Edytujesz Edmund Lizzouroe (sekcja)

==Biografia==

Przyszedł na świat w bogatej inteligenckiej rodzinie. W latach 1926-1933 chodził do szkoły dla czarodziejów w Volterze. Był to bardzo duży wydatek dla jego rodziny. Samo uczenie się było darmowe, ale utrzymanie w stolicy czarodziejów należało już do bardzo drogich. Po zakończeniu edukacji skończył kurs nauczycielski i po powrocie do Praii został nauczycielem eliksirów. W latach 1936-1941 studiował eliksiry w Lizbonie, a następnie doktoryzował się w Nowym Jorku. Stopień doktora nauk chemicznych uzyskał w 1945 roku.

Po powrocie do kraju przez wiele lat wykładał eliksiry w szkole i na uczeni w Praii. Uczniowie i studenci bali się go, ponieważ był to ogromnej postury człowiek ze srogim spojrzeniem. Nikt nie chciał go zezłościć, dlatego bacznie się uczyli. W latach 1962-1977 pełnił funkcję rektora uniwersytetu. 

Działalność polityczna Edmunda była o tyle utrudniona przez jego biały kolor skóry. Rodzimi, czarnoskórzy mieszkańcy Zielonego Przylądka niezbyt mu ufali. Część przeciwników uważało, że już na uczelni tworzył podległe Portugalii stado niewolników. Oczywiście ta krzywdząca opinia niczym nie odpowiadała rzeczywistości. Edmund zawsze uważał, że każdy naród ma prawo samemu decydować o sobie. W 1975 roku kraj uzyskał niepodległość od Portugalii. Edmund po zakończeniu pełnienia funkcji rektora został doradcą prezydenta w kwestiach magicznych. 

W 1990 roku uczestniczył w tworzeniu prezydenckiego projektu [[Układ z Volteru (1990, 16 lipca)|układu]] z rodem Volturi. Wprawdzie nie został jego sygnatariuszem, to od razu stał się głównym kandydatem na ministra magii.

W dniu 30 października 1990 roku stanął w [[Wybory Ministra Magii Praii w 1990|wyborach]] przeciwko Pedro Ruilla (1922-2018). Zwyciężył już w pierwszej turze. Urząd objął 16 dni później. Jego [[Rząd zielonoprzylądkowych czarodziejów Edmunda Lizzource I|rząd]] reprezentował liberalną politykę społeczną i konserwatywnie ekonomiczną. Uważał, że czarodzieje skorzystają na otwarcie swoich rodzin na niemagicznych mieszkańców państwa. O tyle te gospodarcze nastąpiło bardzo szybko, to społecznie, zwłaszcza w kwestiach małżeństw, praktycznie wcale. Krytycy polityczni ministra magii wskazywali, że chce rozmydlenia granicy pomiędzy społecznościami do tego stopnia, że władza państwowa będzie miała bezapelacyjną przewagę nad ministrem magii. Edmund bardzo dobrze współpracował z volterowskim przedstawicielstwem. [[Annabel Roserade]] stanowiła świetną ochronę przed niebezpiecznymi dla czarodziejów pomysłami władz państwa. Dlatego krytycy polityczni ministra nigdy nie znaleźli dowodów na swoje oskarżenia. W 1994 roku [[Wybory Ministra Magii Praii w 1994|uzyskał reelekcję]]. Druga kadencja nieznacznie różniła się od poprzedniej tym, że [[Rząd zielonoprzylądkowych czarodziejów Edmunda Lizzource II|rząd]] wycofał postulaty dotyczące promocji małżeństw mieszanych. Głównym powodem takiego kroku było negatywne postanowienie [[Wielki Sędzia Volteru|Wielkiego Sędziego Volteru]] [[Kajfasz Volturi|Kajfasza Volturi]] (1871-2010) dotyczące interpretacji wyboru ministra magii. 
W 1998 roku następcą Edmunda został [[Patrick Vassergroth]] (ur. 1942). W latach 1998-2002 pełnił funkcję szefa departamentu edukacji. Po zakończeniu kadencji w rządzie swojego następcy przeszedł na emeryturę. Przez kolejne lata żył w kampusie uniwersyteckim gdzie zmarł.