Edytujesz Ministrowie Magii Algierii (sekcja)

==Rys historyczny==
Czarodziejska jednostka magiczna została założona przez volterowskich mieszczan na polecenie [[Wielki Mistrz rodu Volturi|władcy czarodziejów]] [[Łukasz Volturi (1496-1624)|Łukasza Volturi]] (1496-1624). Magowie wybudowali wielką warownię obronną. Stanowiła bardzo ważny ośrodek dla zapewnienia bezpieczeństwa monakijskiego handlu morskiego i dalekomorskiego znajdującego się pod kontrolą rodu Volturi. Było to spowodowane tym, że ród panujący nie miał prawa posiadać własną flotę przez 1000 lat od czasu przejęcia władzy nad światem magicznym. Rada w Tilimsanie funkcjonowała przez kolejne 200 lat. U zarania swojego funkcjonowania składała się z trzynastu członków. Spośród siebie wybierali przewodniczącego na okres sześciu lat. Pierwszy egzamin bojowy twierdza przeszła jeszcze w czasie budowy pierwotnego pierścienia murów obronnych. Zagony piratów uzbrojone w dziesięć armat zaatakowały niespodziewanie miasto. [[Bitwa o Tilimsan (1618)|Bitwa]] trwała przez dwa dni. Czarodzieje bohatersko stawiali czynny opór. Dzięki temu tarcze wytrzymywały ostrzał, jednakże nie to było największym zagrożeniem a możliwość zdrady ze strony islamskiej ludności miasta. Ludność ta traktowała czarodziejów jako ciało obce. Musieli mieszkać na terenach, które faktycznie nie nadawały się do życia. Volterowska technologia irygacji pozwoliła zazielenić część terenu. Wykorzystano fakt, że miasto znajdowało się nad zbiornikiem artezyjskim. Do zdrady ostatecznie nie doszło. Głównie dlatego, że piraci zniszczyli jedyny akwedukt doprowadzający wodę. Czarodzieje szarżą zdobyli działa i aresztowali atakujących. Następnie oddali ich w ręce muzułmanów. A ci ich zabili tego samego dnia. Rada zdobyła zaufania lokalnej ludności gdy na własny koszt naprawili akwedukt. Do 1645 roku czarodzieje wybudowali twierdzę o czterech pierścieniach murów obronnych. Większość jej terenów znajdowała się na terenach wydartych pustyni. W 1660 roku [[Romulus Volturi]] (1558-1671) wydał [[Dekret Romulusa Volturi ustanawiający obieralną Radę volterowskiego Tilimsanu|dekret]], na mocy którego powołano obieralną radę czarodziejów składającą się z 30 czarodziejów, z czego 18 wybierano w wolnych wyborach, pozostałych mianował władca czarodziejów. Rok później, w czasie wielkiego buntu przeciwko rodu Volturi poparli Romulusa. Zapłacili za to oblężeniem. Druga [[Bitwa o Tilimsan (1661)|bitwa o Tilimsan]] trwała cały dzień. Ludność muzułmańska stanęła po stronie obrońców. Załoga twierdzy obroniła się dzięki temu z bardzo niewielkimi stratami własnymi. Aresztowali tych co przeżyli i sprzedali w niewolę. Uzyskane pieniądze rozdali mieszkańcom miasta. Władca czarodziejów po tym wydarzeniu ustanowił stałą [[Ambasadorowie Volturi w Algierii|placówkę dyplomatyczną]]. W latach 1667-1701 czarodzieje masowo zakładali swoje faktorie na wybrzeżu. Dochody algierskiej metropolii rosły. Pieniądze przeznaczali na rozwój infrastruktury łączącej Tilimsan z faktoriami. Równocześnie samo miasto jako całośc rozwijała się. Czarodzieje nie chcieli mieć muzułmanów za wrogów, natomiast ci zaczęli wykorzystać ten fakt. W 1711 roku doszło do konfliktu na tle religijnym. Wybuchły zamieszki, po tym jak poszła plotka, że dziecko dotarło Koran w meczecie. [[Bitwa o Tilimsan (1711)|Bitwa]] zakończyła się masakrą ludności arabskiej. Pod wpływem ambasadora zbombardowali z armat wszystkie dzielnice, jednakże zakaz ruszania świątyni. W kolejnych latach dokonano militaryzacji czarodziejskiej Sielnicy. Każdy czarodziej miał obowiązek odbycia służby wojskowej. Płacono specjalny podatek na rzecz ochrony. Wybudowano cztery zbrojownie, osiem posterunków policji. Volturi, pomimo starań Rady, odmówili wysłania styksów. Uważali, że sytuacja i tak jest mocno zaogniona. Zalecili im poprawę relacji, co zajęło kolejne lata. W 1733 roku założono dzielnicę czarodziejów w Algierze. Wybudowano w ciągu zaledwie czterech lat wybudowano twierdzę z nowoczesnym systemem obronnym. Zrobiono to pod okiem korsarzy, którym po prostu płacono za spokój. Gdy zaprzestanego tego robić to się okazało, że nie są wstanie ich pokonać. W 1765 roku Algieria [[Zarządzenie Wielkiego Mistrza rodu Volturi dla Algierii nr. 1|uzyskała]] prawo do wysyłania swoich przedstawicieli do Rady. Sama Rada zwiększyła się do 40 członków, z czego 12 wyznaczał Wielki Mistrz rodu Volturi. Algier szybko zdobył przewagę nad Tilimsanem, który pozostał formalną stolicą i siedzibą Rady. Tilimsan nie posiadał odpowiedniego potencjału ludnościowego, więc tracił na znaczeniu i w oczach rodu Volturi. W 1812 roku powstał [[Zarządzenie Wielkiego Mistrza rodu Volturi dla Algierii nr. 2|trzeci okręg wyborczy]], który obejmował wybrzeża. Volturi za późno dostrzegli wzrost francuskich wpływów. Było to spowodowane emigracją francuskojęzycznych rybaków z południa Francji. Żywioł francuski po kilku latach zaczął być widoczny w Radzie. Tym bardziej, że to czarodziejska dzielnica Algieru wysłała co raz więcej posłów do Tilimsanu. Sytuacja uległa jeszcze większego rozpędu gdy Algieria stała się kolonią Francji. Tilimsan zachował swój italsko-arabski charakter i mocno wyrażał zdecydowane poparcie do przynależności do kultury Volteru. Stolica kolonii szybko uległa Paryżowi. Doszło tez sytuacji, że włoskojęzyczni czarodzieje wyjeżdżali do dawnej stolicy. Volturi zaczęli bardziej dotować Tilimsan, ale nie wzmocniło do imigracji do tego miasta. Klimat zdecydowanie stał się tam bardziej suchszy niż w poprzednich dwóch wieków. Rozbudowa infrastruktury wodnej zajęła kolejne 15 lat. W 1837 roku zaczęto sprowadzać wodę z gór. Zdeponowano ją w podziemnych cysternach. Francja w latach 50. XIX wieku zaczęła naciskać na czarodziejów, aby uznali swoją podległość względem [[Ministrowie Magii Francji|francuskiego ministerstwa magii]]. Volturi wkroczyli do akcji w maju 1842 roku. [[Lucjusz Volturi]] (1747-1850) wydał [[Zarządzenie Wielkiego Mistrza rodu Volturi dla Algierii nr. 3|zarządzenie]] na mocy którego każdy okręg otrzymał sztywną liczbę mandatów w Radzie. Okręg Tilimsanu wybierał dziesięciu, natomiast wybrzeże i Algier po dziewięć. Pozwoliło to znaczne spowolnienie wzrostu wpływów francuskich w samej radzie. Rosło też napięcie pomiędzy Paryżem a Volterem w tej kwestii, zwłaszcza, że ród panujący posiadał tam własną ambasadę. Ostatecznie w 1847 roku [[Układ z Volteru (1847, 16 stycznia)|ambasada stała się częścią]] francuskiej ambasady. W latach 60. i 70. co raz więcej arabskich czarodziejów było reprezentowani we władzach. Równowaga ta utrzymała się aż do końca drugiej wojny światowej. W tym czasie liczba społeczności czarodziejów stanowiła aż 10% liczby mieszkańców Algierii Francuskiej. Od 1889 roku kursuje stałe połączenie pomiędzy Tilimsanem a Algierem. Rada wspólnie z władzami francuskimi wybudowała drogę pomiędzy tymi miastami. Obserwatorzy zauważyli, że magiczna administracja zaczęła bardziej współpracować z Paryżem niż z Volterem. Volterowski przedstawiciel od 1902 roku na stałe przebywał w Algierze, a od 1919 roku w Paryżu. Ostatnim łącznikiem byli zasiadający w Radzie posłowie wyznaczani przez władcę czarodziejów. Volturi nie chcieli z tego rezygnować i byli gotów wprowadzić styksów. [[Fineas Volturi]] (1848-1971) miał świadomość o prawdziwej sytuacji polityczno-militarnej we Francji po pierwszej wojnie światowej. Tak więc w 1929 roku ambasada odzyskała swój [[Układ z Volteru (1929, 11 listopada)|pierwotny status]]. Po drugiej wojnie światowej algierska administracja czarodziejów działała formalnie należała do Francji, a od 1947 roku Volturi i Paryż byli [[Wojna Volturi-Francja|wstanie wojny]]. Pomimo tego Volturi utrzymali swoje wpływy. Próbowali unikać bezpośredniego konfliktu z Francuzami, jednakże wzmacniali włoską imigrację do Tilimsanu. W latach 1952-1956 nastąpiła kolejna rozbudowa infrastruktury na obszary pustynne. Algieria uzyskała niepodległość w lipcu 1962 roku. Fineas Volturi i władze algierskie zawarły [[Układ z Volteru (1962, 10 września)|układ]] na mocy, którego władca czarodziejów uznał istnienie państwa algierskie. Rozwiązano parlemt i przeprowadzono nowe wybory. Władze Algierii zaakceptowały czarodziejską administrację i uznały ją za jedyne przedstawicielstwo czarodziejów w kraju. Rok później Rada została [[Zarządzenie Wielkiego Mistrza rodu Volturi dla Algierii nr. 4|powiększona]] do 50 członków. Ród Volturi wyznaczał 14 posłów, okręg algierski tyle samo, okręg Tilimsanu 13 a okręg wybrzeża 9. Utrzymano uprzywilejowaną pozycję starej twierdzy. Władze Algierii sprzyjały temu, ponieważ czarodzieje nie akcentowali niektórych zmian w kraju, które zmierzały ku dyktatorskim. Magowie utrzymali wolność prasy i słowa, ale tylko w kwestiach ich dotyczących. Mimo to Fineas Volturi, a potem [[Kajfasz Volturi]] (1871-2010) nie ufali władzom i wprowadzali styksów. W 1965 roku było ich 20 a w 1990 roku 850. W 1990 roku [[Zarządzenie Wielkiego Mistrza rodu Volturi nr. 5|utworzono]] urząd ministra magii wybieranego przez [[Algierskie Kolegium Elektorskie|Kolegium Elektorskiego]], które składało się z posłów Rady, 25 wyznaczanych przez władcę czarodziejów i 24  przez prezydenta kraju. Kadencja ministra wynosiła siedem lat. Ta sama osoba mogła pełnić urząd dwukrotnie. Musi być obywatelem Algierii, urodził się jej terytorium lub z Volterze i Monako. Od tej pory przewodniczący Rady stał się tylko przywódcą parlamentu a jego funkcja została zmarginalizowana. W 2011 roku [[Marceli Volturi]] (1898-2010) na wniosek strony algierskiej wprowadził [[Zarządzenie Wielkiego Mistrza rodu Volturi nr. 6|zmiany w podziale mandatów okręgów]]. Od tej pory Algier wprowadzał 20 posłów, Tilimsan 14 posłów, Wybrzeże 10 posłów i ród Volturi wyznaczał 6 posłów. W czasie Wiosny Arabskiej czarodzieje nie poparli żadnej ze stron w myśl zasady, że państwo nie wtrąca się w ich sprawy i na odwrót. W latach 2013-2019 algierscy czarodzieje byli świadkiem masowego remontu infrastruktury. Jeśli chodzi o status kobiet, to one zawsze miały więcej praw niż nieczarodziejki. W Tilimsanie obowiązywały italskie zasady wzięte bezpośrednio z volterowskiego prawodawstwa. Rzadko kiedy otrzymywały lub zdobywały mandat poselski, ale miały ogromny wpływ na edukację. Dopiero gdy Algieria uzyskała niepdległość rola polityczna kobiet wzrosła do tego stopnia, że zasiadały w parlamencie. Gdy Makita Buthika została ministra magii to przeciwko niej powstały konserwartywne grupy czarodziejów, któe ostatecznie wymusiły rezygnację z urzędu