Edytujesz Ludwika de Curver (sekcja)

==Biografia==

Ludwika przyszła na świat jako naturalna córka [[Werner von Vaduz|Wernera von Vaduz]] (1818-1930) i wiedeńskiej artystki operowej Klaudii Fileri (1820-1867). Dzięki odpowiedniej protekcji nad jego matką mogła chodzić do prestiżowej szkoły dla czarodziejów w Wiedniu. Ukończyła ją w 1855 roku. Chciała potem szkolić się na profesjonalną aktorką. Jej marzenie zostało spełnione w Petersburgu. Pomimo bardzo młodego wieku zachwycała swoją postawą i talentem. Wśród widowni często bywał wielki książę Aleksander Aleksandrowicz Romanow (1845-1894), przyszły cesarz Rosji Aleksander III. Zakochał się w starszej od siebie kobiecie. Chłopiec miał zaledwie 15 lat, kiedy doszło do zbliżenia pomiędzy nimi. Romanowowie doprowadzili do tego, że rozstali się. Ludwika nie chciała pójść do więzienia, dlatego jak najszybciej opuściła Imperium Rosyjskie. W dniu 30 czerwca 1861 roku przyszedł na świat [[Aleksander von Klauf]]. Przed narodzinami syna zawarła małżeństwo ze leciwym staruszkiem, który uznał Aleksandra za swoje dziecko. Klaus von Klauff (1811-1865) był blisko z królem pruskim Wilhelmem I Hohenzollernem. Pozwoliło to Ludwice na wejście na deski teatru królewskiego. Po śmierci pierwszego męża została zarządczynią majątku syna. Jej sielskie życie przerwał brat zmarłego męża. Podważył prawo Aleksandra do majątku. Sprawa zakończyła się przed Wielkim Sądem Volteru. [[Fineas Koniecpolski]] orzekł, że Aleksander von Klauf jest naturalnym synem następcy tronu Rosji, ale ma prawo do majątku ojczyma. Wybuchł przez to międzynarodowy skandal. Ludwika okryła się hańbą. Powszechnie oskarżano ją gwałt na nieletnim. Poniżona Rosja żądała zadośćuczynienia. Ludwice cudem udało się uniknąć aresztowania. Wyjechała z Berlina do Poznania. Przeczekała tam aż do 1870 roku. Wówczas poparła finansowo wojnę z Francją. Dwór królewski nie mógł tego nie zauważyć. W podzięce za wkład doprowadzono do tego, że Petersburg odstąpił od jej ścigania. Wielki Książę Aleksander Aleksandrowicz Romanow poznał swojego syna podczas prywatnej wizyty w Berlinie, kiedy chłopak skończył 19 lat. Wizualnie był do niego podobny. Z charakteru przypominał matkę. W 1884 roku Ludwika została uznana przez Wernera von Vaduz. Zrezygnowała jednak z noszenia nazwiska von Vaduz. Cieszyła się estymą rodu Klaufów. W 1891 roku jej syn ożenił się z Anna von Klauff. Na świat przyszedł ich jedyny syn [[Werner von Klauf]] (1892-1945). Ludwika nie miała żadnego wpływu na wychowanie wnuka. Została sama. Zmieniło się to w 1897 roku kiedy poznała brytyjskiego szlachcica – Jamesa Stokes (1835-1917). On był wdowcem. Prowadził interesy w Niemczech. Oboje przypadli sobie do gustu i zaczęli ze sobą długi romans. Pięć lat później James musiał wrócić do domu. Zaproponował Ludwice małżeństwo. Ta początkowo opierała się. Nie chciała zostawić znanego sobie dotychczas życia. Walczyła ze sobą, a w tym czasie James wrócił do Wielkiej Brytanii. Cały czas namawiał Ludwikę do wyjazdu. Tak też się stało w 1904 roku. Od razu wzięli ślub. Syn nigdy jej tego nie wybaczył. Ludwika od czasu do czasu w miarę możliwości występowała na deskach teatru. Tam tez poznała króla Edwarda VII. Mąż okazał się zazdrośnikiem i robił jej awantury gdy tylko podejrzewał ją o zdradę. Gdy wybuchła I wojna światowa małżeństwo rozpadło się. Pan Stokes nie mógł znieść, że żona jest Niemką i wygnał ją z domu. Ta wniosła sprawę o rozwód. Sąd orzekł rozwiązanie małżeństwa z winy Jamesa Stokesa. Ludwika wygrała dom letniskowy byłego męża, w którym osiadła. 
Kolejne lata spędziła samotnie. Zmarła w dniu 31 października 1944 roku w zupełnym zapomnieniu.