Edytujesz Czysta krew (sekcja)

==Pojęcie czystości krwi na przestrzeni czasu==
Obecnie bardzo trudno jest opisać różnorodność znaczenia czystości krwi. Najlepiej jest opisać każdą cywilizację z osobna i jak postępował proces zmian w znaczeniu terminu. Dzięki czemu można zobaczyć podobieństwa pomiędzy nimi, a także różnice i jak przebiegały zmiany. 

===Mezopotamia===
W świecie antycznym pojecie czystość krwi miało różny charakter. W Mezopotamii gdzie wykształciły się trzy wielkie rodu - Volturi, Cullenowie i Lukanosi oznaczało, że pochodzą bezpośrednio od bogów. Dlatego z całą zawziętością pilnowano, aby społeczność pozostała jednorodna kosztem nawet małżeństw w bliskiej rodzinie. Według ówczesnego sposobu myślenia czarodzieje z trzech rodów tytanicznych należy traktować jak monarchów, a co oznaczało, że mogą pojąc za mężów i żony tylko osoby równej krwi. W III tysiącleciu p.n.e. grono rodów czystej krwi znacznie się poszerzyło przez zmiany w prawie. Spowodowane to było faktem, że kolejne pokolenia przychodziły na świat co raz słabsze. Siła mocy znacznie osłabła i nigdy jej nie odbudowano. W kwestii małżeństw bardzo przestrzegano monogamię. Mężczyzna mógł poślubić nieczarodziejkę tylko wtedy kiedy była córką władcy ważnego miasta-państwa. Ta zasada nie dotyczyła kobiet. Pojęcie czystości krwi w ciągu tysiąca lat uległo, więc złagodzeniu. Dotyczyło nie tylko czy osoba włada magia, ale brano pod uwagę status społeczny. Dlatego też karano śmiercią czarodziejów wiążących się z osobami niższych kast. Po opuszczeniu Mezopotamii przez trzy wielkie rody zasady uległy ponownie rozluźnieniu. W dalszym ciągu przy mieszanych małżeństwach ważny był status społeczny, ale czarodziej mógł pojąć za żonę członkinię arystokracji. Oznaczało to spadek pozycji magii w społeczności Międzyrzecza. Natomiast utrzymano rygorystyczny zakaz pełnienia funkcji monarszych. Uważano, że jest to niegodne osoby władającej magią. Pozycja czarodziejów w kulturze zaczęła podupadać wraz z upadkiem Mezopotamii i wzrostem znaczenia Egiptu. W XV w. p.n.e. nastąpiło zaostrzenie zasad. Zakazano tworzenia nowych rodów magicznych. Od tej pory 134 familie tylko pomiędzy sobą mogły się krzyżować. Do czasu podboju przez Aleksandra Wielkiego powstały trzy kasty społeczne. Pierwsza - arystokraci - posiadali blisko 75% całego majątku czarodziejów. Wobec nich prawo było najsroższe w kwestiach małżeństw. Mogli wiązać się z osobami tylko i wyłącznie z tej samej grupy. Dla pozostałych kast jedynymi ograniczeniami jakie im nadano to zakaz stosunków seksualnych z arystokratami i z niemagicznymi osobami.

=== Starożytny Egipt===

Do czasów Starego państwa czarodzieje rzadko kiedy odwiedzali kraj Daru Nilu. Skomplikowana sytuacja polityczna w Mezopotamii i ogromne bogactwa Egiptu skłoniły trzy wielkie rody do przybycia nad Nil. Faraonowie traktowali ich jak wysłanników bogów. Równym im i samym władcom. Zasady czystości krwi przeniesiono żywcem na nowy grunt. Ale i one po dwóch stuleciach uległy rozluźnieniu jak nigdy dotąd. Wprowadzono dwie kategorie pojęcia - czystość krwi rodów tytanicznych i czystość krwi czarodziejów niższych. Ta pierwsza grupa zachowywała status niezależnie na pochodzenie małżonków. Zakazano małżeństw pomiędzy rodzeństwem, wstępnymi i zstępnymi. Niżsi czarodzieje to tacy, którzy przybyli wraz z wielkimi rodami. Aby nie stracić swojego statusu nie mogli brać za małżonków osoby niższego stanu niż arystokracja. Razem z powstawaniem kolejnych rodzin zaczęto myśleć nad wprowadzeniem ograniczeń i tak za Ramzesa II Wielkiego członkom drugiej kategorii zakazano poślubiać nieczarodziejów niżej urodzonych niż potomków monarchy. Krok ten doprowadził do wygaśnięcia 3/5 rodzin. Ale za to czarodzieje utrzymali nie tylko swój status społeczny, ale też substancję majątkową. Lukanosi i Volturi zdobyli ogromną władzę w kraju. W dobie kryzysu to oni pomagali spajać państwo. Ten Duumwirat nie podobał się kapłanom boga Amona. Wielokrotnie próbowali doprowadzić ich do upadku poprzez negowanie ich pochodzenia. Z boku na to wszystko patrzyli Cullenowie. Ich pozycja w przeciągu kilkuset lat od przybycia do Egiptu spadła do poziomu marginalnego. Volturi jednak nie chcieli, aby spadli do niższej kasty dlatego jeszcze za Ramzesa II Wielkiego kojarzyli wszystkich członków rodu z krewnymi faraona. Powstały triumwirat mógł zdecydowanie bardziej odpierać ataki kapłanów boga Amona. Podstawowym problemem walki o zrzucenie zależności od czarodziejów był fakt, że w XIX wieku p.n.e. powołano urzędy seniorów. W czasie rewolucji religijnej Echnatona trzy wielkie rody poparły władcę. Po upadku reformy przez jakiś czas wycofali się z bieżącej polityki. Równocześnie propagowano zakaz małżeństw z osobami pozbawionymi magii. Stan ten trwał około 120 lat. Wraz z upadkiem mocarstwowej pozycji kraju trzy wielkie rody podzieliły kraj na trzy strefy wpływów. Pojęcie czystości krwi zaczęło się rozmywać. Przede wszystkim lekceważono zakaz ślubów z bardzo bliską rodziną. W IX w. p.n.e. udokumentowano przypadki zaniku magii. [[Astegos]]i stanowili prawie 30% dzieci czarodziejów. Wobec takiego obrotu sprawy nastąpiło znaczne rozwarstwienie społeczne. Seniorzy [[Albus Cullen (896 p.n.e.-778 p.n.e.)|Albus Cullen]]  (896 p.n.e.-778 p.n.e.), [[Marduk Volturi]] (933 p.n.e.-788 p.n.e.) pod przewodnictwem [[Amenchotep Lukanos|Amenchotepa Lukanosa]] (925 p.n.e.-787 p.n.e.) w 794 roku p.n.e. ustalili [[Prawo III tablic]]. Podzieli czarodziejów na trzy kasty. Pierwsza to magiczne rody królewskie. Mieli prawo do małżeństwa tylko z czarodziejami, mających rodziców i dziadków władających magią, ze wszystkimi pozostałymi grupami. Jest to grupa zamknięta, do której nie można awansować. Przynależność do pozostałych grup jest uzależniona od posiadanego majątku. Druga to arystokracja. Nie mogli brać za partnerów osoby nie władające magią. Jedynym wyjątkiem są dzieci faraona. Ale tylko mężczyźni mieli takie prawo. By być zaliczonym do arystokracji należało posiadać majątek w wysokości co najmniej 400 talentów. Trzecia grupa to szlachta - zwykli czarodzieje. Podobnie jak wszystkie kasty oni musieli przestrzegać zakaz mariaży z nieczarodziejami. Nie przewidywano żadnych odstępstw. Prawo III tablic utrzymało się kiedy najpierw większość przedstawicieli Lukanosów, a następnie Volturi przybyli na Płw. Apeniński. Cullenowie potem przenieśli się do Grecji. Podbój Egiptu przez Aleksandra Wielkiego przyniósł zupełną zmianę w pojmowaniu czystości krwi. 

===Imperium Aleksandra Wielkiego===

Aleksander Wielki był wielkim wielbicielem magii. Sam osobiście bardzo żałował, że nie jest czarodziejem. Jego jedna z żon była potomkinią Lukanosów. Uważał zastane w czasie podbojów magiczne porządki za archaiczne lub bardzo nierealne. Wprowadzał swoje normy prawne, które utrzymywały się przez kilka wieków. Mimo swojej fascynacji likwidował kasty społeczne gdzie czarodziejów traktowano jak monarchów czy bogów. Zasilali grono arystokracji będącej na usługach władcy. Czystość krwi oznaczało to, że dana osoba włada magią. Zlikwidowano zakaz poślubiania nieczarodziejów. [[Astegos]]ów traktowano na równi z czarodziejami. Aleksander Wielkie nie napotkał zbyt dużego oporu we wcielaniu swojego planu, ponieważ trzy wielkie rody były bardzo daleko od Bliskiego Wschodu, a pozostali na miejscu przedstawiciele chcieli po prostu ułożyć z nowym władcą dobre stosunki. Niemniej pod koniec panowania Aleksandra przywódca świata magicznego [[Hammurabi Lukanos]] (467 p.n.e.-329 p.n.e.) postanowił rozprawić się z władcą. Doprowadził poprzez swoich szpiegów do buntu przeciwko dalszym podbojom i zmusił wojsko do powrotu. W Babilonie osobiście chciał zakończyć sprawę. [[Zabójstwo Aleksandra III Wielkiego]] położyło kres dalszym zmianom. Jednak nie można było cofnąć to co zostało już zniszczone. Lukanosi zaakceptowali ostatecznie reformy. Nie zakazywali ich w miejscu gdzie obowiązywały, ale równocześnie zachęcali do zachowania mocy w jak najczystszej postaci. Poza dawnym imperium utrzymano bardzo srogie zasady. Na początku I w. p.n.e. perskie i egipskie społecznoci magiczne wprowadziły ograniczenia co do możliwości zawierania małżeństw z nieczarodziejami. 

===Daleki Wschód===

Powszechnie czarodziejów uważano W Chinach za wysłanników bogów i za osoby święte. Nigdy nikomu nie udało się pozbawić życia czarodzieja, a sama społeczność miała o sobie bardzo wysokie mniemanie. Małżeństwa pomiędzy czarodziejem a osobą pozbawioną magii uważano za obrazę całego klanu. Karano za to śmiercią. Potomstwo z takich związków ścigano i zabijano. Około w XIV w. p.n.e. zauważano, że co raz częściej występują choroby, które do tej pory były bardzo rzadkością. Rodzili się nie tylko [[Astegos|astegosi]], ale ludzie władający magią chorowali na [[Moria Volentas Magicae|śmierć magii]]. Długo nie potrafiono znaleźć rozwiązania. Wiele rodów wyginęło. Czas życia zdecydowanie uległ skróceniu ze średniej 110 do 45-50 lat. W X w. p.n.e. znaczna część rodów sprzeciwiła się zakazowi ślubów tylko wewnątrz społeczności. Po raz pierwszy sprowadzono magicznych małżonków z Korei czy Japonii. Rozluźniono zasady pojęcia czystości krwi. Dostosowano je do koreańskich i japońskich wymogów. Raz na trzy pokolenia jest możliwe posiadanie jednego krewnego nie będącego czarodziejem. W Chinach zasady te przetrwały aż do przejęcia władzy przez komunistów. Inaczej miało miejsce w Japonii. Po ponad dwóch tysiącach lat czarodzieje zostali zepchnięci do podziemia. Prześladowania spowodowały, że choć nadal pozwalano na niemagicznych partnerów to starano się nie robić tego. W Korei aż do dnia dzisiejszego pozostały starożytne zasady..

===Starożytny Rzym===

Rzymianie od początku swojej cywilizacji żyli razem z czarodziejami w pokoju i harmonii. W zdecydowanej mierze magowie byli to arystokraci odpowiedzialni w pierwszych wiekach za obronę. W 753 roku pn.e. zabezpieczyli nowozałożony Rzym świętym ogniem w zamian za pełne zaakceptowanie zasad czystości krwi. Najważniejsze rody nigdy nie traciły swojego statusu, ponieważ za nimi stoją czyny, dokonania a także majątek. Lukanosi, jako przywódcy świata czarodziejskiego, stali na straży porządku w sferze czystości krwi. Wydawali pozwolenia na nierówne małżeństwa. W dobie republiki powstało wiele zamożnych rodów, ale nigdy oni nie uzyskali rangi arystokratów. W 447 roku p.n.e. [[Ra Lukanos (579 p.n.e.-434 p.n.e.)|Ra Lukanos]] (579 p.n.e.-434 p.n.e.) ustanowił wysoką szlachtę. Dla nich pojęcie czystości krwi oznaczało, że mają odpowiednie majątki, są kultywowane tradycje magiczne i członkowie rodów zawierają odpowiednie małżeństwa. Nie zakazał mariaży z niemagami, ale musieli uzyskać pozwolenie na zawarcie ślubu. Równocześnie w zasadzie zamknął możliwość nobilitacji czarodziejom do dwóch najwyższych kast. Bywało często tak, że w magicznej części senatu zasiadali przedstawiciele najniższej grupy społecznej spokrewnionej z niemagiczną arystokracją. W 255 roku p.n.e. [[Aleksander Lukanos]] (377 p.n.e.-229 p.n.e.) wydał polecenie uznające takie osoby za czystokrwiste z racji pełnienia urzędu. Urzędowa czystość krwi zanikła wraz z upadkiem Imperium Romanum. Cesarstwo okresu pryncypatu przyniosło zmiany w kwestii małżeństw arystokracji. Uczyniono klauzulę, na mocy której raz na dwa pokolenia jest pozwolone by w rodzie czystej krwi była jedna osoba niemagiczna, ale równa pochodzeniem. Państwo rzymskie nie wtrącało do zasad aż do czasów rządów Dioklecjana. Cesarz bardzo chciał, aby panujący monarchowie sami władali magią. Lukanosi w żaden sposób nie życzyli sobie czarodzieja-cesarza. [[Kasiopejusz Lukanos]] (174-303) w 297 roku zakazał magom zajmowanie najwyższych stanowisk w państwie z monarchą na czele. Dioklecjan postanowił zemścić na czarodziejach ogłaszając państwową wersję zasad czystości krwi. Od tej pory polegała tylko na tym, że jest to osoba władająca magią. Automatycznie należą więc do arystokracji. Cesarz zniósł też wszelkie ograniczenia względem pełnienia funkcji. Czarodzieje w większości pozostali wierni Lukanosom. Po abdykacji Dioklecjana [[Imhotep Lukanos]] (196-341) wymógł na Konstantynie I Wielkim wycofanie cesarskiego prawa. W 315 roku Imhotep potwierdził obowiązywanie sytuacji prawnej rodów czystej krwi przed reformami Dioklecjana. W IV i V wieku w czasie Wielkiej Wędrówki Ludów czarodzieje nie wiązali się z napływowymi ludami. Choć prawnie nigdy tego im nie zakazano to wśród magów panowało poczucie, że tylko obywatele Rzymu są godni magii. Wraz z upadkiem zachodniej części imperium musieli sami poradzić sobie z ogromnym kryzysem.

===Starożytna Grecja===

Ateny i Sparta w ciągu wieków stanowiły prym w Helladzie. Ich stosunek do czarodziejów i zachowania czystości krwi miał ogromny wpływ na cały kraj. Nie istniały ograniczenia co do zawierania związków małżeńskich, ponieważ nie istniało rozbudowane pojęcie rasy czarodziejów. Traktowano ich na równi w społeczeństwie. Nie zakazywano im pełnienia funkcji publicznych. Władza Lukanosów nie była tam zbyt silna. Cullenopwie osiedlili się na tych terenach około X w. p.n.e. Uznawali ich prymat. Kilka razy czarodzieje zdobywali władzę. W Atenach Pizystrat dokonał zamachu stanu. Powołał czarodziejską dynastię. Prawdopodobnie był spokrewniony z Lukanosami lub Cullenami. W Sparcie natomiast obaj monarchowie często byli czarodziejami. [[Astegos]]ów nie traktowano jak kogoś gorszego, ale jak łącznik pomiędzy światami. Podbój Grecji przez Rzym nic nie zmienił. Pojęcie czystości krwi nigdy nie zostało rozbudowane aż do pełnego średniowiecza.

===Kultura Arabska===

W ocenie tej kultury czarodzieje są wrogami religii, ponieważ niegdyś jeden z nich zaatakował Mahometa. Niemniej jednak starożytne rody, które przetrwały islamizację w Egipcie, Babilonii i Asyrii nigdy nie wyrzekły się swojej mocy. Pojęcie czystości krwi ulegało kilkakrotnym zmianom. Z początku osoba wiążąca się z wyznawcą Allaha traciła automatycznie swój status i przez to ochronę społeczności. W czasie wielkich czystek w IX-X wieku powstały cztery ośrodki magiczne, które stały się hermetyczne dla obcych. Wygnano z nich niemagów. Przez blisko 100 lat w Kairze, Bagdadzie, Ur i Damaszku czarodzieje mogli znaleźć bezpieczny zakątek. Komunikacja pomiędzy nimi praktycznie nie istniała. Czystość krwi wówczas nie miała żadnego znaczenia, ponieważ każdy w magicznych miastach władał mocą. Gdy pod koniec X wieku [[Styksowie|styksowie]] przywrócili pomiędzy bliskowschodnimi ośrodkami komunikację rozpoczęto wymianę genów. W 1007 roku [[Tutenchamon Volturi (881-1018)|Tutenchamon Volturi]] (881-1018) odwiedzając te tereny gorąco pochwalił za zachowanie czystości rasy. Po okresie wojen nastał czas spokoju i rozwoju. W pewnym momencie to czarodzieje z Bliskiego Wschodu byli siłą przewodnią w magicznej nauce. Powstało wiele nowych rodów spokrewnionych z rodzinami panującymi. Czarodzieje pomogli Arabom wyprzedzić Europę na polu sztuki wojennej. W XIV wieku nastąpił kres wolności przez doktrynalne zmiany w islamie. Czarodziejów zamykano w więzieniach za ateizm lub po prostu zabijano. W mieszanych rodzinach dochodziło do zbrodni zabójstw magicznych krewnych. Wówczas wykształciła się zasada, że nie jest dozwolone mieszanie krwi magicznej z niemagiczną. Dla bezpieczeństwa ograniczano wszelkie kontakty z muzułmanami do minimum. Każde domostwo ochroniono specjalnymi barierami krwi. Volturi wysyłali styksów, aby patrolowali osiedla, ale szybko okazało się to nie możliwe przez skąpe siły. Główny magiczny ród chciał chronić tych co pochodzą z rodzin przedmahometańskich, ale już nie samych arabskich. Tych drugich uważali za mniej wartościowych. W 1648 roku Turcja wyraziła zgodę na ochronę czystości krwi. Prawnie zakazali związków z czarodziejami. Najsłabiej to prawo obowiązywało na ziemiach egipskich. Tam przetrwała tradycja staroegipska. 

W czasach współczesnych pojęcie ma różne odcienia znaczenia. W Iranie, Płw. Arabskim i Mali gdzie uprawianie magii jest karane śmiercią społeczność czarodziejów usuwa wszystkich tych co zwiążą się z muzułmanami. Najstarszy rodziny, aby zmyć plamę ze swojej krwi, musi osobiście wymierzyć śmierć zdrajcy. W Turcji, Syrii, Libanie i Jordanii czarodzieje cieszą się na tyle wolnością, że za małżeństwa z niemagami nie jest wymierzana śmierć, ale są one mimo wszystko nietolerowane jako nierówne. 

W czasie walk z Państwem Islamskim czarodzieje na zagrożonych terenach mieli absolutny zakaz utrzymywania stosunków z miejscową ludnością. Jeśli były mieszane rodziny to także uznawane takie osoby za czystokrwiste, ponieważ terroryści ISIS traktowali ich na równi z czarodziejami. Gdy tylko było to możliwe ewakuowano ich w bezpieczne miejsce. 

===Europa===

Upadek zachodniej części Imperium Rzymskiego jeszcze przez około 150 lat po fakcie nie odcisnęło się na zmianie poglądów. W tym czasie liczba rodów czystej krwi znacznie uległa pomniejszeniu. Część została wymordowana przez nadciągające hordy barbarzyńców, a inne pozwalały na przyjmowanie niemagów. Wyłaniały się nowe rody, które za nic miały czystość krwi. Takim przykładem są Merowingowie i Karolingowie - kpili sobie z Lukanosów, że są mniej ludzcy niż zwierzęta. Rzymska elita dbając o swoje bezpieczeństwo również zaczęła nie przestrzegać zasad. Główny ród nie mógł zbytnio działać przez pogłębiający się kryzys. Lukanosi w 516 roku zezwolili na nową zasadę, że co w drugim pokoleniu można mieć wśród przodków niemaga. [[Augustyn Lukanos]] (382-523) próbował choć w małym stopniu dostosować prawo do nowej sytuacji. Ale i ono już pod koniec wieku znajdowało się tylko na papierze. Następca Augustyna [[Optimus Lukanos]] (403-536) stanowił świetny przykład braku poszanowania dla ustalanych przez siebie zasad: Volter w 526 roku otwarto dla niemagów. Choć bardzo negatywnie ich przyjęto to potraktowano przybyłych jak świeże mięso rozpłodowe. Sami Lukanosi sięgnęli po nie. W VII wieku pojęcie czystość krwi oznaczało jedynie fakt posiadania mocy magicznej. Nagle w 702 roku [[Valar Lukanos (589-722)|Valar Lukanos]] (589-722) roku ogłosił politykę "restaurację krwi". Zakazał nie tylko małżeństw mieszanych, ale też branie za męża czy żonę czarodzieja mającego niemagicznego rodzica. Wiele starych rodów uznało to za świetny posunięcie, ale nie przyjęło się szeroko przez co raz słabszą pozycję Lukanosów w samym Volterze. Co raz bardziej silni Volturi nie wyjawiali swojego zdania na ten temat, aby przez przypadek nie udzielić poparcia wrogom. Od początku lat 40. VIII wieku trwała regularna wojna o przywództwo. Ostatecznie w 753 roku [[Lucjusz Volturi (672-795)|Lucjusz Volturi]] (672-795) zwyciężył w wojnie. Pierwsze co zrobił to potwierdził akt w 702 roku. Uznał też nowe rody. W 855 roku [[Leon Volturi (745-882)|Leon Volturi]] (745-882) wprowadził złagodzoną wersję definicji prawa: raz na dwa pokolenia w rodowodzie jest dozwolony niemag. W XV-XVI wieku nastąpiła ogromna rewolucja. Prześladowania czarodziejów doprowadziły do otwartej wojny. Volturi walczyli praktycznie w całej Europie. W Italii, Francji i Niemczech skupiły się główne walki. Równocześnie narodziło się zamknięcie społeczności magiczne m.in w krajach gdzie spadło najcięższe uderzenie militarne czy Anglii. Volturi uznali zmiany za pozytywne i sami je promowali. Rody czystej krwi wywyższały się ponad innych, ponieważ w ich rodzinach miało nie być niemagów. Niechęć do ludzi pozbawionych magii już nigdy nie zniknęła. Liczba rodów czystokrwistych była zdecydowanie za mała, aby utrzymać hermetyczność na ludzi z zewnątrz. Ukrywano przypadki gdy do ich rodzin wchodziły osoby mające zdecydowanie nieodpowiednie pochodzenie - albo byli czarodziejami np. w drugim pokoleniu lub nawet nie władali magią. W XVIII wieku społeczności uległy uszczelnieniu. Sprowadziło to na nie widmo wyginięcia. Poluzowanie zasad nastąpiło w XX wieku gdy spadła płodność. Niektóre rody, zwłaszcza italskie, nie przejmując się zasadami odświeżali swoją krew poprzez małżeństwa z nowym pokoleniem magów.

===Ameryka===

Idea czystości krwi pojawiła się przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Było to spowodowane obecnością rodu Volturi. Choć kolonialna przeszłość odcisnęła się na pamięci Amerykanów. To postkolonialne rody patrzyły na swoje interesy niezależnie od tego czy ktoś włada magią. Sytuacja uległa zmianie na początku XX wieku. Jednak przyjęte zasady w niczym nie przypominały tych Europejskich. Czystość krwi polegała na tym, że ktoś włada mocą. Kanadyjscy Volturi wiązali się z miejscowymi czarodziejami. Italska rodzina niezależnie od swoich poglądów traktowała to jak odświeżenie genów. To czego oni nie mogli zrobić jako główna linia, zrobiły to poboczne gałęzie.