Edytujesz Julius Vulk (sekcja)

==Biografia==

Julius przyszedł na świat w rodowym pałacu jako syn [[Anastas Vulk|Anastasa Vulka]] (1860-1979) i Hortensji Makarenko (1862-1937). W latach 1901-1908 chodził do volterowskiej szkoły dla czarodziejów. W czasie nauki poznawał języki obce. Miał do tego wielki talent. Oprócz języka włoskiego poznał francuski i angielski. Gdy kończył edukację uczył się jeszcze niemieckiego i rosyjskiego. Samodzielnie je "ukończył" rok zakończeniu szkoły. Wbrew stanowisku rodziny pozostał w Volterze na studiach dyplomatycznych. Profesorowie oczekiwali po nim zasadniczego podejścia do nauki. Rozczarował ich jednak gdy przejawiał wierność wobec Bułgarii. Studia ukończył w 1915 roku. Volturi nie zaproponowali mu pracy w dyplomacji ze względu na negatywną ocenę uczelni. W Italii poznał Magdalenę Abruzzo, z którą ożenił się. Z tego związku przyszło na świat czworo dzieci, w tym syn i dziedzic [[Orion Vulk (1918)|Orion]] (ur. 1918). Jeszcze przed narodzinami Oriona złożył wniosek w sprawie przyjęcia do dypplomacji niższego rzędu, na co miał spore szanse. Spełniał wszystkie wymagania - m.in. związał się z obywatelką Italii. Niestety wyjazd do Bułgarii przekreślił ostatecznie szanse Juliusa w dyplomacji. Za to jego osobę docenił rząd cara Borysa III. W latach 1919-1928 pracował w ministerstwie spraw zagranicznych. Odbył kilka ważnych misji dyplomatycznych jak np. do Związku Radzieckiego czy Stanów Zjednoczonych. Często miał styczność z volterowskimi dyplomatami. Dlatego niejednokrotnie załatwiał z nimi oficjalne i prywatne interesy. W 1928 roku minister magii [[Anastas Vulk]] mianował go szefem ochrony z bułgarskiej strony dla [[Ludwika Karolina Avidian (1845-1971)|Ludwiki Avidian]] [[Ambasadorowie Volturi w Bułgarii|ambasadorki Volturi w Sofii]]. Współpraca trwała niemal przez trzy lata, kiedy to została odwołana do Volteru. Julius zarządzał siłami pilnującymi porządek, a także współuczestniczył w transporcie najważniejszych pracowników dyplomatycznych po kraju. 

[[Boris Cherno]] zaproponował Vulkom, aby nastąpiła wymiana pokoleniowa w ministerstwie magii. W 1934 roku nowym ministrem miałby został właśnie Julius, a po nim kolejny z rodu Cherno. Propozycja została oczywiście odrzucona. Oczywiście nie można było pozwolić, aby młody i ambitny czarodziej knuł za plecami rządzących, dlatego w listopadzie 1932 roku powołano go w skład rządu. Julius odpowiadał za edukację i szkolnictwo wyższe. Jego jedynymi działaniami jakie podjął to zwiększenie godzin lekcyjnych języków obcych. Uważał, że pozwoli to zrozumieć narody żyjące wokół kraju. W tajemnicy przed ministrem magii i rodziną stworzył projekt nowego prawa wyborczego. W jego ocenie obecny system prawny nie przetrwa w czasie ogromnego kryzysu międzynarodowego. Po obaleniu duumwiratu czarodzieje mieliby wybierać i ministra magii i parlament czarodziejów. Pełna demokratyzacja na pewno nie zostałaby przyjęta z otwartymi ramionami przez Borisa Cherno czy Vulków. Niestety plany ujawnił jego asystent w listopadzie 1936 roku. Julius został pozbawiony wszelkiej władzy. A dla bezpieczeństwa ministerstwa magii umieszczono go w więzieniu politycznym. Dzięki wcześniej zawartym koneksjom wypuszczono go na wolność z nakazem opuszczenia kraju. W 1938 roku wstąpił do armii francuskiej. Walczył w wojnie 1940 roku, kiedy to wermacht z łatwością pokonał Francję. Dostał się do niemieckiej niewoli, ale uwolniono go, tak jak poprzednio dzięki koneksjom. Minister magii Bułgarii Boris Cherno zezwolił mu na powrót. Sam Julius był bardzo przeciwny, aby jego syn zaciągnął się do armii niemieckiej. Wielokrotnie mu o tym mówił i pisał. Także wtedy gdy Niemcy zwycięsko atakowali Francję. Pozostał bezczynny do 1944 roku, kiedy to musiał opuścić ojczyznę. Udał się do Volteru. Przez kolejne lata podróżował po Europie, aby zapomnieć o traumie. W ten sposób przetrwonił cały osobisty majątek. Przed wylądowaniem w rynsztoku ocalili go dawni przyjaciele. To dzięki nim stanął na nogi. W latach 1956-1966 uczył języka francuskiego w prywatnej szkole im. Leonarda da Vinci w Rzymie. Przez krótki okres był nawet jej dyrektorem. W 1969 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Pracował dla Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów jako tłumacz. Przeszedł na emeryturę w 1988 roku. Dzięki staraniom Amerykanów po powrocie do Italii otrzymał włoskie obywatelstwo. nie wrócił do Bułgarii po obaleniu komunistów. Mieszkał sam niedaleko starożytnej Via Appia. Zmarł wieku blisko 125 lat.

[[Kategoria:Seniorzy rodu Vulk]]