Edytujesz Kryzys dyplomatyczny z Litwą (sekcja)

==Tło==

Początki kryzysu należy szukać w roku 1990, kiedy to Litwa odzyskała niepodległość od ZSRR i nie dążyła do samodzielnego uregulowania stosunków z [[Volter]]em. Do momentu zawarcia [[5. Konwencja Wileńska|5. Konwencji Wileńskiej]] Litewska SRR pełniła funkcję łączniczki pomiędzy [[Volturi]] a Moskwą. Formalnie ród znajdował się w stanie [[Wojna Volturi-ZSRR|wojny]] ze Związkiem Radzieckim, a [[4. Konwencja Wileńska|Czwarta Konwencja]] pozwoliła na ominięcie braku stosunków dyplomatycznych. Litwa straciła swój status, kiedy w 1986 roku [[Luukas Komorovsky]] został [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|Nadzwyczajnym Przedstawicielem rodu przy ZSRR]]. Politycy litewscy nie zdali sobie sprawy gdy sytuacja polityczna uległa zmianie, co miało w ciągu najbliższych kilku lat fatalne skutki. 

Ambasador Volturi zgodnie z Piątą Konwencją Wileńską pilnował przestrzeganie praw czarodziejów. Ambasada opiniowała wszelkie projekty ustaw gdy dotyczyło to, bezpośrednio i pośrednio, społeczności magicznej, co bardzo nie podobało się nacjonalistom, którzy żądali zaprzestania takich "praktyk". Z roku na rok skarg wysyłanych do Volteru przybywało w zastraszającym tempie. Składali je zarówno politycy, jak i zwykli Litwini, jednak Kajfasz Volturi w pełni ufał swoim ambasadorom w Kłajpedzie. Mianowanie [[Tadeusz Amnel|Tadeusza Amnela]] litewskie władze centralne przyjęli z histerią. Uważano go za Polaka i polityka sprzyjającego Polakom. Rząd starał się wysondować czy istnieje możliwość wyznaczenia innej osoby, ale nadzieje rozwiał sam Kajfasz Volturi proponując w jego miejsce polską księżniczkę [[Krystyna Jagiellonka|Krystynę Jagiellonkę]]. 

Zarówno władze centralne, jak i te lokalne reagowały bardzo ostro, kiedy ambasada prosiła o projekty ustaw dotyczące czarodziejów. Opór był zdecydowanie za słaby i ostatecznie Tadeusz Amnel dostawał tego czego chciał. Większość opiniowanych praw przechodziła bez zarzutów, pomimo że ugadzała w mniejszości narodowe. Dochodziło także krótkich demonstracji, ale to bardzo dało do myślenia Volterowi.