Edytujesz Emily DeWitt Bukater (sekcja)

==Biografia==

Emilia urodziła się w nowojorskiej rezydencji swoich rodziców. Była ich jedynym dzieckiem. Rodzina kładła ogromny nacisk, aby dziewczynka szybko rozwijała skrzydła. Rodzice nie zawiedli się na niej, ponieważ poprzez swój wrodzony upór przyswajała ogromną ilość wiedzy. Do siedemnastego roku życia pobierała nauki w domu. Program nauczania oprócz matematyki, historii, angielskiego obejmował naukę haftu, szycia czy śpiewania. W latach 1889-1891 przebywała na pensji w Paryżu. Nauczyła się tam świetnie języka francuskiego, etykiety oraz najnowszej mody. W kręgach arystokracji uchodziła z osobę potrafiącą dobrze wyczuć nastroje innych ludzi. Do domu wracała jednak już pełna obaw, ponieważ rodzice kazali jej wyjść za mąż za kuzyna [[Peter DeWitt Bukater|Piotra De Witt Bukater]]. Z początku widziała w nim nudnego, monotonnego człowieka. Za dużo pracował, a przy tym osiągał mizerne wyniki. Z drugiej strony był dla niej kochany i dojrzały emocjonalnie, w którym można znaleźć solidne oparcie. Urodziła jedną córkę [[Rose Dawson (DeWitt Bukater)|Rose]] (1895-2001). Wraz z upływem lat zdała sobie sprawę, że to małżeństwo doprowadzi do finansowej ruiny rodzinę. Jako kobieta nie miała dostępu do finansów, aby nie mogła "szkodzić im". Mąż nie pozwalał jej decydować o niczym co miało wspólnego z zarabianiem pieniędzy. Dopiero pod koniec 1911 roku zdała sobie sprawy z bankructwa DeWitt Bukaterów. Piotr przestał całkowicie podejmować jakiekolwiek próby ratowania tego co zostało, dlatego Emilia wzięła sprawy we własne ręce. Postanowiła wydać córkę za [[Caledon Hockley|Caledona Hockleya]] będącego ostatnią deską ratunku. Mężczyzna bardzo chętnie przystał na to ze względu na urodę Rose. Plany pokrzyżowała katastrofa [[Titanic]]a. 

Po tym wydarzeniu zamieszkała z niedoszłym zięciem jako specjalny gość. Z biegiem lat straciła wszystkie swoje oszczędności przez co popadła w biedę. Będąc uzależniona od Hockleya powoli stawała się służącą. W 1931 roku zatrudnił ją w formalnie jako krawcową. Po ponad dwudziestu latach wyrzucono ją z domu. Była już ponad 80-letnią kobietą. Życie bezdomnej przerażało ją. Została sama na świecie, nie mogła w żaden sposób pracować, a w dodatku jeszcze chorowała na płuca. Gdy już straciła nadzieję niespodziewanie nieznajoma kobieta zastrzeliła dwóch napastników chcących okraść Emily z ostatnich pieniędzy. Starsza kobieta po raz pierwszy od 42 lat ujrzała swoją córkę - Rose. Decyzją [[Merowingowie|Merowingów]] umieszczono ją w domu spokojnej starości w jednych spod paryskich domów starców. Zapewniono jej nie tylko opiekę zdrowotną, ale i utrzymywała stałe kontakty z córką. Nigdy nie rozmawiały o wydarzeniach z 1912 roku. Na łożu śmierci powiedziała Rose: 
{{Cytat|Titanic nas rozdzielił na prawie pół wieku, ale teraz umieram szczęśliwa przy Tobie}}

[[Kategoria:Ród Dewitt Bukater]]