjętych tak ostrych kroków przewodniczący zdobył 50 mandatów. Postanowił nie prowadził żadnych rozmów koalicyjnych. Oparł władzę tylko na swoich ludziach. W dniu 1 sierpnia Oskar ponownie został [[Wybory Ministra Magii Danii w 1693|wybrany]] przewodniczącym. Skład jego [[Rząd duńskich czarodziejów hrabiego Oskara Engelberga V (1693-1700)|rządu]] opublikowano dopiero dwa tygodnie później. Zasiadali w nim tylko bliscy współpracownicy Oskara. Kadencja ta jest określana jako początek schyłku panowania Engelberga. Wzywał zebrania Rady tak rzadko jak tylko mógł. Rządził za pomocą tymczasowych dekretów, które odwoływał bezpośrednio przed zebraniem parlamentu. Oskar stał się starym i zgorzkniałym człowiekiem. Poprzednia kadencja pokazała mu, że nikomu nie może za długo ufać. Swoje plany i zamierzenia pozostawał w sekrecie tak długo jak tylko mógł. Uważał, że nie musi się przed nikim tłumaczyć. Dbał jedynie o dobre relacje z królem Chrystianem V i ambasadą rodu Volturi. Pierwszym dekretem Przewodniczącego było ograniczenie prawa łowienia ryb na wodach przynależących do księstw Szlezwiku-Holsztynu. Przez cztery tygodnie niemieccy „pogranicznicy” wyłapywali Duńczyków i odsyłali na stały ląd pod nadzorem straży. Prawo zostało odwołane przez parlament. W latach 1694-1698 zbudowano nowy budynek dla uczniów pochodzenia szlacheckiego. Był to nowoczesny budynek mogący pomieścić nawet 250 uczniów. Posiadał także osobną kadrę nauczycielską. Często wizytował szkołę. Podkreślał, że wykształcenie pomoże w życiu poprzez otworzone oczy na nowe horyzonty. 

W dniu 25 sierpnia 1699 roku zmarł król Chrystian V. Tron przejął jego syn Fryderyk IV. Był to człowiek negatywnie nastawiony do magii i czarodziejów. Konflikt pomiędzy nim a Oskarem wybuchł zaledwie kilka tygodni po zmianie na tronie. Król zakazał przekazywanie części podatków na szkolnictwo. Nie zrobił tego na piśmie o co prosił Przewodniczący. Oskar nie miał żadnych dowodów popierających jego decyzję i parlament zażądał „prawdziwych” wyjaśnień dlaczego wycofał finansowanie szkolnictwa. Przez wiele miesięcy nie zwoływał Rady do czasu aż ambasador Pius Chigi zażądał wyjaśnień w tej sprawie. Oskar niechętnie wykonał polecenie. Przyznał, że utrzymuje szkolnictwo ze swoich środków, ponieważ wcześniej nie uzgodnił to z królem. 

Wybory do parlamentu [[Parlament Czarodziejów Danii VI Kadencji (1700-1702)|VI kadencji]] odbyły się w dniu 4 lipca 1700 roku. Nikt nie wiedział jaki będzie ich finał. Stronnictwo Engelberga zdobył 44 mandaty, Gyldhornowie wprowadzili 12 a Sortowie 11. Oskar powiadomił najbliższych współpracowników, że prawdopodobnie stracą władzę, pomimo że wygrali wybory przez brak większości. Na dwa dni przed elekcją doszło do nieoczekiwanego spotkania Azraela Sort z Engelbergiem. Dawny koalicjant wyraził zaniepokojenie postępowaniem monarchy. Dla dobra czarodziejów zaproponował odtworzenie dawnego sojuszu. Nowym przewodniczącym miał zostać Azrael. Oskar uważał, że wypalił się na tyle, iż nie nadaje się na najwyższy urząd. Prawdopodobnie po rozmowie z ambasadorem Piusem Chigi zmieniono ustalenia. W dniu 7 sierpnia Oskar został [[Wybory Ministra Magii Danii w 1700|wybrany]] po raz szósty na urząd. Jego [[Rząd duńskich czarodziejów hrabiego Oskara Engelberga VI (1700-1702)|rząd]] był nazywany „sojuszem starych dębów”. Od początku swojej działalności był pod ciągłym ostrzałem ze strony króla Fryderyka IV i jego urzędników. Oskar w dalszym ciągu utrzymywał szkolnictwo z własnych środków finansowych. Sytuacja geopolityczna w Europie również nie była dobra. Dania dołączyła do III Wojny Północnej po stronie Rzeczpospolitej i Saksonii. Król zażądał podwyższenia podatków. Rada zgodnie z wcześniejszymi umowa wykonywała polecenie monarchy. W 1701 roku musieli już jednak zapłacić trzy razy więcej niż w poprzednim. Podczas debaty nad zatwierdzeniem nowych podatków posłowie pytali się jaka część tych pieniędzy jest przeznaczone na kontrybucje wojenne dla Szwedów. Stronnicy Azraela obwinili króla za porażkę w wojnie z królem Karolem XII Szwedzkim. Fryderyk IV nie mógł takiej zniewagi puścił płazem i nakazał aresztowanie tych co go „poniżyli”. Oskar interweniował w ambasadzie i to pozwoliło zachować spokój, przynajmmniej na chwilę. Niestety w 1702 roku król zażądał pięciokrotnie wyższy podatek niż poprzednio. Parlament jednomyślnie poparł daninę dla Fryderyka IV, ale zaledwie 65% niższej niż oczekiwał. Parlament siłą został rozgoniony a jego członkowie aresztowani. Oskar jako jeden z pierwszych otrzymał wyrok śmierci. Na szczęście kaci nie zdążyli wykonać wyroku. Władca czarodziejów [[Tezeusz Volturi]] zmusił Fryderyka IV do zmiany swojego postanowienia, a także do podpisania [[Umowa Wielkiego Mistrza rodu Volturi Tezeusza Volturi i króla Danii Fryderyka IV|ugody]].

=== Emerytura ===

Oskar na emeryturze nie angażował się w życie polityczne czarodziejów i królestwa. W chwili zakończenia urzędowania miał 83 lata. Przewodniczącym Rady Czarodziejów Zelandii był przez ponad 36 lat. Na urzędzie zastąpił go Hrabia [[Anders Hare]] (1655-1771). Engelberg nie uczestniczył w wyborach. Nawet nie skorzystał z czynnego prawa wyborczego. Wyjechał do swojej rezydencji rodowej i tam się zaszył mając nadzieję na wieczny spokój. Od dwóch lat należała do niego po śmierci ojca. W 1703 roku po raz ostatni sfinansował edukację młodych czarodziejów. Mimo upragnionego czasu wolnego w żaden sposób nie potrafił znaleźć odpowiedniego zajęcia. W końcu 1704 roku zaproponował Radzie Czarodziejów, że będzie uczył w szkole na zasadzie wolontariatu. Znał się bardzo dobrze na pojedynkach czarodziejów. Ten przedmiot wykład od września 1704 do czerwca 1707 roku. Uczniowie niezbyt mile wspominali czasy, kiedy Oskar uczył ich zaklęć i pojedynków. Uskarżali się na jego zbyt teoretyczny styl nauczania. Być może właśnie to było powodem, dla którego zwolniono go z posady. Tylko interwencja Rady Czarodziejów spowodowała, że we wrześniu wrócił do szkoły. Nie za bardzo wiedziano co nim zrobić, dlatego specjalnie dla niego stworzono zupełnie coś nowego – wychowanie obywatelskie dla starszych klas. Przedmiot wykładał do momentu zwolnienia w maju 1711 roku. Oskar wdał się w awanturę z rodzicami jednego chłopca, który został spoliczkowany za uwagę, że jako Przewodniczący Rady Czarodziejów łamał prawo w czasie rządów za pomocą dekretów. Tym razem nie obronił go nawet parlament. Oskar wrócił do swojego domu. Postanowił za to pisać pamiętniki z okresu swoich rządów. 10 miesięcy zajęło mu napisanie całkiem pokaźnego tomu wspomnień. Dużą część z nich poświęcił Deodymie Antoniusz z Koniecpolskich. Publikację ostatecznie zablokowali Koniecpolscy. W dniu 22 października 1713 roku [[Sykstus Koniecpolski]], były ambasador Volturi w Danii, złożył skargę do króla Fryderyka IV. Monarcha przy poparciu Rady Czarodziejów Zelandii skonfiskował cały nakład. Rozjuszony Oskar rozmawiał z [[Seniorzy Rodu Koniecpolskich|seniorem Koniecpolskich]]. Jasno mu przedstawił stanowisko swojego rodu. W żaden sposób były przywódca duńskich czarodziejów nie może pozbawić czci Deodymy Koniecpolskiej. Sykstus przypomniał, że jego rodzina jest blisko spokrewniona z rodem panującym: sam jest prawnukiem [[Anna Volturi (1554-1670)|Anny Volturi]] (1554-1670), c. [[Endymion Volturi|Endymiona Volturi]] (1516-1632) i [[Eufrozyna Krescencjusz|Eufrozyny Krescencjusz]] (1517-1603). Dalej wyliczał mu jakie małżeństwa zawarli jego potomkowie. W ocenie Koniecpolskiego miało to być ostrzeżenie, jednakże na Engelbergu nie zrobiło to żadnego wrażenia. Doszło do skandalu, kiedy to w odpowiedzi przedstawił swoje drzewo genealogiczne wskazując, że pochodzi ze szlachetnego rodu, który był wierny jednemu państwu. Obrażony Sykstus wyjechał z kraju. Oskar mimo wszystko zachował pierwodruk w swojej prywatnej bibliotece, 

W 1720 roku chciał odwiedzić Volter. Celem jego podróży miały być ruiny wybiegu dla smoków. W stolicy czarodziejów chciał zatrzymać się na dwa tygodnie. Podróż nie miała autoryzacji Rady Czarodziejów, przez co nie nadano jej priorytetu. Oskar po prostu traktował to jako osobistą wycieczkę. I właśnie taka była. W żaden sposób nie prowadził misji politycznej. Sprawa jednak stała się taka. Konflikt z Koniecpolskimi odżył, ponieważ ich senior nie odpuścił, nawet w przypadku tak błahej sprawie jak podróż do stolicy władców czarodziejów. Nowy senior [[Henryk Koniecpolski]] (1678-1732) zażądał przeprosił za obrazę dziadka sprzed lat. Raczkująca prasa dla czarodziejów w Danii zainteresowana się tym problemem. Obszernie opisywano problem. Oskar został przedstawiony jako starszy Pan, który nie dał się zakneblować. Wypomniano mu niezbyt jasne stosunki z Deodymą Antoniusz z Koniecpolskich. Uważali, że ujawnienie „życia seksualnego” byłego przywódcy czarodziejów byłaby być może ciekawą lekturą, ale dla miłośników sztuki erotycznej. Wbito również szpile w samego Henryka Koniecpolskiego. Brutalnie pisano z sarkazmem, że jego rodzina po kłótni z Engelbergiem wiązała się z kolejnymi członkami rodu Volturi, aby udowodnić swoją wyższość nad nimi. Sprawa nie mogła umrzeć śmiercią naturalną. Kolejne artykuły docierały do Volteru i doprowadzały Henryka do szewskiej pasji. Ostatecznie musiała interweniować ambasada. [[Albus Terentius (1672-1774)|Albus Terentius]] (1672-1774) poprosił Oskara o ucięcie tematu dla dobra Danii i ich czarodziejów. Engelberg niespodziewanie zapytał go czy jego pokrewieństwo z Koniecpolskimi wpływa na jego stanowisko. Nigdy nie uzyskał odpowiedzi. Konflikt jednak zakończył przepraszając Koniecpolskich. Nigdy nie wyjechał do Volteru. Ostatnie lata spędził „na spokojnie” w rezydencji. Rodzina pilnowała go dyskretnie, aby nie zwracał zbytnio uwagi na siebie. 

Zmarł we śnie nad ranem w dniu 29 listopada 1732 roku w wieku {{wiek w latach i dniach|1619|08|11|1732|11|29}}.