Edytujesz Anna Delacour (sekcja)

==Biografia==
Anna przyszła na świat w rodzinnej rezydencji rodu Delacour. Jej rodzice to [[Jacques Delacour]] (1849-1913) i [[Lidia Beauxbatons|Lidii Beauxbatons]] (1851-1933). Miała także starszą siostrę [[Fleur Delacour]]. Anna w latach 1902-1909 studiowała magię w Akademii Beauxbatons. Miała tam bardzo ciężkie życie. [[Dyrektorzy Akademii Magii Beauxbatons|Dyrektor]] [[Brutus Malfoy]] uważał ją za osobę z małą wiedzą czarodziejską. Kilkakrotnie próbował wydalić dziewczynę z uczelni. Na całe szczęście potężny ojciec nie pozwolił na to. Po zakończeniu edukacji oświadczono jej, że musi dobrze wyjść za mąż. wybór padł na Karolingów, podobnie jak w przypadku fleur. Anna nie chciała wiązać się za nieznajomego mężczyzną. Edward Karoling również miał takie same zdanie. Ostatecznie w dniu 7 maja 1902 roku pobrali się. Edward z okazji ślubu otrzymał od dziadka [[Łukasz Nigellus Volturi|Łukasza Nigellusua Volturi]] (1822-1919) [[Akt nadania inwestytury Edwardowi Karolingowi|inwestyturę]]. Anna nie otrzymała jej, ponieważ w ocenie dworu Volteru nie była tego godna. Karolingom urodziło się jedno dziecko - córka [[Emma Karoling|Emma]] (1904-2024). Małżeństwo z Edwardem przeżywało ciągle problemy. Wbrew tego co Anna mówiła publicznie brałą do siebie lekceważenie ze strony męża. A ten znikał na tygodnie w czasie różnych volterowskich misji specjalnych. Córkę wychowała jednak zgodnie ze standardami Karolingów. Chciała, bowiem, aby odpowiednio wyszła za mąż. W 1940 roku została wdową. Edward zginął w obozie koncentracyjnym Auschwitz na terytorium okupowanej przez Niemcy Polski. To wydarzeni znacznie zbliżyło ją do Volteru. Przeprowadziła się tam na zaproszenie [[Fineas Volturi|Fineasa Volturi]]. W 1947 rok prezydent Światowej Konfederacji Czarodziejów mianował ją swoją pierwszą zastępczynią. Kobieta miała talent do zjednywania sobie ludzi. Mimo że miała już ponad 60 lat była bardzo atrakcyjną kobietą. W 1948 roku [[John Washington]] (1889-1955) ogłosił swoją rezygnację. do czasu wybrania następny Anna wykonywała jego obowiązki. Kobieta spodziewała się, że Volturi wyznaczą kogoś zaufanego. Kandydatura Anny Delacour niespodziewanie wypłynęła ze strony amerykańskiej. Uzyskała szybkie poparcie Francji i Wielkiej Brytanii. Fineas Volturi przystał na tę propozycję. W głosowaniu ogólnym nie miała przeciwnika. Pierwsza kadencja minęła na wygaszaniu konfliktów pomiędzy narodami. W 1955 roku uzyskała reelekcję. W 1956 roku w czasie kryzysu sueskiego stanęła po stronie Egiptu. Naraziła się bardzo mocno Wielkiej Brytanii, Francji i Stanom Zjednoczonym. Żądali jej rezygnacji. Po jej stronie stanął Wielki Mistrz rodu Volturi. W 1962 roku próbowano obalić Annę. Krok ten spowodował, że Fineas Volturi otwarcie poparł Delacour. Podobnie zrobił siedem lat później. Anna Dalacour zrozumiała, że do czasu aż Volter ją popiera to utrzyma się na urzędzie. Rok po śmierci Fineasa Volturi podała się do dymisji. Wróciła do Marsylii. Zmarła tam w 1979 roku.