Edytujesz Muhammad Al-Tkrvivi (sekcja)

==biografia==

Muhammad przyszedł na świat w rodzinie oficerów. Jego rodzice to Allah Al-Tkrvivi (1877-1966) i nieznana z imienia czarodziejka pochodząca z mieszczaństwa. Wykształcenie odebrał w domu pod okiem nauczycieli. W wieku ośmiu lat wstąpił do armii marokańskiej. W grudniu 1917 roku, gdy skończył 17 lat, otrzymał patenty oficerskie. Wychowywano go w nienawiści wobec Francuzów, więc nic dziwnego, że próbował dokonać zamachu gdy tylko nadarzyła mu się okazja. Chciał zabić gubernatora wojskowego miasta Rabat. Sąd skazał go na śmierć. W akcie łaski zmniejszono mu karę do dożywotniego pozbawienia wolności. W 1985 roku zwolniono go warunkowo. Muhammad postanowił założyć rodzinę i żyć po swojemu z dala od wielkiej polityki. Niestety nie dano było mu to dane. Ojca aresztowano za działalność antyfrancuską i skazano na długoletnie więzienie. Samego Muhammada często policja przesłuchiwała najczęściej w charakterze podejrzanego. W aktach zapisano mu, że jest "bardzo niebezpiecznym zbrodniarzem". Po klęsce Francuzów w 1940 roku nie posiadał się z radości. Nareszcie znienawidzony okupant został pokonany. Chciał jednak być przygotowany na możliwość odrodzenia potęgi Francji. Chciał walczyć z kolonistami. W tym celu w styczniu 1941 roku przyjechał do Berlina. Odbył szkolenia wojskowe. Okazało się, że Muhammad to bardzo zdolny czarodziej, w dodatku dysponujący ogromnymi pokładami magii. Pozostał w Niemczech na kolejne szkolenia w zakresie magii specjalistycznej. Równocześnie odbył skrócony kurs podstawowej edukacji magicznej, bowiem jako nastolatek nie chodził do szkoły. Na pierwszą akcję specjalną wysłano we wrześniu 1943 roku. Jego zadaniem była infiltracja francuskiego degaullistycznego ruchu oporu w rodzinnym Maroku. Przez jego działalność niemieccy likwidatorzy zabili dziesiątki osób. Sami Francuzi nie mieli pojęcia kto niszczy ich struktury w kolonii. Akcja w której brał Muhammad trwała równo rok. W tym czasie sytuacja Niemiec stawała się co raz bardziej poważna. Al-Tkrvivi chciał pomóc nowej ojczyźnie w wygranej, dlatego wyraził chęć walki z Sowietami na froncie wschodnim. Dostał się na niego w lutym 1945 roku. Armia niemiecka była w ciągłym odwrocie. Muhammad dokonywał za nią ogromnych zniszczeń, tak aby Sowieci zastali spaloną ziemię. Kilkukrotnie zdarzyło mu się poczekać aż wojska nieprzyjaciela będą na tyle blisko by zadać jak największe straty ludzkie. Nie wyrażał żalu z powodu śmierci cywilów. Dla niego to mało istotne ofiary. Ostatecznie brał udział w bitwie o Berlin. Od śmierci uratowało go to, że przez przypadek teleportował się na tereny zajęte już Amerykanów. Nie potrafił w żaden sposób wyjaśnić fenomenu swoich przenosin. Nie mniej udało mu się uratować życie. Amerykanie nie posiadali żadnych danych na temat działalności wojskowej Muhammada. W sierpniu 1945 roku zwolniono go z obozu i pozwolono, w opinii Amerykanów, na powrót do Francji. Po raz pierwszy zobaczył stolicę metropolii. W duchu musiał przyznać, że to bardzo piękne miasto, ale zbudowane na cierpieniach niewolnych narodów. W maju 1946 roku przyjechał do Rabatu. Odnalazł rodzinę, która uznała go za zmarłego.

Nowa rzeczywistość wymagała od Muhammada, aby zaprzestał zabijać Francuzów jak popadnie. Niemniej porzucił zasadę neutralności politycznej. Udało mu się odnowić patent oficerski z 1917 roku. Dowódca straży osobistej sułtana osobiście zwerbował go do Wermachtu, dlatego z otwartymi rękami przyjął Al-Tkrviviego. Samego sułtana poznał w marcu 1949 roku. Należał do czwartego thieru obrony Muhammada V, czyli tej zwykle ginącej w czasie pierwszego uderzenia wroga. Równocześnie organizował czarodziejów służących w pałacu i administracji pod swoimi rządami. Nadrzędnym celem była obrona imperium marokańskiego i służba władcy. W Maroku czarodzieje posiadali ogromną autonomię, a na przestrzeni wieków kilka rodów uzyskało uprzywilejowaną pozycję. Teraz działalność Muhammada to niszczyła poprzez pokazanie ich zupełnej bezradności. Sułtan Muhammad V w dniu 29 stycznia 1952 roku mianował czarodziejskim szefem ochrony władcy. Oznaczało to, że równocześnie jest najważniejszym czarodziejem w kraju. Muhammad dogadał się ze starymi rodami. Niechętnie, ale przyjęli jego rodzinę w swoje szeregi. W zamian za uznanie pozwolił, aby niekrólewska, ale czarodziejka, linia Alawitów współrządziła z nim. Część czarodziejów uznała, że sprzedał się, ale w oparciu na ówczesnych dokumentach i relacji pisanych i mówionych to była jedyna możliwość. W przeciwnym wypadku w późniejszym czasie i tak by stracił władzę za panowania Hassana II. Sam Muhammad wspierał działalność opozycji na rzecz odzyskania niepodległości. Mając dostęp do ogromnych rezerw finansowych po cichu przeznaczał znaczne środki na broń, szkolenie wojskowe i żywność dla partyzantów.

W dniu 2 marca 1956 roku Sułtanat Maroka ogłosił niepodległość. Muhammad w imieniu swojego władcy wyjechał do Volteru w celu zaproszenia [[Fineas Volturi|Fineasa Volturi]] do rozmów o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych. W zamian za to Volturi otrzymaliby prawo przemarszu. Negocjacje szły szybko do czasu aż [[Michał Colonna (1901-2016)|Michał Colonna]] (1901-2016) zażądał utworzenia stanowiska ministra magii. Tym samym Volturi chcieli utworzyć stanowisko będące niezależne od feudalnych struktur państwowych. Nie było to na rękę władcy, ale zależało mu na uznaniu ze strony najpotężniejszej rodziny na świecie. Wbrew powszechnej opinii Fineasowi Volturi zależało na umowie z była francuską kolonią, która ledwo co odzyskała niezależność i w dodatku tak blisko dawnej metropolii. W dniu 1 września 1956 roku król sułtan Muhammad V i Michał Colonna w imieniu Fineasa Volturi podpisali [[Układ z Volteru (1956)|układ]]. W dniu 20 września Colonnę asygnowano oficjalnie [[Ambasadorowie Volturi w Królestwie Maroka|ambasadorem]] Volturi w Maroku. Ten rekomendował Muhammada Al-Tkrvivi by został "ministrem magii". [[Wielki Sędzia Volteru]] [[Kajfasz Volturi]] wyraził zgodę na Al-Tkrviviego. Sułtan Muhammad przyjął desygnację z radością.

Muhammad Al-Tkrvivi urzędował przez dwie kadencje. W czasie pierwszych sześciu lat w latach 1956-1962 był zajęty tworzeniem administracji terenowej. Zadanie okazało się bardzo trudne. Stara feudalna struktura żądała miejsca dla siebie we władzach. Ambasada rodu Volturi sugerowała mu, aby ponownie poszedł z nimi na kompromis. Michał Colonna długo ukrywał przed nim, że wszedł w układ z rodem Alawitów. Alawici chcieli mieć pod kontrolą czarodziejów, jednakże ambasador Volturi chciał być głównym rozgrywającym, dlatego nie zmusił Muhammada do rezygnacji. "Minister magii" był w pełni świadomy swojej pozycji. Nawet sułtan Muhammad V zdystansował się od niego. W dniu 17 grudnia 1959 roku mianował [[Khalid Alawit|Khalida Alawitę]] (1912-2011) gubernatorem Rabatu. Ten krok zapewnił mu spokojne urzędowanie również na prowincji. Zorganizował tam skromną administrację. W zasadzie dopóty współpracował z Alawitami to miał jakiś bliżej nieokreślony zakres władzy. W 1961 roku zmarł Muhamamd V. Hassan II przyjął zupełnie inny sposób rządzenia. Każda decyzja "ministra magii" musiała być zatwierdzona przez władcę. Pod koniec kadencji sugerował Muhammadowi, że może nie pozwolić, aby dalej "panował". Michał Colonna rekomendował Wielkiemu Sędziemu Volteru, aby nie wymieniał wicepremiera. Hassan II faktycznie złożył weto przeciwko Al-Tkrviviemu. W toku negocjacji ugiął się. Do dzisiaj nie wiadomo dlaczego. Druga kadencja Muhammada to pasło ciągłych niepowodzeń i starć ze sułtanem. Wbrew stanowisku Hassana II i Khalida Alawity mianował [[Alexander Rosiere|Alexandra Rosiere]] gubernatorem Marrakeszu. Już wcześniej pełnił ten urząd w latach 1930-1940. Pomimo ciężkiej sytuacji politycznej zawsze popierał działania kraju na arenie międzynarodowej. Powtarzał: "Maroko wymaga poświęceń". W dniu 30 października 1967 roku feudałowie złożyli wniosek na ręce Hassana II, aby wezwał Wielkiego Sędziego Volteru do zdymisjonowania wicepremiera ds. magicznych za nierespektowanie "starych zasad". Volter pismo odrzucił. Wraz ze zbliżającym się końcem kadencji Alawici próbowali zdobyć przychylność wicepremiera. Wszyscy byli pewni, że Khalid zostanie następcą Muhammada. Hassan II mocno naciskał na Michała Colonnę, aby ten wywarł odpowiedni wpływ na Kajfasza Volturi. Colonna pod koniec sierpnia 1968 roku powiadomił, że wiadomo kto zostanie nowym ambasadorem. [[Sewerus Voiello]] (1911-2019) objął urząd w dniu 23 września. Równocześnie przekazał decyzję Kajfasza Volturi, że gubernator Marrakeszu zostanie nowym wicepremierem Maroka ds. magicznych. 

Muhammad po zakończeniu kadencji przeszedł na emeryturę. Nie ingerował, ani nie interesował się polityką. Pod koniec lat 70. pojawiły oskarżenia wobec niego o zbrodnie wojenne jakie popełnił w czasie drugiej wojny światowej. W prasie francuskiej szeroko pisano o jego szkoleniach jakie odbył szkolenia w Niemczech. Władze sowieckie zażądały jego ekstradycji w związku z oskarżeniami. Urzędujący Khalid Alawit zdecydowanie odmówił przekazania Muhammada Sowietom, ale zarządził nad nim areszt domowy, który trwał aż do śmierci. Muhammad otrzymał od państwa pokaźny dom z ogrodem. Do późnej starości dbał, aby miał tam raj. Zmarł w dniu 6 listopada 1999 roku na zawał serca. Pochowano go nazajutrz w domowym ogrodzie.

{{Władca
|pop=''Brak''
|nast=[[Alexander Rosiere]]
|urząd=[[Wicepremierzy ds. Magicznych Królestwa Maroka|"Minister Magii Maroka"]]
|lata=1956-1968
}}

[[Kategoria:Ministrowie Magii Maroka]]