Układ z Volteru (1843)

Układ volterowsko-rosyjsko-fiński - umowa międzynarodowa podpisana w dniu 10 sierpnia 1843 roku w Volterze ustanawiające stałe Ministerstwo Magii Finlandii na okres nieokreślony w ramach Imperium Rosyjskiego. De facto trwało to do 1917 roku.

Adam Amnel (1753-1871) na polecenie Lucjusza Volturi (1747-1850) od końca lat 30. XIX wieku prowadził rozmowy z cesarzem Mikołajem I Romanowem o umiędzynarodowienie prywatnego porozumienia z 1835 roku. Miało to na celu utworzenie kolejnego muru dla absolutystycznych działań Romanowów. Równocześnie bardzo aktywni w tej materii byli Koniecpolscy chcący zabezpieczyć swoje posiadłości przed represjami za popieranie Polaków po powstaniu listopadowym. Należy zwrócić uwagę, że porozumienie z 1835 roku miało bardzo słabe zabezpieczenie i w oczach wielu czarodziejów mogło stanowić dowód słabości Volteru wobec Petersburga. Volturi dla przekonania do podjęcia i sfinalizowania rozmów ponownie zagrozili wywiezieniem złota w razie odmowy spełnienia żądań.

Zgodnie z układem ród Volturi jest gwarantem istnienia Ministerstwo Magii Finlandii. Ministra magii mianuje cesarz według własnego uznania. Władca ma prawo reorganizować departamenty według zapotrzebowania. Zapewniono minimalny udział fińskich czarodziejów w udziale we władzy. Tutaj jednak pozostawiono cesarzom pełną swobodę interpretowania tego przepisu. Układ wyznaczał Helsinki jako stałe miejsce siedziby ministerstwa. Jeśli cesarz by złamał zasady układu to Volturi mogą zrzucić go z tronu.

Układ okazał się bardzo trwały. Finowie bardzo powoli zdobywali co raz większy wpływ na politykę magiczną. Zdecydowanie pomogła im wojna krymska i przegrana Rosji w tym konflikcie. Nowy władca - Aleksander II Romanow pozwolił na pewną finlandyzację ministerstwa. Dopiero za czasów Mikołaja II Finowie uzyskali wyraźną przewagę. Równocześnie Rosjanie chcieli przemycić elementy nauczanie religii. Spotkało się ze zdecydowanym sprzeciwem nie tylko fińskich czarodziejów, ale i samych Volturi. Prawosławie postrzegano jako przedłużenie wszechwładzy cesarza.