Edytujesz August Clemens von Saafeld (sekcja)

==Biografia==

August przyszedł na świat w niemieckiej części Brukseli jako trzecie dziecko i jedyny syn Clemensa von Saafelda (1775-1847) i Lizandry de Courche (1778-1849). W wieku jedenastu lat rozpoczął naukę w volterowskiej szkole dla czarodziejów. W 1818 roku zdał egzaminy końcowe i wrócił do Brukseli. Sprawnie działał przy flamandzkiej partii czarodziejów. Czynnie uczestniczył w wojnie o niepodległość Belgów. Mimo wkładu jaki wnieśli czarodzieje król Leopold I Koburg nie chciał wyrazić zgody na utworzenie niezależnego od niego ministerstwa magii. Jednakże sytuacja polityczna zmusiła władcę do zdobycia przychylności [[Lucjusz Volturi|Lucjusza Volturi]], a nie mógł tego inaczej zrobił niż poprzez [[Akt łaski króla Belgów Leopolda I dla czarodziejów|utworzenie czarodziejskiego urzędu centralnego]] z wybieralnym ministrem na czele z bardzo dużą autonomią w ramach Belgii pod auspicjami rodu Volturi.

Początkowo nikt nie wierzył, że August może mieć szanse na wybór, ale wśród czarodziejów był znany ze swojej odwagi w czasie wojny. Jego kontrkandydatem był [[Mattias de Grijs]]. [[Wybory Ministra Magii Belgii w 1834|Głosowanie]] miało miejsce 26 czerwca 1834 roku. August zdobył już w pierwszej turze ponad połowę głosów. W dniu 1 sierpnia 1834 roku [[Rząd belgijskich czarodziejów Augusta von Saafeld I|objął urząd]]. Do jego zadań należało zbudowanie sprawnie działającej administracji czarodziejskiej w kraju. Należy zaznaczyć przy tym, że król Leopold I liczył na wpływ na obsadę urzędów w ministerstwie i w jednostkach mu podległych. August von Saafeld miał dobre stosunki z ambasadą Volturi w Niderlandach, dzięki czemu w razie konfliktu z władcą miał po swojej stronie [[Mateusz Atrox (1746-1866)|Mateusza Atroxa]]. Administracja czarodziejska pozostała niezależna od władzy królewskiej. 16 października 1835 roku utworzono gubernatoraty w Brukseli i Antwerpii. Minister magii wyznacza gubernatorów na trzyletnią kadencję. [[Wybory Ministra Magii Belgii w 1838|W 1838 roku]] zmierzył się z [[Hubert Zwart|Hubertem Zwart]] w wyborach na ministra magii. August Clemens otrzymał 58.75% głosów. Jego druga kadencja przypadła na okres negocjacji władz belgijskich i rodu Volturi w sprawie uznania Belgii przez władców czarodziejów. Pomimo różnic zdań z dworem królewskim minister magii wspierał starania swojego państwa nie zapominając oczywiście o interesach magów. Dzięki [[Pakt brukselski|paktowi brukselskiemu]] czarodzieje mieli nie tylko swoje władze, ale też ochraniali ich Volturi poprzez ambasadora. Wraz z końcem drugiej kadencji  wśród magicznych elit politycznych rozpoczęła się dyskusja na temat czy jest to demokratyczne gdy minister chce pozostać na urzędzie przez kolejną kadencję. Problem sam rozwiązał się gdy August stwierdził, że pełnienie urzędu dłużej niż dwie kadencje jest zupełnie niedemokratyczne. 

Po 1842 roku nie wycofał się z polityki. Czynnie działał w brukselskim samorządzie. W latach 1847-1853 gubernator Brukseli, a następnie 1853-1858 Antwerpii. Minister [[Simon Joyeux]] powołał go w sierpniu 1858 roku w skład rządu. Kierował departamentem bezpieczeństwa. Tak jak większość polityków swojego pokolenia opowiadał się za uzyskaniem kolonii dla Belgii. Uważał, że należy przyłączyć wszystkich czarodziejów do społeczności. August w 1862 roku przeszedł na emeryturę. W latach 1863-1866 był przewodniczącym koła czarodziejów-kolonistów. Ich celem były badania terenów mogących służyć za nowe tereny mieszkalne belgijskim czarodziejom. Przez półtora roku August podróżował po dorzeczu rzeki Kongo. Czarodzieje musieli przerwać wyprawę ze względu na malarię i ciągłe ataki ze stron magów-tubylców. Z 33 mężczyzn wróciło siedmiu. Poświęcił większość swojego majątku na finansowanie udanych i tych mniej wypraw odkrywczych. Sam w jednej uczestniczył na przełomie 1870-1871. Jego grupa dokonała rzezi czarodziejów, którzy odmówili im pomocy. Musieli jednak uciekać gdy druga wioska przyszła z pomocą. Wyczyny Augusta w końcu zwróciły uwagę ministerstwa. Urzędujący po raz drugi Simon Joyeux zakazał mu używania sztandaru ministerstwa. Doprowadził do tego, aby nie mógł opuszczać kraju bez zgody kierownika departamentu bezpieczeństwa. Natomiast magiczne organizacje kolonizacyjne zostały zlikwidowane. 

W 1889 roku wyjechał do Volteru gdzie mieszkał aż do śmierci (15 stycznia 1914). Pochowano go osiem dni później w rodzinnej Brukseli. Pogrzeb miał charakter państwowy. Uczestniczyli w nim Minister Magii [[Caesare van Oranje]], Król Albert I Koburg, ambasador rodu Volturi [[Teodor de Solis]]. Przez dziesięciolecia wybielano jego postać. Dopiero w latach 80. XX wieku krytycznie spojrzano na jego działalność po opuszczeniu ministerstwa.