Edytujesz Lūcijs Dimants (sekcja)

==Biografia==

Jest najmłodszym synem Jāna Dembiškiego (1915-2004) i Rosjanki Heleny Radziszewskiej (1917-2008). Oboje byli funkcjonariuszami NKWD. W czasie okupacji niemieckiej uciekli na wschód. W latach mieszkali 1941-1945 w Moskwie. Wrócili do Rygi po zakończeniu drugiej wojny światowej. Od władz radzieckich otrzymali bardzo duże mieszkanie. Lūcijs w latach 1959-1966 studiował magię w Leningradzie. Nauczył się co ciekawe łotewskiego. W domu mówił tylko po rosyjsku. Egzaminy końcowe zdał na ocenę dobrą. Potem dobrowolnie odbył służbę wojskową we flocie czarnomorskiej. W 1969 roku rozpoczął studia prawnicze w Moskwie. Pracę magisterską obronił we wrześniu 1975 roku na podstawie pracy pt. ''"Carskie prawodawstwo dla czarodziejów mieszanej krwi jako przykład niesprawiedliwości socjalistycznej" (Царское законодательство для смешанных магов как пример социалистической несправедливости.<ref>Tsarskoye zakonodatel'stvo dlya smeshannykh magov kak primer sotsialisticheskoy nespravedlivosti.</ref>)''. Po trzyletniej aplikacji mianowano go jednym z sędziów sądu w Dyneburgu (Daugavpils). Trzykrotnie pozytywnie przechodził weryfikację. Służby specjalnie uznawały go za oddaną osobę "wielkiej komunistycznej przyszłości":{{Cytat|Lūcijs Dimants pochodzi ze znamienitej komunistycznej rodziny. Sam daje wielkie świadectwo zaangażowania w sprawę, dlatego uważamy, że jest wzorem do naśladowania.}} W 1984 roku przeniesiono do Rygi. Tam pełnił funkcję sędziego okręgowego i prezesa sądu. Niezbyt chętnie sądził czarodziejów. Uważał swoją grupę za uprzywilejowaną, a co za tym idzie niemalże nietykalną. Doprowadził do uwolnienia magicznej opozycji w styczniu 1986 roku. Za to został odwołany i zaproponowano mu przejście w stan spoczynku. Lūcijs zaproponował inne rozwiązanie - urlop bezpłatny. Tylko ze względu na przeszłość jego i rodziny pozwolono na to. Stan ten nie trwał długo, bo po 13 miesiącach przywrócono go z powodów braków personalnych. Sądził opozycjonistów, ale z tej roli również nie wywiązał się tak jak tego chciała Moskwa. Zamiast przenieść go na emeryturę postanowiono wyrzucić z zawodu. Od lipca 1989 roku stał na czele antysowieckiego ruchu niepodległości. Gdy w dniu 21 sierpnia 1990 roku Łotwa ogłasza niepodległość był wówczas w parlamencie. Uczestniczył w negocjacjach z [[Volturi (ród)|rodem Volturi]], których celem było powołanie ministerstwa magii. Odpowiednią [[Układ z Volteru (luty 1992)|umowę]] podpisano w dniu 9 lutego 1992 roku. W wyborach stanął do rywalizacji o urząd ministra z [[Pollukss Melnss|Pollukssem Melnss]]. Przewodniczący Rady Najwyższej ogłosił dzień wyborów na 8 marca. W elekcji wzięło udział 148 tysięcy Czarodziejów. Frekwencja wyniosła 69,56%. Wystarczyła jedna tura, ponieważ było dwóch kandydatów. Za Pollukssem Melnss zagłosowało 83 114 (56,16%) uprawnionych do głosowania, natomiast na Lūcijsa Dimants 64 148 (43,34%). Zaprzysiężenie Polluksa miało miejsce w dniu 22 marca. Lūcijs przeszedł do opozycji. Wszelkie błędy jakie popełniał minister magii były przez niego brutalnie punktowane na czarodziejskich forach. W 1995 roku został posłem do Seima z ramienia Partii Demokratycznej "Saimnieks". Należał do komisji sprawiedliwości i do komisji ds. magii. Choć ostro konkurował z ministrem magii to w czasie obrad parlamentu nie atakował czarodziejów. W 1997 roku ponownie stanął do rywalizacji w wyborach. W pierwszym głosowaniu wzięło udział 178 tysięcy czarodziejów. Frekwencja wyniosła 83,58%. Oprócz niego i Polluksa kandydował także Hermizon Jakku. W pierwsza turę wygrał Polluks uzyskując 76145. Lūcijs zajął drugie miejsce 65889 głosami. Dziesięć dni później do urn poszło 175 tysięcy. Druga turę wygrał urzędujący minister magii. Lūcijs Dimants wrócił do pracy w parlamencie. W wyborach do niego w 1998 roku uzyskał ponowną reelekcję z ramienia Partii Ludowej (Tautas partija). Dwukrotnie odrzucił propozycje premierów Łotwy, aby został przedstawicielem rządu w ministerstwie magii. W 2002 roku minęła druga kadencja Pollukssa Melnss. Prezydent Vaira Vīķe-Freiberga zarządziła wybory na 24 lutego. O fotel ministra stanęło aż siedmiu kandydatów. Przeprowadzono dwie tury. Bezapelacyjne ponowne głosowanie wygrał Lūcijs. W pierwszej turze wzięło udział 166 tysięcy czarodziejów, a w ponownym głosowaniu 168 tysięcy. Frekwencja wyniosła odpowiednio 83,42% i 84,42%. 
{| class="wikitable" cellpadding=2 cellspacing=2 style="text-align:center"
! style="width:90px" | Imię i nazwisko
! style="width:90px" | I głosowanie
! style="width:90px" | II głosowanie
|-
|Lūcijs Dimants || 62 939 (37,92%) || '''111 762 (66,23%)'''
|-
|Ģaras Drēz ||26 470 (15.95%) || 56 600 (33,54%)
|-
|Mattia Shakal ||18 749 (11.29%) ||bgcolor="gray" rowspan="5"|
|-
|Anna Friedenburg ||14 714 (8.86%)
|-
|Boļeslavs Sloskāns ||13 225 (7,97%)
|-
|Lucasso Spasso ||16 114 (9,71%)
|-
|Kāmil Zēn || 13 789 (8,30%)
|}

W latach 2002-2004 przygotowywał społeczność magiczną do wejścia Łotwy do Unii Europejskiej poprzez kampanie informacyjne czy zmiany prawne. W raporcie dla rządu napisał, że spodziewa się odpływu czarodziejów do nawet 20% liczby całej społeczności. Taki sam raport przedstawiono rodu Volturi poprzez ambasadę w Moskwie. Do kraju zaczęli masowo wracać emigranci. Na ich czele stał działacz emigracyjny [[Tiberius Branicky]]. To co się nie udało Pollukssowi Melnssowi to Dimanats nic nie zrobił. Zadawano sobie pytanie - dlaczego?. Po prostu przywileje czarodziejów na Łotwie należały do jednych z największych w Europie. 10% społeczeństwa zgromadziło 40% bogactwa państwa. W czasie pierwszej kadencji doprowadził do wizyty [[Kajfasz Volturi|Kajfasza Volturi]] w Rydze<ref>O spotkanie ubiegały się także władze państwowe od co najmniej 1990 roku.</ref>. Poza korzyściami wizerunkowymi nic nie uzyskał, bowiem Volter odrzucił propozycję nawiązania stosunków dyplomatycznych. W 1997 roku odbyły się kolejne wybory. Do walki o fotel ministra stanęło dwóch kandydatów. Urzędujący minister magii i lider łotewskiej emigracji. W wyborach uczestniczyło 199 tysięcy czarodziejów. Lūcijs Dimants zdobył 102415 głosów. Gdy obejmował urząd powiedział {{Cytat|Dzisiaj stara Łotwa wygrała z Nową Łotwą, ale pamiętajmy to jest jeden kraj. Wszyscy ci, którza chcą współpracować zapraszam. Mój kontrkandydat nie przegrał, bo ma ogromne poparcie społeczne i to należy szanować.}} Tiberius Branicky kilka tygodni później został zaproszony do współpracy. Objął funkcję wiceministra i przedstawiciela ministra magii przy prezydencie. W latach 2009-2011 dokonano reformy systemu sądownictwa usuwając komunistycznych sędziów. Przeciwnicy zmian wskazywali, że sam minister magii jest beneficjentem "starych czasów". W wyborach 2012 roku zastąpił go dotychczasowy zastępca - Tiberius Branicky. 

Od 2013 roku prowadzi własną działalność gospodarczą świadcząc usługi prawnicze jak np. porady, reprezentacje w sądzie czy spadki. 

W 1972 roku ożenił się za Rosjankę Olenę Kuschtek. Ma z nią czworo dzieci.